Uittredingen
Hai Sten.
Ik hoop allereerst dat alles goed gaat met je.
Met mij gaat het normaal, alhoewel ik heb weer iets nieuws.
De afgelopen 2 a 3 maanden droom ik haast onophoudelijk elke nacht over geesten. Het zijn dromen, maar de sfeer is anders: ik loop bijvoorbeeld zonder onderbroek over straat. Het zijn slechte, vaak alleen energieën waar ik iets tegen moet doen.
Ik zal één droom vertellen, dan wordt het misschien iets duidelijker.
Ik was in een gebouw waar men mij vertelde dat een oude vrouw in haar flat was overleden. Maar niemand durfde de voordeur open te doen omdat, men wist dat ze nog niet vrij was. Toen deed ik de deur open en op dat zelfde moment vliegt iets op me af en gaat in mijn hoofd. En dan zie ik het leven van die oude vrouw, voorbij komen. Maar de beelden stoppen als de vrouw ongeveer 30 jaar is, ze stapt uit mijn hoofd en loopt rond als jonge vrouw en gaat naar het lijk, en lacht. Ze is heel arrogant. Dan vraag ik haar om toch maar weg te gaan. En ze gaat. eerst nog door mij heen en dan is ze weg.
Al deze geesten of wat het dan ook zijn, hebben een ongelooflijke kracht. Soms waarschuwen ze en soms willen ze alleen maar naar zijn. Vaak doet ook de situatie zich voor dat ik in een gezelschap ben in mijn dromen, een verjaardag ofzo, en dan opeens uit het niets loopt er schim door de kamer, en ze kijken altijd mij aan. Soms zeggen ze iets, maar ik kan ze niet altijd verstaan. Ze zijn heel sterk. Kun je hier iets mee, ik niet in ieder geval.
Alvast bedankt voor wederom een luisterend oor.
Liefs,
P
© Alle rechten voor de schrijfster
Ik (Sten) antwoordde P (kort samengevat) hierop dat de 'andere wereld' zich voor haar wil openen, wat ik toen ook al zei (zie 'P')
Hai Sten
Heel erg bedankt voor al je advies.
Het is prima als je het wilt plaatsen alleen niet onder mijn eigen naam, als je het niet erg vindt.
Ik ben heel blij met je advies maar eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur sta.
Veel van deze gebeurtenissen gaan zo ver mijn begrip te boven dat ik soms het idee heb dat mijn geest een loopje met me neemt. Misschien komt dat ook omdat ik maar blijf stuiten op onbegrip vanuit mijn omgeving.
Mijn vriend ziet het als een vorm van aandacht vragen. En mijn ouders doen alsof ze het geloven, maar geven me het advies om eens met "iemand" over deze "problemen" te praten. Mijn zus gaat nog verder , en waarschuwt me dat ik moet uitkijken voor een psychose. De enige die er normaal op reageert dat ben jij.
Ik wil meer bewijs.
Tot nu toe heb ik veel tegen gehouden, maar nu wil ik werkelijk in contact treden met dat
andere. Alleen ben ik bang. Ik heb namelijk veel meer ervaringen gehad met agressieve,
manipulerende energieën dan met lieve zachte.
Zou je me nog een keer willen helpen?
Liefs,
P
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve P..
Ja, ik wil je best nog een keer helpen.
Laat me eerlijk zijn, zoals in de vorige twee mails.
P, je moet je echt niets aantrekken van wat anderen denken. Dit heb ik je al een keer aangeraden en ik doe het weer. Je hoort me wel, maar ook niet, lijkt het wel.
Ja, ik heb een goed advies voor je: vertel je ouders, je vriend en last but certainly not least je zus NIETS meer van je ervaringen. Ze hebben toch alleen maar destructieve reacties waar jij niets aan hebt. Waarom kwel jij jezelf zo door het te vertellen aan juist die mensen die er geen barst van snappen?
Ik ben er verbaasd over dat jij een vriend hebt die jouw ervaringen zo afdoet. Is dat wel een goede vriend P? Als ik zo'n vriend had, zou ik hem een trap onder zijn kont geven en zeggen: 'Als je nog een keer zo reageert, dan is het uit. Je neemt me serieus of je neemt me helemaal niet. (m.a.w. je krijgt me niet)'
Mochten ze nu aan jou vragen of je weer ervaringen hebt, dan antwoord je fijntjes: 'Nu, de vorige keren heb ik van jou/jullie niet bepaald opbouwende reacties gehad. Als je niet opbouwend / positief kunt reageren, vertel ik je niets meer.'
Deze houding moet je jezelf aanleren, net zolang tot ze wel met iets positiefs komen. Ja, 'chanteer' ze maar tot een positieve reactie! Ben jij gek, jij neemt ze in vertrouwen en wat geven ze je: geen dank. (sorry lezers, ik kan me wel eens opwinden over de kortzichtige reacties van anderen - gelukkig maak ik dit zelf zelden mee) Je bent hen niets verplicht (hoe oud ben je? Toch oud genoeg om op jezelf te wonen? woon je trouwens op jezelf?)
Vertel je ervaringen dus alleen aan mensen die er open voor staan. Juist jij zou toch haarscherp moeten aanvoelen wie dat zijn, maar waarom oh waarom vertel je het juist aan de mensen van de 'verkeerde ontvanger soort'? Ben jij misschien wat masochistisch ingesteld, P?
Nee, ik bedoel dit niet gemeen of plagend. Het is een serieuze vraag.
Ik herken er wel wat in, zo heb ik altijd de vreselijke neiging mezelf op te jagen. Hoewel ik altijd heel vroeg wakker ben en me nooit verslaap (ik gebruik NOOIT een wekker) stel ik mijn vertrek thuis altijd zo uit dat ik altijd moet springen, vliegen, rennen! om overal op tijd te zijn (treinen, lessen die ik moet geven...). Pas dacht ik: Sten, heb je het soms nodig om echt pas op de allerallerlaatste seconde te vertrekken en vervolgens de haaststress te voelen?
Wees nu eens eerlijk zoals ik hier P, en neem jezelf eens onder de loep. Schep jij een genoegen in pijn lijden? Zo ja, dan wil je toch niet anders?
Over de paranormale ervaringen: laat ze komen. Vecht tegen de negatieve en verwelkom de positieve. Je bent de schepper van je eigen lot en kunt alles ombuigen. Zelfs monsters kun je ombuigen in prachtige waterlelies, hoe? Door er iets positiefs mee te doen, met elke ervaring.
Meer advies dan dit kan ik niet geven.
Veel Liefs,
Sten
xxxx
