Uittredingen
Hallo.
Met veel belangstelling je verhaal gelezen. Ik moet eerlijk zeggen (en dat is echt de eerste keer dat ik er over spreek, sorry, schrijf) dat ik er heel veel in herkende.
Ik herinner mij dromen in mijn kindertijd die na het lezen van jouw artikel wel uittredingen geweest moeten zijn. Maar vroeger sprak je er niet over: veel te bang dat je zou worden uitgelachen (Ik ben 61)
Ik herinner mij bijvoorbeeld dat ik met mijn moeder mijn vader naar de trein bracht (in de oorlog waar hij verplicht ging werken) en ik zeker wist dat hij niet terug zou komen. "Wel terug komen, Pappa!" riep ik nog en de hele trein vol mensen lachte inclusief mijn moeder. Maar terug komen deed hij niet: omgekomen bij een bombardement door de Engelsen op Düsseldorf.
Of andere dingen. Soms weet ik wie er aan de telefoon is als hij of zij belt. Of wat iemand gaat zeggen. Of wie iemand is op een foto die ik nog nooit heb gezien. Ik ben altijd bang voor deze dingen geweest en heb ze ook altijd trachten te weren maar lukken doet het me niet. Want dingen van te voren weten, is echt niet leuk, ook al omdat je ze desondanks toch niet tegen kunt houden, ook al wil je het.
Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaringen,
groet,
Theo
© Alle rechten voor de schrijver
