Uittredingen en buitenlichamelijke ervaringen 
Hoi Sten.
Ik ben nu 16 jaar oud. Sinds 2 jaar gebeuren er allemaal rare dingen. In het jaar 2000-2001 overleden er 2 opa's van mij, en nog 5 kennissen. Toen het oudejaarsavond was, besloten we kaarsjes aan te steken voor degenen die overleden waren. Dat vond ik n goed idee. Toen we alle kaarsjes hadden aangestoken, en even aan ze hadden gedacht, begon ik me niet op mijn gemak te voelen, alsof er iemand anders in de kamer was. Ze vroegen of ik wat drinken ging pakken. Toen ik het drinken in had geschonken, draaide ik me om. Ik zag ze alle 7 zitten om de tafel tussen ons in. Ze waren wit, en ik kon elk haartje onderscheiden. Ik vroeg of ze erover op wilde houden en heb het een en ander uitgelegd.
We zaten een keer te eten, en toen leek het alsof mijn ogen in mijn achterhoofd gedrukt werden. Ik zag ze even door n verrekijker. Toen werd t even zwart voor mijn ogen. Een seconde later zag k weer alles, en toen drong het tot me door dat ik mezelf zag zitten. Dit heb ik nog een keer gehad.
Ook in die periode voelde ik het aan, als er iets met anderen gebeurde. Ik zat op mijn kamer, en toen voelde ik me naar, verdrietig. Het was toen 2 uur 's middags. De volgende dag belde iemand op dat een zus van haar een hartaanval had gekregen en in het ziekenhuis overleden was om 2 uur gistermiddag.
Toen ik een keer met de hond aan het lopen was, tussen half 1 en een uur 's middags, voelde ik me bezorgd, en niet op mijn gemak. Mijn tante belde op dat mijn oma gevallen was, en niet meer op kon staan. rond de periode dat ik dat gevoel had.
Ik lag een keer in bed een boek te lezen. Dat was om 10 voor 11. Opeens verscheen, waar mijn boek zou moeten liggen, een doodskist, met een heel groot kruis erop. mijn hele kamer en boek waren weg. Ik dacht: jakkes, wat eng, en kon t eerst komende uur de slaap niet meer vatten. 2 Dagen erna had ik training, en hoorde ik dat iets voor 11en een meisje zich had opgehangen. 2 Dagen geleden.
Dat was allemaal in een jaar. Ik krijg het niet elke dag, het gaat in periodes. Dan een tijdje weer heel veel, en dan weer een tijdje helemaal niets.
Mijn oma overleed in mei 2002. (degene die gevallen was) Ik lag toen in mijn bed 's avonds aan mijn oma te denken. Opeens werd ik licht, en leek het alsof mijn ogen als bowlingballen in mijn hoofd drukten. Ik vond het doodeng, en bleef stil liggen. Maar al het andere was weggevaagd. Het enige waar ik aan kon denken was mijn oma. Ik was klaarwakker, en wilde met alle geweld aan iets anders denken, maar mijn hersenen lieten dat niet toe, alsof mijn hersenen op slot zaten. Opeens stond er een gedaante in de hoek vlak bij mijn raam. Ik schrok gigantisch, en bleef kijken. Het verdween weer na een paar seconden. toen ben ik naar mijn ouders gegaan, en heb gezegd dat ik me niet goed voelde. Ik bleef daar, en mijn ouders gingen weer slapen.
Het nare gevoel bleef. Opeens zag ik mijn oma staan, gebukt, met kleding, schoenen, panty en rok. Ik kon de rimpels in haar gezicht onderscheiden. Ik werd bang, en knipperde met mijn ogen. Ik dacht: even tellen hoe lang ze er staat, om zeker te weten. Het bleek een halve minuut te zijn. In die tijd heb ik gewoon met mijn ogen geknipperd en zo, was klaarwakker. Ik heb toen op het einde mijn oma gevraagd om weg te gaan, dat heeft ze toen ook gedaan. Al met al heeft het wat ik hier beschrijf 3 uur in beslag genomen.
Maar het is nog niet afgelopen.
Ik was boven erg geconcentreerd mijn huiswerk aan het maken. Opeens hoor ik iemand heel erg overdreven uitzuchten. Ik denk: dat zal ik zelf wel geweest zijn. De volgende 2 dagen hoor ik het weer. Pas de 3e dag weet ik 100% zeker dat ik dat niet was. Toen heb ik er met mijn ouders over gepraat.
Een maand geleden was ik bij een vriendin en zaten we te kletsen. Opeens voel ik dat er iets over mijn schouder gaat. Het leek op een hand die even op mijn schouder gelegd werd en er met een aaiende beweging weer vanaf ging. Ik voelde echt heel duidelijk dat er wat op gelegd werd. Toen we gingen kijken, was er helemaal niets. Dit gebeurde echt zonder dat ik erop voorbereid was.
De oom van mijn vader kon het aanvoelen als het slecht ging met mensen. Mijn vader kon aura's zien. Hij heeft het er zelf ook over gehad met mijn opa, nadat ik het aan beide gevraagd had.
Heb ik dit allemaal verzonnen, omdat ik dit op zo'n moment graag wilde, of zit hier meer achter? Mijn ouders geloven me en mijn zus ook, maar anderen denken dat ik me aanstel. Maar dat doe ik echt niet. Ik word er echt bang van. Maar ik wil ook niet dat het stopt.
Sten, wilt u het aub. onder I zetten? dank u wel.
I
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve I.
Prachtig verslag, lieve I. Daar zul je vast leeftijdsgenoten en niet-leeftijdsgenoten :-)) een groot plezier mee doen.
Het is mij volkomen duidelijk dat je 'gewoon' open staat voor de astrale wereld, je ziet en voelt dingen. Je zegt het zelf al: je krijgt het er soms van op je zenuwen, maar je wilt het toch ook niet missen. Misschien kun je er wat meer over lezen en dan zul je zeker voor jezelf beseffen dat die wereld bestaat en dat je niet alleen bent in je waarnemingen. Misschien zal dan de angst wat minder groot worden. Inderdaad heb je reden om te wensen dat het blijft, want het is heel mooi als je voorbij de grenzen van de aarde kunt kijken, omdat wij zelf als mensen ook meer zijn dan 'mensen alleen': wij overleven de aarde en reizen steeds verder na elk leven. Als je waarneemt in het astrale, dan ben je in feite gewoon 'in je element'.
Ik zou het dus gewoon accepteren en misschien kun je er zelfs mensen mee gaan helpen om hun angsten voor 'de dood' te overwinnen en te beseffen dat er (nog) meer is dan 'huisje boompje beestje' (en dat is al heel wat ;-) ).
Knuf,
Sten
Hoi Sten,
dit is de 2e keer dat ik schrijf. Ik had al een keer een mailtje gestuurd,
die je onder I had gezet.
Ik had een tijdje geleden een droom dat ik beneden in de kamer stond samen
met mijn zus. Opeens zag ik mijn oma staan. Ik keek nog eens goed, en zag
haar nog steeds. Dat zei ik tegen mijn zus, maar die zag haar niet. Daarna
zag ik mijn oma overal waar ik keek. En ik begon tegen haar te praten, gaf
haar een rondleiding door het huis.
Diezelfde nacht had ik nog een droom. Weer was ik beneden in onze huiskamer.
Mijn oma zat op een stoel, midden in de kamer. Ik keek toe. Opeens trad ik
uit mijn lichaam en zweefde in de lucht. Zo ging dat nog 3 keer. Ik voelde
me heel rustig. Het viel me op dat ik aan mijn hersens dacht als ik telkens
uit mijn lichaam ging. (in die droom dan) De 4e keer zei een meisje, ook een
geest die in de lucht zweefde, tegen me dat ik alleen maar een knopje in mijn
hoofd hoefde om te draaien. Ik ging mijn lichaam weer in om het uit te
proberen, hoorde een klik in mijn hoofd en zweefde er weer boven. Ik ging
weer terug in mijn lichaam en werd weer wakker.
Groetjes,
I
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve I.
Mooie aanvulling, I., en het
is ook duidelijk dat je oma je niet vergeten is! :-))
Liefs,
Sten
