Uittredingen
Beste Sten.
Ik steek van wal. (ik woon in Dordrecht) Ik stel mij eerst even voor. Van beroep ben ik docent Natuurkunde en ik heb van 1976-1984 in Utrecht gestudeerd. Ook ben ik in de weer geweest (1978-1980) aan het Utrechts Conservatorium, VK, om voor piano te worden toegelaten. Ging niet door.
Na bekendheid met PSI via media en pers (Tenhaeff, Croiset) en aura-foto's in Nieuwe Revu tijdens mijn middelbare schooltijd, ben ik tijdens mijn studie hierover meer gaan lezen. Ook na mijn studie heb ik verder gelezen. Trefwoorden: Van der Zeeuw, W. G. Meijling, Jane Roberts, R. Monroe, M. Pogacnik. Naast het papieren 'onderzoek' heb ik af en toe een PSI-ervaring: het gaat om dromen met voorspellende elementen, die ik wel doorgeef aan het P-instituut aan de Springweg.
Voor je collectie de enige (en tegelijkertijd duidelijke) buitenlichamelijke ervaring die ik kan melden.
In 1988 was ik bij mijn moeder thuis gelogeerd in het weekeinde (in Gouda).'s Nachts ontwaakte ik in een bijzondere toestand: ik was overeind aan het komen, gestrekt, maar onder een hoek van 45 graden met de horizontale stand. Ik wist meteen dat ik in een uittreding moest zitten, en besloot me heel rustig te houden. Toen ik geheel overeind was en naar het voeteneind keek dacht ik 'kan ik daar naar toe?' En plotsklaps bevond ik mij in gehurkte positie aan het voeteneinde.
En toen zag ik over het voeteneind de muur en dacht 'kan ik daar naartoe?' En weer als bij toverslag bevond ik mij in gehurkte positie op de vloer bij de muur. (dit alles gebeurde in het schemerduister). Bij de muur dacht ik: 'kan ik ook door de muur heen?' En ik schoof door de wand heen, de gang op. Of liever, de muur was vaag en schoof door mij heen, was het gevoel. Eenmaal op de gang kreeg ik grotere plannen: ik wil naar de kamer voor in het huis. Ditmaal zag ik in een flits flarden interieur voorbijschieten (van een of meerdere kamers), maar voelde me tegelijkertijd in mijn hoofd bewust worden (zoals uit een droom). Toen ik in mijn bed ontwaakte, meende ik dat het slechts een droom geweest kon zijn. Bij het openen van mijn ogen echter zag ik dezelfde schemerduistere kamer als tijdens de excursie van zo-even: ik moet dus 'werkelijk' al hebben rondgekeken!
Daarna nooit meer zoiets gehad, wel een maal 'ronddraaien in mijn eigen lichaam, terwijl ik Tv-testbeelden zag', en ook wel het inwendig horen van prachtige meerstemmige muziek, die ik met mijn gedachten kon sturen. En eenmaal het horen van drie achtereenvolgende melodielijntjes, die elk slap en stom klonken: daarop hoorde ik ze samen als driestemmig geheel, en zo vulden ze elkaar aan tot een heel gevat, grappig ritmisch geheel. Zo van: had je niet gedacht, hè?
Beste Sten, alle goeds,
Toon (30-07-58)
© Alle rechten voor de schrijver
Beste Toon.
Hartelijk dank voor je zeer interessante en
luisterrijke bijdrage. Jouw ervaring heeft alle elementen in zich die het
speciale 'sfeertje' van een uittreding zo kenmerken, geweldig gewoon. Jij
reageerde trouwens precies goed: door je 'rustig te houden'. Ik herken elke
ons en elke gram ervan en zie het voor me wat je meemaakte.
Wat betreft die muziek: ook hiervan herken ik
de tendens van de speelse en briljante wijsheid van de kosmos...om zo maar
het geheel aan dimensies te noemen.
Heel fijn dat je dit voor de web site te boek
hebt willen stellen.
Jij ook alle goeds,
Sten
Beste Sten,
hierbij een droomervaring, die ver van een uittreding afzit, maar zulke 'echte'
elementen heeft, dat hij als Andere Werkelijkheid (van een droomniveau) kan
worden gezien.
Ik droomde als student in Utrecht eens van
een oom van mij (gewoon in leven, maar wel een man met chronische
depressie), die vertelde bang te zijn voor een bepaald schilderij in een
mistige verlaten omgeving. In die droom ging ik naar dat schilderij kijken
en raakte inderdaad ook bevreesd: het was een schilderij in een onduidelijk
vertrek, dat via grijs-nevelige gangen kon worden bereikt. Van dit
schilderij ging chaos, duister en helse sfeer uit. Ik herinner me, dat er
vanuit het midden gevlekte donkere wezens als levend uit puilden, temidden
van een zwarte chaos. Ik werd maar snel wakker, maar was toch nog steeds
onder de indruk van dit horrorschilderij: als ik weer wilde inslapen, trok
de sfeer mij weer naar zich toe. Ik had een 'probleem'!
Vervolgens hield ik Krijgsraad: ik moest dit
probleem te lijf, of het zou een eigen leven kunnen gaan leiden. Wat te
doen? Ik besloot om weer naar het schilderij te gaan, echter met een symbool
van houvast, waardoor ik de angst zou overwinnen (en niet omgekeerd). Ik
koos in gedachten voor een lichtblauw lichtgevende staaf (afgekeken van
W.G.Meijling's 'Staf van zelfvertrouwen').
Ik liet me weer in de droom terugglijden en
werd onmiddellijk weer naar het helse schilderij getrokken. Ditmaal liet ik
het gebeuren, maar stak, eenmaal bij het schilderij, de staaf als een lans
in de gapende opening. Hierop vond er een soort beeld-explosie plaats: de
zwarte sfeer verdween op slag en mijn gehele gedachten-blikveld werd geel:
ik zag op afstand twee Chinese draken verticaal door mijn blikveld bewegen
en daarna niets meer. Ik wekte me weer uit deze doezeligheid en besloot nu
weer naar het schilderij te gaan kijken. Toen ik het in droomgedachten weer
zag, was de angstwekkende lading helemaal verdwenen. Het was een gewoon 'aards'
schilderij geworden, met een groot schroeigat in het midden, als een
uitgedoofd stuk vuurwerk........................
Sindsdien heb ik geen last meer van 'angstterrorisme' in mijn dromen. (door
de rustige gedachte dat ik deze altijd wel 'te grazen' neem)
Leuk detail: ik woon nu op de Sint-Jorisweg in Dordrecht, om de
symboliek nog aan te zetten.
(vrij voor publicatie)
Vriendelijk groetend,
Toon (Dordrecht)
Geweldig, Toon, dat noem ik
nog eens een assertieve actie!
