Aurora,

In je ogen zie ik het onmetelijke heelal de kosmos die alles wat 
leeft heeft voortgebracht en dit tot in de eeuwigheid zal blijven 
doen, ik ze de mensen die zwoegen om zich staande te houden 
in de stroom van het leven zonder ooit te beseffen hoe groots 
ze eigenlijk zijn.
 

Ik zie het heden verleden en toekomst voortkomend uit de 
bron waaruit alles geschapen is.  
 

Ik zie het potentieel van de menselijke schepping en laat 
mijzelf voortdrijven op mijn gedachten op een reis door tijd en ruimte.
 

Binnen enkele minuten beleef ik eeuwen en begrijp ik de eeuwigheid.
 

Ik zit aan het water dat glinstert in duizenden 
kleurschakeringen als een perfect kristal.
 

Dit water dat de bron van het leven vormt is in zijn 
verschillende verschijningsvormen toch nog steeds opgebouwd 
uit de simpelste deeltjes.
 

Ik zie wezens die ik met geen mogelijkheid kan begrijpen en 
toch spreken wij dezelfde taal de taal van het gevoel. Alles 
leeft van de kleinste zandkorrel tot de hoogste berg. Alles 
wordt omgeven door het grote veld van bewustzijn dat door 
dat alles wordt gecreëerd.
 

Na deze wervelwind van beelden en gevoelens laat ik mij 
vallen op het zachte zand en koester je mij in jouw armen. Jij 
en ik zijn beiden kinderen van de kosmos allebei op zoek naar 
het ultieme antwoord waarvan wij weten dat het altijd net even 
buiten ons handbereik ligt.
 

Samen keren wij terug naar de waterval en voeden ons met het 
licht van duizend gouden zonnen. Jij hebt mij meegenomen op 
een reis door de kosmos de kosmos die door een ieder van ons   
in onze ziel weerspiegeld wordt.
 

Weer kijk ik in jouw prachtige blauwe ogen en ik voel een 
intens gevoel van liefde en begrip van jouw kant.
 

Even bekruipt mij een verdrietig gevoel, wat zou het fijn zijn 
als iedereen iemand als jij had om hem of haar de weg te wijzen, 
dan zou de wereld er misschien wel eens heel anders uit 
kunnen gaan zien.  Als ik deze gedachte formuleer leg jij een 
vinger op je lippen om mijn gedachten tot bedaren te brengen.   
"Iedereen zal dit op zijn of haar moment ontdekken " hoor ik 
je zeggen. Dit is voor mij een geruststellende gedachte. Ineens 
ben ik weer in mijn studeerkamer en er loopt een rilling over 
mijn hele lichaam, ik sla mijn werk op rek me uit en ga naar 
beneden om een warme bak koffie te drinken.  

Aurora 2 - Dick Noordzijl

Mijn dualistische gids - vervolg op Aurora

Voor mij heeft Aurora 2 namen namelijk: 'Aurora' en 'Dawn', omdat het soms makkelijker is om met de Dawn vorm op een "aardse" manier om te gaan. Aurora is het aspect dat me informatie verschaft en Dawn is het aspect dat me liefheeft en me troost of een arm om me heen legt.

Hoewel Aurora en Dawn één zijn, zijn ze dat ook tegelijkertijd weer niet. Ik vond het eigenlijk heel moeilijk om deze scheiding aan te brengen, omdat dit zou kunnen betekenen dat ik van de een meer houdt dan van de andere maar dit is niet zo, want hoe zou je de twee moeten scheiden terwijl ze samen één zijn.

Op het moment dat ik dit schijf, begint het mijzelf wel een beetje te duizelen maar toch begrijp ik wel wat ik geschreven heb. Ik liep al een week of twee met het idee in mijn hoofd om dit op te schrijven maar ik wilde niet dat Aurora (lees hier 'Aurora' en 'Dawn') hierover verdriet zouden hebben, hoewel ik denk dat ze er allebei boven staan. Samen hebben ze me uitgenodigd om eens een keer te komen kijken waar zij leven, dit moet nog gebeuren maar ik ben wel heel benieuwd.

Met Dawn loop ik graag over straat en ik voel dan haar warmte om me heen. Met Aurora praat ik graag over de grote en kleine vragen waarmee ik bezig ben.

Dit dualistische karakter van mijn gids heeft zich trouwens pas de laatste paar weken geïntroduceerd.  

Kun jij mij misschien vertellen hoe dit kan?

Hoi Dick.

Een gids heeft, net als een mens, meerdere kanten die in bepaalde situaties bovenkomen. Ook een gids reageert: in dit geval op jouw en haar behoefte.

Dat is mijn visie hierop.

Liefs,

Sten