Ik werd achtervolgd (ik word vrijwel altijd achtervolgd in m'n dromen door het een of ander, dus misschien herkende ik hierdoor dat ik droomde) en rende weg over het strand richting de duinen. Het was nacht en het begon al tegen de ochtend te lopen. Ik had zojuist ernstig ruzie gehad met mijn zus en haar huisgenoten (in de droom woonde ze (in Scheveningen?) aan het strand) en ik vluchtte weg voor ze.

Ik zag aan mijn linkerkant opeens een kerk staan. Toen werd ik lucide. De overgang naar lucide was heel mooi. Voordat ik lucide werd, rende ik het strand af langs de kerk, in menselijke vorm. Zodra ik lucide werd, verdween de menselijke vorm (grotendeels). Ik had niet meer het gevoel dat ik in mijn doen beperkt werd door mijn lichaam. Het was meer alsof ik in een soort energievorm rond zweefde. Ik zweefde ook en stond niet meer op de grond. Ik wist dat ik droomde, maar vluchtte nog wel voor hetgeen, het 'evil' dat achter me aanzat. 

Opeens dacht ik: "In de kerk ben ik veilig voor het kwade." Ik twijfelde nog of ik rechtdoor zou vluchten of de kerk in zou gaan. Ik besloot de kerk binnen te gaan en zweefde om de kerk heen op zoek naar een gat in een muur waardoor ik naar binnen zou kunnen gaan. Alles zag er heel helder uit, niets was vaag of zo. Ik kon geen gaten in de kerk vinden, en toen ik aan de voorkant was, bedacht ik me opeens dat ik dwars door een raam kon zweven. Dit deed ik en ik zweefde door een ruit naar binnen. Ik vloog helemaal naar de nok van de kerk, waar een soort plateau was gebouwd met een grote stoel erop. Dit plateau was niet meer te bereiken voor anderen (euh..: voor mensen) aangezien het *erg* hoog was en er geen trap o.i.d. naar toe liep. 

Ik ging even zitten in de stoel om uit te rusten van al hetgeen ik achter de rug had. Na enkele tientallen seconden besloot ik dat ik beter van mijn lucide moment zou kunnen genieten als ik naar buiten zou zweven. (Ik dacht nu niet zo zeer meer aan mijn achtervolgers, hier was ik mijn angst voor verloren). Ik zweefde naar het raam op gelijke hoogte met het plateau waar ik mijzelf bevond en keek naar beneden. Ik keek uit over de duinen. Voor de kerk was een grasveld met daarop een schaap. Een stuk verder begon een rijtje met bomen.

Het was *erg* hoog, dus ik twijfelde even over hoe ik naar beneden zou komen. Ik bedacht mij dat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken en ging door het raam naar buiten. Ik daalde zo'n 10 meter, omdat ik toch de grote hoogte niet kon vasthouden en zweefde over het veld, over het rijtje bomen naar een ander stuk gras. Ik zag twee lichtbruine grote hazen zitten en in de verte een ruïne. De omgeving zag er ontzettend echt uit. Ik wilde naar de ruïne gaan, maar opeens kreeg ik een vreemd gevoel. Alsof ik in elkaar werd gezogen of zo.

Ik werd wakker in m'n bed...

Ik heb nog nooit eerder zo een lange en heldere lucide droom gehad.

Paul