Wonderverhalen
won·der¹ (het ~, ~en) Bovennatuurlijke gebeurtenis, door tussenkomst van God of door goddelijke machten plaatsvindend => mirakel Bron:Van Dale
Is er nog plaats voor wonderen in deze gehaaste wereld? Geïnspireerd op de serie 'Miracles and Other Wonders' presenteert Door het Raam exclusief feitelijke gebeurtenissen die men kan ervaren als wonderen.
| Verhaal 1 Inleiding Verhaal 2 Silly en opa (door Karin) Verhaal 3 Schoonmaker aan het ziekenhuisbed Verhaal 4 Onbewuste roeping Verhaal 5 Dubbele dimensie in de woestijn Verhaal 6 Het stopcontact Verhaal 7 Het katje Verhaal 8 De krekels |
Verhaal 9 De 5 tonner Verhaal 10 De staf Verhaal 11 Golfoorlog Verhaal 12 Twee vriendinnen Verhaal 13 Het koord Verhaal 14 De Farm Verhaal 15 A Long Way Home Verhaal 16 Steve's droom |
Janet was opnieuw getrouwd en wel met Ralph. Janet had een 3 jarig dochtertje, Shannon, toen ze trouwden. De band tussen de drie was enorm goed.
Het was nacht. Janet werd wakker omdat ze voelde dat iemand aan haar nachthemd trok. Ze deed haar ogen open en draaide zich om, want ze dacht dat het haar man, Ralph, was. Maar hij was het niet. Opnieuw werd er aan haar nachthemd getrokken, nu dwingender. Kort daarop werd ze daadwerkelijk uit haar bed getrokken en voortgeduwd richting de kamer van Shannon.
Ze keek om het hoekje, maar zag niets bijzonders: Shannon leek vredig te slapen.
Maar de kracht duwde haar richting Shannon's bed en toen ze zag hoe Shannon er bij lag, stokte de adem in haar keel.
Wat was er aan de hand? Shannon lag in de buurt van een raam met jaloezieën
waar een lang koord aan hing. Het kleine meisje had kennelijk in haar bed liggen spelen met het koord, maar dit was helemaal om haar nek gaan zitten: meerdere keren eromheen gedraaid. Shannon leek zeer moeizaam te ademen en was Janet niet snel gekomen, was ze zeker gestikt.
Janet haalde onmiddellijk het koord van het nekje van het kleine meisje af en knipte het meteen kort af: dit zou haar niet nog een keer gebeuren! Shannon begon daarop te huilen, want ze had nauwelijks kunnen ademen en kon het nu wel.
Omdat Janet het een vreemd gebeuren vond, dat ze zelf niet kon verklaren, was ze van plan er maar niemand over te vertellen, ze wist immers zelf niet wie haar uit bed gehaald had en naar Shannon's kamer had gebracht. Echter toen het kleine meisje haar de volgende ochtend zag, zei ze: "Wie was die vrouw in de kamer, mama?" "Wie bedoel je, liefje?", zei Janet. Shannon zei: "De vrouw die vannacht achter je stond en ons kwam helpen." Janet vroeg haar of ze de mevrouw kende. Janet zei daarop dat ze de mevrouw niet kende, maar wist dat ze hen kwam helpen.
Sindsdien is er in het gezin Janet, Ralph en Shannon een grote rust en vertrouwen in het universum gekomen.
