Uittredingen
en
buitenlichamelijke ervaringen
Brieven
Wil (2):
(woensdag 23 april 2003)
Hoi Sten.
Ik heb je boek gekocht en natuurlijk ook gelezen.
Fijn dat dit een voortgang is op wat ik gelezen heb
van o.a. Robert Monroe. Jouw boek is heel
nuchter en duidelijk voor iedereen geschreven.
Verder droom ik al weg als ik in je boek lees dat je in
bepaalde omgevingen terecht bent gekomen en die
dan ook beschrijft. Wegdromen omdat ik intussen ook al een enkele
keer in een andere omgeving terecht ben gekomen. Dit zal
ik hieronder nog beschrijven.
Wat ik een geruststelling vind, is dat je vertelt dat
de wezens die je ontmoet heel duidelijk zijn in hun karakter, dat ze
niets kunnen verhullen of althans: haast niets. Dat
heeft bij mij de angstdrempel namelijk verlaagd. Jazeker, die is nog
steeds niet helemaal weg.
Ik kan bijvoorbeeld niet net zoals mijn broer, die mij
in slechts 5 maanden voorbij is geschoten met uittredingen, net
als jij heel relaxed uit mijn lichaam gaan. Als ik het aan voel komen,
gaat dit met enorm veel geweld. Om dan van schrik
in te houden. Ik heb, denk ik, zelf het idee dat ik door een soort barrière
heen moet. Zoals de eerste keer dat ik als een kogel
uit een kanon met veel geweld werd afgeschoten om
vervolgens slechts een meter boven mijn lichaam terecht te komen.
Uit mijn lichaam zijn vind ik dus niet eng, maar om er
uit te gaan lukt nog niet op een rustige manier. Die
enkele keer dat ik eruit was, kwam ik bij bewustzijn na het
uittredingsproces en werd dan gewoon even aan
mezelf over gelaten om vervolgens weer weg te zakken en dan wakker te
worden in mijn lichaam. Dan lijkt het meer op een
droom, maar tijdens deze momenten was alles helderder dan bij het
dagelijkse bewustzijn. Ik kan nu ook mijn dromen
van elke nacht, soms meerdere per nacht, gewoon onthouden. Dan is er
duidelijk een verschil tussen een droom en een
uittreding. Dromen zijn vaker vaag of troebel van
kleur en de omgeving verandert telkens naar eigen goeddunken.
Op het strand
Januari 2003 04:00 uur
Ik kom bij bewustzijn in een hal bij een deur. Ik
schuif de deur open en ga dan lopen. Vervolgens
wordt alles kraakhelder om me heen waar op aarde de mooiste zomerdag
niet eens aan kan tippen. Vanuit die deur (ik ga
dus niet door het raam, maar door de deur) loop ik zo het strand op.
Ik voel de omgeving niet om me heen, maar door me heen,
superdirect dus. Het zand hier is superwit (ik zou
een goeie zijn voor wasmiddelreclames).
Ik meng mezelf onder de anderen die daar zijn, want we
zijn net één grote familie. We zijn ook niet zo
verschillend zoals veel mensen denken, daar zijn we allen gelijk,
bevriend en zeer verwant aan elkaar. Samen
genieten we allen van het zijn. Bij het water aangekomen, kijken we naar
de overkant (?). In afstand gezien (als die er is)
lijkt het 10 kilometer, maar ondanks die afstand is de overkant zo
scherp waarneembaar dat de gebouwen die daar staan
in alle detail gezien worden. Het is een zeer rustige zee in azuur met
de lucht erin weerspiegeld. Een heldere blauwe
lucht. Na een hele tijd zak ik weg en word wakker.
De deur
21 april 2003 06:30 uur
Ik sta weer bij die deur maar ga er niet door. Ik
heb het gevoel dat het niet mag of nodig is. Er
zitten twee grote ramen in de deur die uitzicht bieden op de
buitenomgeving. Het is er nacht, maar de omgeving
wordt verlicht door heldere lampen. Er zijn straten en bomen. Vreemde
gebouwen in kubus- en koepelvorm. Vreemd, omdat ze voorzien zijn van
zonnepanelen. Losse, enorme zonnepanelen die als
torens en waaiers tussen de gebouwen staan. Het
zal er dus ook wel eens dag zijn.
De techniek is er duidelijk anders ontwikkeld dan hier.
De zwaartekracht trotserend. Want er hangen op
zo'n 10 tot 30 meter hoogte in de lucht door elkaar geheel los
apparaatjes ter grootte van een melkpak of zo met
antennetjes erop. Ook hebben sommige van deze 'satellietjes' kleine
camera's ter grootte van slechts knoopjes. De
meeste hebben twee camera's naast elkaar die daarom net oogjes lijken,
Misschien wel om optisch diepte te zien of zo. Plotseling
vroeg ik me af wat deze apparaatjes dan wel allemaal moesten
controleren. Op het moment dat ik dat dacht, kwam
één van deze satellietjes naar beneden zeilen en ging, kijkend in mijn
richting, pal voor de deur hangen. Het observeerde
heel indringend in mijn richting, ik observeerde net zo indringend
terug. We wilden allebei informatie vergaren, maar
hielden allebei onze poot stijf. Dus daarom niet door die deur.
Ik zakte weer weg en kwam in mijn lichaam tot
bewustzijn. Ook hier was de afstand bij het
observeren niet belangrijk, alles was net zo duidelijk alsof het een
meter voor mijn neus afspeelde.
Zo, Sten, Je kijkt maar op je
gemak en als je tijd hebt hoor. Ik moest het weer
even kwijt.
Met veel vriendelijke groeten,
Wil
NB Misschien niet nodig voor je, maar toch een plaatje
erbij voor de sfeer.
© Alle rechten voor de schrijver
Sten:
Hoi Wil.
Leuk en bijzonder boeiend, deze update. :-))
Misschien helpt het als je gewoon accepteert
dat jij vooralsnog kennelijk met wat meer 'wrijving' uit je lichaam gaat dan
bijvoorbeeld je broer en ik. Je hoeft geen waardeoordeel op zulke zaken te
plakken, en het helpt misschien de volgende keer nog wat extra te ontspannen
omdat je het dan toch accepteert, hoe het ook komt. Toch heb ik zelf ook nog
steeds uittredingen hoor, waarin ik echt een drempel moet nemen om eruit te
geraken. Vaak houd je dat gewoon, zelfs als ervaren uittreder.
Wat een prachtige reis naar die andere
dimensie met dat spierwitte strand. Dat je zo goed kon zien, zelfs over
verre afstanden heen, wijst erop dat je de aardse dimensies en haar
mogelijkheden en beperkheden achter je gelaten hebt. Dit zal een bijzonder
bevrijdend en verrassend moment geweest zijn.
Je tweede reis is al net zo bijzonder. Mij
lijkt dit een mogelijkheid van de menselijke toekomst te zijn, hier op aarde
of elders op een plaats die dan kennelijk door de mensen bewoond wordt,
naast de aarde. Fascinerend en iets om over de na te denken. Zo'n
superintelligente cameraatje bijvoorbeeld dat je in de gaten houdt, is dat
waar we heen koersen met 'onze' technisch culturele ontwikkeling?
Genoeg stof dus weer om over na te denken en
om van na te genieten.
Veel spiritueel genoegen en ontdekking weer
toegewenst en wie weet weer tot horens. :-))
Liefs,
Sten
