Ik heb regelmatig astrale uitredingen, zolang dat ik me dat kan herinneren. Rond mijn puberteit heb ik er regelmatig boeken over gelezen. Ik las op jullie pagina dat er echt mensen zijn die hetzelfde meemaken. Vooral de angst die je voelt als je uit je lichaam treedt, is echt heel eng. Nu had ik gelezen dat je ook om kan hulp vragen en dat is me in het verleden gelukt en ik zag een hand waar heel veel licht om heen straalde. Toch overwon mijn angst het en ik wilde alsnog wakker worden. Sinds die tijd heb ik toch wel beetje spijt en heb ik een beetje het gevoel van: wat als.


 


En nog steeds heb ik die ervaringen... Nu had ik laatst iets ongelooflijks. Het gevoel ging namelijk een stapje verder dan normaal. Ik voelde echt dat ik mocht gaan, ik mocht gaan. En toch niet doen hè. Ik moet zeggen dat dit gevoel heftiger was dan normaal. Nu blow ik persoonlijk niet, maar mijn vriend wel. Omdat ik ook niet rook, wil ik daar zeker niet aan beginnen. Toch was ik nieuwsgierig hoe dat gevoel zou zijn als je stoned zo zijn en ja, ik voelde me gewoon super relaxed en ik had niet echt de behoefte om te praten. Beiden werden we moe, dus ik ging even op bed liggen en ja hoor: weer een beginfase van een astrale uitreding. Niet te geloven, maar dit leek nog bewuster dan normaal. Misschien kwam het doordat de lichten nog aan stonden, geen idee. Ik ben helaas niet verder gegaan. Daarop zat ik rechtop in mijn bed. Ik probeerde mijn vriend wakker te maken. Vervolgens kreeg ik tot 3x toe hetzelfde gevoel toen ik daarop weer ging liggen. Nu weet ik dat je met drugs moet oppassen (negatief) en ik doe dit nooit meer: ik heb het 2x gedaan en tijdens één van deze ervaringen ging ik dus uittreden. Ik ben het verder niet van plan om nogmaals spacecake te eten. Maar de uittredingen blijven komen.

Droom:

Ik liep op straat en zag iets gebeuren: wat weet ik niet meer, maar ik was wel een ooggetuige. 2 Mannen zagen dat en begonnen beide op mij te schieten. Een kogel kreeg ik in mijn buik. Vervolgens rende ik weg met mijn rug naar ze toe en kreeg twee schoten in mijn rug en vervolgens 1 in mijn nek en daarna bij mijn slaap. Tsja, ik viel toen neer op de grond en besefte dat ik nu dood zou gaan... en eerst was ik bang, ik voelde een enorme angst en ineens realiseerde ik me dat ik nu zou weten hoe het zou zijn na de dood. En dat gaf mij een overweldigend gevoel. Wauw, wat wilde ik dat graag en toch bleef ik leven en als ik zou moeten zeggen of dat een teleurstelling was, dan zou ik er nog niet over uit zijn. Ik dacht wel meteen: joh ik ga niet dood zo, ik ben gewoon onsterfelijk.

Toen ik deze droom aan mijn vriend vertelde, werd hij een beetje boos op mij om twee redenen. Hij zei: "In principe koos je voor de dood, je was blij hoe het zou zijn na dit leven!" En verder zei hij ook: "Wat nou als je het gevoel had door gezet, wie weet ga je dan echt dood? Hoe weet jij wat mensen dromen als zij in hun slaap overlijden?"

Ik moet zeggen dat het mij wel aan het denken heeft gezet. Persoonlijk denk ik dat als mensen in hun slaap overlijden, dat ze dat heel goed beseffen en misschien wel soort van wakker worden. Dus echt bewust zijn dat ze dood gaan en dat er zeker geen verhaal om heen wordt verzonnen zoals in mijn droom. Maar ik zit er wel een beetje mee. Ik voelde namelijk in deze droom dat ik een keus had om te gaan, maar iets hield mij hier. Ik twijfel eraan of het mijn bewuste keuze was. Ik heb het leven lief en wil zeker nog niet gaan, ik weet dat ik er ook niet bang voor hoef te zijn, maar ik denk wel (altijd al gehad) dat ik zeker op een oude leeftijd zal overlijden. Maar wat was dit... Ik vond het zelf een mooie ervaring maar omdat mijn vriend deze opmerking maakte, zette het mij wel aan het denken.

Op visite


 


Ik had ook nog deze ervaring: op visite... Ik was samen met mijn vriend bij een stel op visite waarvan haar vriend aan het werk was en de kleine van d'r lag al op bed en het was vrijdagavond. Ik had best wel relaxed op de bank naar een film zitten kijken. Ik voelde me best wel moe worden en zag ineens midden in de kamer een man op een stoel zitten en die keek mee naar de t.v, hij zat in een gemakkelijke houding en zag er rond de 30 uit. Ik schoot wakker...en blijkbaar was ik in slaap gevallen voor een seconde. Was dit een droom ?


 


Phoenix (26-04-1980)


 


© Alle rechten voor de schrijfster

Hoi Phoenix.

Ja, dat is een interessante vraag: wat maken mensen mee als ze in hun slaap overlijden? Ze kunnen het dan niet meer aan hun vrienden en familie navertellen. Die gaan er dan vanuit dat de persoon in zijn / haar slaap is overleden, maar eigenlijk weten we helemaal niet precies wat er gebeurd is. Jij mocht er een beetje aan 'proeven', kennelijk heeft het je om wat voor reden dan ook onbewust toch wat bezig gehouden. Je vriend wil je natuurlijk niet kwijt en zijn reactie is een bezorgde, nuchtere en ook sluit hij zijn ogen kennelijk niet voor het leven na dit leven. 

Mijns inziens hoef je je heus niet schuldig te voelen over wat je voelde; dat je eigenlijk best wel een beetje in was voor de andere kant. Waarom zou dat niet mogen, aan de andere kant wacht ons ook weer een heel leven met in vele opzichten extra bewegingsmogelijkheden. Tijdens uittredingen en verwante geestestoestanden is dat contact met de astrale wereld er weer, een wereld die iedereen in feite kent, maar niet iedereen kan het zich herinneren. Je mag jezelf gerust wat speling geven in wat je voelt, zolang je maar niet weg loopt van de aarde, want daar heb je zelf voor gekozen en je hoort thuis in een hele groep mensen die samen met jou ook bezig met de leerschool aarde bezig zijn...

Toen je in slaap viel op de bank, heb je misschien de astrale versie gezien en zag je je gids die met je mee keek naar de televisie, een leuk idee toch dat je niet alleen bent en dat ze over je waken?

Mijn reactie op je ervaringen is dus: wees niet bang om dingen te voelen. Jij bent iemand die heus wel nadenkt over dingen en je zult zowel je hart als je verstand een stem geven, dus het loopt heus wel allemaal los zolang jij gewoon lekker jezelf blijft.

Suc6!

Sten

Powered by
StarFixIT