Uittredingen
Hallo Sten,
hier een reactie van een moeder van twee dochters.
Mijn naam is Prisca en mijn oudste dochter heet Saskia. Zij is twaalf jaar en een vrolijke, lieve, spontane meid.
Toen ze een jaar of acht was, vertelde zij mij het volgende.
Als wij haar 's avonds wakker maakten voor het toilet, dan zag ze mij vaak al binnenkomen "vanaf het plafond". Ze zag zichzelf ook liggen in haar bed. Ze was er niet bang voor, ze vond het wel leuk. Na wat voorzichtig doorvragen vertelde ze dat ze werd opgehaald door lieve mensen, en die namen haar mee. Wie die mensen waren, wist ze niet, maar ze kende ze wel.(Dat vond ze zelf wel vreemd, maar waarschijnlijk kon ze dit niet onder woorden brengen wat ze voelde.) Ze namen haar mee naar de "pretbol". Ze speelde daar altijd met kinderen die "daar woonden". Deze kinderen hadden ook hier al gewoond "waar wij nu wonen". De meeste mensen hadden mooie witte jurken, maar sommige hadden ook "gewone" kleren, net zo als de hare. Er was een dame, die zij altijd "de mevrouw" noemde. Deze dame praatte altijd met haar over wat ze die dag had gedaan. Als ze ruzie met een vriendinnetje had gehad (of met mij) dan legde ze uit waarom dit was gebeurd, en dat ze het prima had opgelost of dat ze het de volgende keer anders moest doen. Ik vroeg haar of ze wist wie die mevrouw was. Ze antwoordde dat ze dit wel wilde vragen.Ze kreeg als antwoord dat deze mevrouw haar een half jaar op de aarde had gekend, maar dat Saskia zich dit niet meer kon weten omdat ze te jong was.
Ik had een vaag vermoeden, en na het bekijken van haar baby foto's wees ze inderdaad haar overgrootmoeder van haar vaders kant aan. "Kijk mam, dit is die mevrouw waar ik als ik slaap mee praat. Ze ziet er wel jonger uit dan op de foto".
Om een lang verhaal kort te maken, ze heeft deze "reisjes" nog ongeveer twee jaar gemaakt. Ze hebben op een keer verteld dat ze niet meer opgehaald zou worden omdat ze zich nu op aarde moest ontwikkelen. Ze zou wel op aarde worden geholpen met haar studie, en dat ze (kinder) arts moest worden. Het zou zwaar zijn, maar ze helpen haar. Als ze begin dertig zou zijn, dan zouden ze opnieuw komen en haar helpen met het beter maken van kinderen. Ze vond het erg jammer, want ze vond het altijd wel erg leuk, "maar", zegt ze "ze komen terug en ze zijn trouwens wel altijd bij mij. Ik voel ze wel maar zie ze niet."
Inmiddels is het ruim twee jaar geleden. Ze praat er nooit meer over, en als ik er naar vraag, zegt ze dat het allemaal zo vaag is.
Ze kan goed leren en de drang om arts te worden is nog steeds erg sterk is. Kinderen worden altijd rustig bij haar, en ze kan haast niet wachten tot ze oud genoeg is om op te passen op de buurtkinderen.
Tot zover mijn reactie. Ik moet zeggen dat ik het prettig vind om dit eens op te kunnen schrijven. Ze heeft zelf liever niet dat ik erover praat, misschien uit gêne of gewoon om het feit dat ze het "stom" vindt.
Vriendelijke groeten,
Prisca
© Alle rechten voor de schrijfster
