Uittredingen
Voorschrift: P heeft mij al een paar keer eerder gemaild. Daarin vertelde zij concreet over haar sterke paranormale gaven waar ze zelf soms angstig van werd. Ik was en ben zelf diep onder de indruk hoe ver haar gaven strekken. (misschien wil ze hier later ook wat over publiceren). Ook heeft ze er moeite mee haar directe omgeving ermee te confronteren...
Hai Sten,
[...] Het is prima dat je mijn ervaringen wil gebruiken maar graag anoniem Omdat de meeste mensen in mijn omgeving het niet weten en als ze het wel weten me voor gek verslijten. Zoals mijn bloedeigen zus. Maar ja ik weet dat het wel waar is hoe vreemd het ook mag klinken.
Die laatste ervaring waar ik je vluchtig iets over schreef was mijn meest sterke tot nu toe. Ik zal beginnen bij 't begin.
Het was 's middags en zonder me echt heel moe te voelen ben ik op mijn bed gaan liggen . Bijna onmiddellijk begon ik te vallen wat al snel overging in een ongelooflijk sterk trekkend gevoel in en aan mijn hoofd. Ik kan me nog herinneren dat ik eigenlijk niet sliep. Mijn hoofd werd in mijn kussens geduwd.
9 van de 10- keren kan ik mijzelf losmaken uit dit gevoel maar dit keer was het ten eerste een andere kracht en ten tweede ongeveer 10 x sterker dan normaal. Op het moment dat ik dacht dat mijn hoofd te pletter zou worden gedrukt, ging ik plotsklaps door een soort barierre heen (althans dat gevoel had ik ) En van het een op het andere moment zweefde ik door het heelal, tussen de sterren. ONgelooflijk mooi. Heel rustig. Ik zag sterren op me afkomen maar niet eng en tussen de sterren door zag ik mijzelf in mijn kamer voor de spiegel staan naar mijzelf kijkend. Deze sensatie duurde echter veel te kort en ik werd nog geweldadiger dan tevoren terug getrokken. En snel daarna was ik weer helemaal terug.
Een paar dagen voor deze gebeurtenis had ik zo'n klik in mijn hoofd. Eerste gezoem van links naar rechts en dan .........klik boven in mijn hoofd. Precies zoals jij het beschrijft op je homepage. Alleen was ik wel bij mijn volle bewustzijn. Ik vind het allemaal maar raar. Zou je me misschien wat advies kunnen geven. Want ik weet nog steeds niet echt wat ik ermee aan moet.
Alvast erg bedankt voor je luisterend oor en ik hoop snel iets van je te horen.
P.
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi P.
Leuk weer wat van je te horen. Ik respecteer het natuurlijk dat je anoniem wilt publiceren. Jouw ervaringen zijn echter minder vreemd dan je denkt; ik begin steeds meer te ontdekken hoeveel mensen uittredingservaringen en verwante geestestoestanden kennen.
Mensen die menen een ander voor gek te moeten verslijten als zij uittredingen en dergelijke hebben, díe moet jij eigenlijk niet helemaal serieus nemen of: je kan met ze meeleven omdat ze kennelijk zelf nog niet vrij genoeg zijn om te beseffen dat alles mogelijk is. Dat kan voor sommige mensen heel bedreigend zijn: dat er geen duidelijke grenzen meer te trekken zijn, dat ze de hekjes en hokjes moeten verliezen, die ze zelf om zich heen gebouwd hebben.
Ik plaats dit antwoord ook op mijn web site en ik hoop eigenlijk een beetje dat jij daardoor het toch eens aandurft jouw naasten werkelijk te tonen wie je bent. Mochten ze je daardoor 'hard aanpakken' dan kan ik je maar een advies geven: laat het achterste van je tong zien. Jij hebt het recht op je vrijheid en als mensen van je houden, nemen ze je zoals je bent.
Jouw ervaring is prachtig, wees blij met zo'n gezegend moment het heelal in al haar glorie te zien. Ik weet uit eigen ervaring hoe verpletterend mooi dat is.
Die suizingen hoor ik ook bij vol bewustzijn hoor, gewoon klaarwakker net zoals overdag. Dus dat komt inderdaad geheel overeen met mijn (en andermans/andervrouws) ervaringen. Misschien kun je eens proberen dit alles minder raar te vinden. Waarom vind je het eigenlijk zo raar? Omdat toevallig een paar mensen in je omgeving nog niet zover zijn? Dat is toch geen eigenlijke reden. Ik kan je de steun geven van inmiddels vele mensen die mij ook hun ervaringen verteld hebben: leerlingen van de school waar ik les geef (16-23 jaar), bezoekers van mijn web site, enzovoort. Put dan toch kracht uit dat besef en vindt het niet langer raar, hoogstens apart en altijd uniek, en wees niet meer bang jouw gaven, want dat zijn het, recht in de ogen te kijken.
Ik krijg het gevoel dat die ervaringen jouw graag als gastvrouw zien, dus ik denk dat je gewoon kunt afwachten op de volgende keer. Probeer dan je eigen angst eens van een afstandje te zien en in te schatten of die nu werkelijk wel terecht is. Ik hoor het wel als ik jouw naam (voornaam) toch mag 'publiceren', dat is dan toch een eerste stap. Dan zet ik hem wel onder deze twee brieven.
Succes en liefs,
Sten
