Uittredingen
Zo'n 15 jaar geleden overleed mijn schoonvader, en na zijn dood zijn die ervaringen versterkt. Ik was heel onrustig en bang in mijn eigen huis.
Ik ging zelfs vluchten, weg uit dat huis, totdat ik hem 2 maanden na zijn dood hoorde in mijn slaap. Ik zag hem niet, ik hoorde wel zijn stem, ik schrok wakker. Ik ben toen naar beneden gegaan, zo bang was ik. Daarna ben ik weer naar bed gegaan en met het licht aan ben ik in slaap gevallen.
's Morgens werd ik wakker en zag mijn schoonvader staan met een kind. Ze stonden hand in hand. Ik wist niet wie dat kind was, maar ik ben er nu achter gekomen dat het mijn eigen kind was. Ik heb ooit een miskraam gehad. Nu ben ik blij dat ik mijn eigen kind heb mogen zien.
Ik heb veel dingen gezien en mee gemaakt, en help er nu mensen mee, maar op dit moment heb ik het aan de kant geschoven, het paranormale.
Een jaar geleden is mijn vader overgegaan en twee maanden geleden mijn moeder. Alleen mijn moeder heeft het zelf gedaan, ze heeft zichzelf op gehangen. Ik ben niet boos op haar, maar ik kan het niet begrijpen waarom ze dat heeft gedaan, nog geen briefje, niets.
Ik zit daar heel erg mee, want jij weet ook dat als iemand zelfmoord pleegt, hij of zij niet naar het licht kan gaan: ze dwalen rond net zolang tot het hun tijd is. Ik zit heel erg over mijn moeder in, ik hoop er ook uit te komen
Groetjes,
Tineke
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Tineke.
Hartelijk dank voor je mail.
Het is een heel diep verhaal wat je schrijft. [...]
Wat betreft je moeder: ja, zelfmoord is en blijft heel verdrietig, al kan iemand nog zo'n goede redenen hebben, en die zal zo iemand zeker hebben.
Ik denk niet dat het altijd zo is dat iemand die zelfmoord begaat, daarna gaat zwerven /dwalen op een plaats die laten we zeggen niet de zevende hemel is. Dat hangt van het geheel van zijn of haar leven af, de som van alles wat hij of zij gedaan heeft. Als hij of zij echt wil, zullen er handen uitgestrekt zijn van beschermengelen en goede vrienden. Wel is het zo dat je altijd zult moeten oplossen wat er ontstaan is, zelfmoord is wel iets wat opgelost moet worden.
Niet zo van: het doen en er daarna, waar je ook bent, nooit meer eens mee omgaan.
Ik denk dat sommige zielen (maar zeker niet allemaal!) gaan dwalen, zoals ook zielen die bijvoorbeeld een groot trauma als een moord of een verkrachting met zich meedragen (er zelf aan deelnamen). Het is altijd zaak dat die persoon er een weg uit zoekt, eventueel geholpen door anderen, als hij of zij dat dus toestaat.
Je moeder kon het (alleen zijn?) kennelijk niet aan.
Wat ze deed was absoluut heel verdrietig voor jou. Daar zal ze het ooit met jou over moeten hebben, ze zal je pijn moeten verlichten.
Waar ze is, zou je misschien kunnen achterhalen door een paragnost. Ik ga me er niet zomaar op concentreren, dat is iets wat je zelf moet aangeven. Ik zou misschien wel kunnen zien in het algemeen hoe haar gemoedsgesteldheid is. Maar dit kun je zelf ook, denk ik. Probeer je de ruimte voor te stellen waar ze nu is. Mijn ervaring leert dat de beelden die je krijgt als eerste, de werkelijkheid goed benaderen. Wees dan wel onbevooroordeeld als je die beelden gaat oproepen, kleur het niet al van te voren in.
Ik weet niet hoe je tegenover je moeder staat, of je het haar al kunt vergeven. Dat is iets tussen haar en jou. Ik weet wel zeker dat het voor haar ook belangrijk is, je bent immers haar dochter.
Veel liefs en succes,
Sten
