Uittredingen
Hallo mevrouw Oomen,
dit is eigenlijk een laatste poging om er achter te komen wat er met een van mijn kinderen aan de hand is. Ik zal mij even voorstellen, mijn naam is Natasja en ik ben gelukkig getrouwd. Wij hebben 2 kinderen: Tom en Victor. Het gaat hier om Tom.
Ik zal proberen om het zo kort en duidelijk mogelijk te houden, al zal dat niet eenvoudig zijn. Tom is op woensdagavond 6 januari om 19.52 geboren. Al vrij snel bouwde hij een enorme band met mijn schoonvader op. Die 2 waren twee handen op een buik, dat kon iedereen zien! Mijn schoonvader (Johan) had leukemie. En tot vorig jaar januari kon hij daar goed mee leven. In februari werd hij zo ernstig ziek dat hij uit het ziekenhuis is ontslagen met de mededeling "Regel thuis alles maar vast voor de uitvaart."
De kerkdienst was in elkaar gezet, het koor zou de liedjes zingen die Johan had uitgezocht en zelfs zijn laatste rustplaats was besproken. Iedere dag waren wij bij mijn schoonouders thuis (ik zelf had een zeer goede band met mijn schoonvader en behandelde hem als mijn eigen vader) en Tom was daar vanzelfsprekend ook bij. Johan wilde dat Tom bij zijn ziekenzalving aanwezig was, dat vond hij belangrijk. Tom week niet van zijn zijde en dus ook niet van zijn bed.
Maar wonder boven wonder knapte Johan na 1,5 maand weer op en er waren al zo'n 170 mensen geweest om persoonlijk afscheid van hem te komen nemen. Tom is dan 14 maanden oud en in mei 2000 wordt zijn broertje geboren op zondag 21 mei om 03.37. Johan past op Tom en mijn schoonmoeder komt haar nieuwe kleinzoon bewonderen. We laten Victor dopen en Johan kan hem ten doop houden.
In september 2000 gaan mijn man en ik met kinderen op vakantie naar Imst in Oostenrijk. Mijn man is daar vroeger ook geweest met zijn ouders. Het gaat nu weer slecht met Johan dus worden we gebeld om naar huis te komen. Hij ligt in het ziekenhuis. Als we op maandag morgen (nadat we op stel en sprong 's nachts vertrokken zijn) en bij hem op zijn kamer komen, begint hij vreselijk te huilen. We praten nog wat en na die dag heeft hij weinig meer gezegd en gedaan.
Op zondag 24 september worden we uit bed gebeld het is mijn schoonmoeder. "Johan haalt de avond niet." had de verpleegster gezegd. Mijn man schiet in zijn kleren en gaat naar het ziekenhuis (hij en zijn vader waren stapel met elkaar, begrepen elkaar zonder woorden) Om 09.30 word ik gebeld of ik snel wil komen, want het gaat nu erg snel. Als ik om 10.07 de kamer op kom met Tom en Victor, tilt Johan zijn hoofd op en kijkt ons nog even aan om vervolgens zijn laatste adem uit te blazen. Tom kijkt naar Opa, zwaait en zegt: "Da da, opa!" en geeft een handkusje.
Sinds die tijd heeft hij verlatingsangst en was het dat alleen maar. Nu een jaar later heeft hij het steeds over Opa. Hij zegt dat hij hem mist. Als ik of iemand anders op de bank wil gaan zitten, mag dat niet want opa zit daar, zegt hij!!! 's Nachts droomt hij, maar kan ons nog niet vertellen waarover. Hij zegt vaak: "Opa dood , opa in een kistje." Als een van ons niet in de buurt is, denkt hij dat diegene dood is. Ik ben kort geleden naar een rouwavond geweest voor kinderen, maar ik heb daar niet hetgene gevonden wat ik zocht!
Mijn zoon is een denkertje. Pas stond mijn man in de kerk bij het altaar en mijn zoon zegt: "Opa hier, opa in zijn kistje, er zijn kaarsjes bij en bloemen!" Hij is nog geen drie en is niet bij de uitvaart in de kerk aanwezig geweest. Mijn man schrok zich rot en probeerde nog wat meer uit hem te krijgen maar hij speelde weer verder. In de dierentuin zegt Tom ineens tegen mij: "Mama, daar is opa weer!" en wijst naar het bankje. Ik mocht daar niet gaan zitten . Na ongeveer 2 minuten zegt hij "Opa weg!" Ik vraag waar opa is gebleven en hij wijst naar het paadje naar beneden (het speelterrein ligt op een plateau). Tom wil weg, dus gaan we weg. Hij is een poosje stil.
Zo'n 3 kwart jaar geleden werd ik 's nachts wakker van mijn jongste en liep naar zolder. Daar stond iemand/iets over zijn bedje heen gebogen. Ik riep: Hé! en het keek mij aan en gleed langs mij heen de trap af, ik heb niet kunnen zien wie/wat het was. Vreemd genoeg sliep mijn zoontje weer. Maar sinds die tijd slaapt Tom 's nachts niet meer door en is vaak aan het dromen, hij praat over opa en "opa lief".
Ik weet dat het niets met uittredingen te maken heeft, maar ik word gek van al die mensen om ons heen die zeggen dat Tom gevoelig is en dat ik ermee naar de huisarts moet gaan. Ik ken mijn kind en weet dat er veel in zijn koppie om gaat. Ik wil alleen advies van iemand met kennis.
Tom kan vaak zo verdrietig zijn en wil dan weer naar "Opa's Tuintje" (zijn graf). Daar gaan we dan ook naar toe. Sinds kort zit hij op de peuterspeelzaal maar hij raakt helemaal over zijn toeren als ik weg ga (tot overgeven toe). De leidsters weten van opa's overlijden en met elkaar hebben we afgesproken dat ik er gewoon bij blijf en het dan langzaam afbouw.
Het is al met al toch een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat het een duidelijk verhaal is. Sorry als ik van hak op de tak ben gesprongen maar het is ook zoveel. Alvast bedankt voor het lezen van mijn bericht en ik hoop dat er een antwoord komt. Maakt niet uit wat het is!!!!
Groeten van Natasja
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Natasja.
Dank voor je lange brief. Ja, die zoon van
jou is een gevoelig kereltje.
Ik heb er alle vertrouwen in. Het is heel
goed van je dat je kritisch bent tegenover 'hulp' hieromtrent. Mensen
bedoelen het goed, maar een bezoek aan de huisarts zal mijns inziens niet
kunnen bijdragen. Veel huisartsen hebben nog geen begrip voor de 'kosmische
wereld' en doen maar al te snel iets af als pathologisch. Je zult dan eerder
van de regen in de drup belanden.
De eerste geruststelling die ik voor je heb
is dat er niets mis is met je zoontje, integendeel: hij is een gevoelige
persoon die geesten en de astrale wereld kan zien. Kinderen zijn daar vaak
gevoelig voor, en hij helemaal. Het overgaan van 'Opa' heeft hem, en niet
alleen hem, gewoon erg aangegrepen. Het zou eerder vreemd zijn als zo'n gevoelig
persoon er niet op zou reageren. Zelfs 'Opa' zelf, Johan, is er kennelijk
nog mee bezig, hij wil kennelijk toch graag bij jullie zijn en Tom is dan de
eerste die dat opmerkt.
Je kunt het niet uitsluiten dat je bepaalde
ervaringen zult hebben, dit zeg ik in het algemeen en het geldt dus ook voor
je kinderen. Je zult dienen te accepteren dat de kosmos voor iedereen zekere
ervaringen op het pad stuurt en sommige zijn inderdaad moeilijk, maar ze
dienen ter sterking en niet ter kwelling. Als 'de diepte' mensen opzoekt,
worden die mensen vanzelf dieper en oppervlakkigheid verdwijnt.
Het beste wat je naar mijn idee kunt doen,
als Tom onder verlatingsangst blijft lijden, is een keer een mooie kaars
branden voor Johan. Misschien kun je dit samen doen met je man. Leg hem dan
uit, in gedachten, hardop of schrijf het voor mijn part op papier, wat er
bij jullie gaande is. Dat Tom hem ziet en dat dit toch voor onrust in de
familie zorgt. Zeg tegen Johan dat het heel fijn is als hij de familie en
Tom wil beschermen en dat hij gerust langs mag komen, maar of hij met Tom's
beschermengel wil overleggen hoe hij dat het beste kan doen. Johan heeft ook
een eigen leven te leiden aan de andere kant en jullie natuurlijk aan deze
kant. Tegen Tom kun je op jouw manier zeggen dat papa en mama hem nooit in
de steek laten en dat opa dat ook niet gedaan heeft. Probeer het gewoon te
maken voor dit kereltje en vertel dat alle vrienden en familie altijd
doorleven of het nu hier is of aan de andere kant. Zorg er in ieder geval
voor dat niemand hem een stigma gaat opdrukken, want hij is juist heel
natuurlijk en zuiver.
Samengevat heb ik er alle vertrouwen in dat
jullie dit samen heel goed kunnen oplossen, jullie houden immers allemaal
van elkaar en Johan zal daar een deel van jullie blijven uitmaken. Dan moet
het toch goed komen, niet waar.
Veel liefs, dikke kussen,
Sten
