Uittredingen en buitenlichamelijke ervaringen 
Wolken reizen
Ooit kwam ik van heel ver hier
vandaan,
nog voorbij aan waar andere sterren en planeten staan.
Heel...heel ...heel lang gelden
Ben ik door de tijd hier naartoe gegleden.
Jammer genoeg ben ik het helemaal kwijt
Hoe dat ging , die reis door de tijd.
Af en toe fantaseer ik nog wel eens over toen
Dat is soms heel fijn om te doen?
Voor de reis bestond ik alleen uit licht
En had ik helemaal geen vorm en zeker geen gewicht.
Stralend als een mooie gouden zon.
Dat weet ik zeker, dat is hoe ik ooit begon.
Eigenlijk leek ik op een lichtende wolk
Tot dat ik besloot: Ik ga naar een andere volk
Ik stapte in een vliegend ding
Dat als een ruimteschip tussen de sterren hing.
Ik was een wezen dat vloog en vloog
Vanaf mijn thuisplaneet zomaar omhoog
Langs sterren, planeten, manen en zon
Vloog ik weg zover als ik kon.
Ik ging er opuit om te reizen en te leren
Dat deed ik niet een maal, maar vele keren.
De reis duurde lang, via zwarte gaten
Had ik mijn thuisplaneet ver achter me gelaten.
Na een lande reis wat zag ik daar?
De aarde met zon en maan, ja dat is echt waar!
Ik ging naar benee
En nam slechts deze herinnering mee.
Mijn wolkvorm van licht waaruit ik bestond
Veranderde van vorm, daarop de aardse grond
Ik dacht ik blijf
en ik koos voor de vorm van een mensenlijf
Ik wou leren ontdekken en dan weer terug
Maar ja, zonder ruimteschip gaat dat niet zo vlug.
Als mens op aarde verstrijkt de tijd
En zo raakte ik de kunst van het vliegen kwijt.
Vroeger reisde ik zo keer op keer
En daalde telkens als een lichtwolk op aarde neer.
Soms kon ik nog naar mijn thuisplaneet zweven,
maar op een keer besloot ik om als mens te leven
En net toen ik weer naar beneden zakte
Zag ik dat mama papa's hand pakte
Mijn papa stond nu vlakbij
Ik luisterde naar wat hij tegen haar zei.
Ze wilden een baby al een hele tijd
En acht, ik was de weg toch al heel lang kwijt
Met mijn lichtwolk zweefde ik naar ze toe
En ik riep zachtjes kiekeboe
Negen maanden lang dobberde ik als baby rond.
Totdat mama haar buik groot genoeg vond.
Negen maanden vol van dromen
Hoogste tijd om er eindelijk uit te komen.
Ik wist dat het zo zou horen,
Na negen maanden wachten word je geboren.
Binnen in de buik was het toch te klein,
Nu wil ik weten hoe mijn papa en mama zijn.
Pfff, dat is hard werken voor allebei,
Voor mama en voor mij.
Nu even huilen, krijsen en dan geeuwen
Slapen en groeien, zo gaat dat al eeuwen.
Ik begon als baby en werd al gauw groot
En ik werd oud en ging uiteindelijk dood
Toen werd ik weer een lichtwolk en ik ging omhoog
Net zolang totdat ik weer naar de aarde vloog
Op de aarde was het fijn
en begon er aan te wennen om mens te zijn
Ik vergat steeds meer en meer
Dat ik begonnen was als licht mens op een keer.
Dit alles deed ik wel honderd keren
Om zoveel mogelijk van mijn mens zijn te leren.
De ene keer als man, de andere keer als vrouw
En dit beviel mij algauw.
Ik werd een mens, soms groot, soms klein
En dat vond ik reuze fijn.
Ik wou graag alles van mensen leren en weten,
Maar waar ik vandaan kwam, was ik al bijna vergeten.
Zo woonde ik in Atlantis in een gouden stad
Waar ik op een troon bij een grote kristal zat.
Een prachtig paleis lag aan de zee
En daaraan nam ik mooie herinneringen mee.
Sommige dingen van mijn thuis planeet ben ik nooit vergeten
Hoe je piramides bouwt bent k altijd blijven weten.
Zo maakte ik in Egypte piramides in het zand
En prachtige tempels in het oude Griekenland
Bij de Indianen was ik een belangrijk persoon
En in de middeleeuwen weer heel gewoon
De ene keer rijk, de andere keer arm
In Rusland had ik het koud, in Afrika warm.
Zo was ik ooit een lieve moeder,
Maar ook was ik een stoute loeder.
Ik deed mee aan oorlog, maar ook aan vrede
Elk leven had zo zijn eigen reden
Dit ging zo vele levens lang
Bijna nooit was ik boos verdrietig of bang.
Leven is meestal fijn,
En het is heel prettig om aarde te zijn.
Als ik later kijk naar de sterren in de lucht.
Dan bedenk ik met een zucht,
Als licht wolk kwam ik door ooit ergens vandaan
Maar als mens mag ik lekker verder gaan.
En als ik weg ga, bedenk ik vlug,
Als lichtwolk weet ik altijd de weg terug...
Geschreven door Sanne
Haar moeder Marga vertelt het volgende indringende verhaal - reacties van andere kinderen en hun ouders vinden Sanne en Marga heel fijn.
Beste webmaster,
Graag wil ik mijn verhaal delen met de bezoekers van de website door het
raam. Wellicht zijn er meer lezers die een soort gelijke ervaring met hun
kind(eren) Ik ben erg benieuwd.
Sanne, Sanne de Wolkenvlieger,
Onze dochter Sanne is nu 12 jaar en op het eerst oog een gelukkig en gezond
kind. Toch is dit niet altijd zo geweest. Toen zij 8 jaar was werd zijn
ernstig ziek. Ze had leukemie. Voor ons was dit een vreselijke schok, wij
hadden er nooit bij stilgestaan dat ons zoiets zou kunnen overkomen. Voor
Sanne zelf was het ook een zware periode, zowel geestelijk als lichamelijk.
Ze was ernstig ziek en haar gezondheid ging snel achteruit. Toen eenmaal
duidelijk was dat ze leukemie had wilden we alles doen om haar te helpen. In
samenspraak met de artsen werd er dan ook bestolen tot therapie met
medicatie en in een latere fase heeft ze een beenmerg transplantatie onder
gaan.
Gedurende de periode dat Sanne heel erg ziek was sprak zij vaak over haar
andere papa en mama en dat als zij ging slapen ze hier naar toe zou gaan op
een wolkje of als wolkje. Eerst dachten we dat ze opa en oma bedoelde, maar
ze bedoelde duidelijk een papa en mama. Deze ouders zou ze vinden als ze
eerst een wolk zou worden en dan ging ze weer in een buikje landen. Zo
omschreef onze kleine meid het. In die tijd sprak ze ook vaak over haar
andere huis, andere land, en andere broertje.
Gelukkig ging het na de medicatie, in het ziekhuis, beter met haar en sloeg
ook het beenmerg aan. Met dat ze weer beter werd verdween echter niet haar
contact met de andere wereld. Sanne bleef verhalen over andere levens
vertellen. Het leek er zelfs op dat ze hier af en toe last van had.
Lichamelijk was ze over haar ziekte heen gekomen, maar geestelijk had ze het
er erg moeilijk mee.
Vorig jaar merkten we, via haar juffie, dat ze op school achter bleef,
althans niet altijd bij de les was en vaak zat te dromen, waardoor haar
resultaten verslechterden. Thuis was ze soms ook moeilijk onhandelbaar of
juist heel erg afwezig en teruggetrokken, alsof ze in haar eigen wereldje
was.
Uiteindelijk hebben besloten om deskundige hulp in te schakelen. Alhoewel ik
zelf werkzaam ben als klinische psychologe, wist ik te weinig over reïncarnatie
om hier zelf wat mee te doen. Na een gesprek met onze huisarts, namen we het
besluit om met haar naar een reïncarnatietherapeut (aangesloten bij een
beroepsvereniging) te gaan.
Reïncarnatie therapie heeft er voor gezorgd dat Sanne beter kan omgaan met
haar innerlijke beelden van vorige levens. Ze spreekt er minder dwangmatig
over. Ook is ze niet meer bang is om nog een keer zo ernstig ziek te worden
en weer voor heel lang naar het ziekenhuis te moeten. Ze is rustiger
geworden. Op school nu ook heel erg goed met haar. Ze kan goed meekomen met
de andere kinderen.
Op ons leven heeft het ziekte proces van Sanne ook grote invloed
uitgeoefend. We zijn alles meer gaan relativeren. Het leven bestaat uit meer
dan alleen carrière maken en oppervlakkigheden.
Op mijn werk als klinisch psychologe is het ook van grote invloed geweest.
Ik ben me meer en meer gaan verdiepen in de effecten van langdurige en
ernstige ziekten bij kinderen. Vooral de geestelijke en spirituele impact
betrek ik veel meer in mijn werk.
Sanne heeft gedurende de therapie het bovenstaande gedicht geschreven.
Bijzonder om te lezen, omdat het zo duidelijk weer geeft hoe dun de lijn was
tussen en huidig en vorige leven.
Marga
© Alle rechten voor de schrijfsters
