Hallo Sten,

met verbazing heb ik zojuist je prachtige site bekeken en gelezen. Nooit geweten dat er zoveel mensen waren met zoveel verschillende ervaringen. Graag wil ik ook mijn verhaal kwijt en je vragen wat je ervan vind.

Maar eerst zal ik wat over mijn zelf vertellen zodat je een kleine indruk hebt over mij als persoon.

Mijn naam is Nadia en ik ben 42 jaar oud. Ik ben 14 jaar geleden gescheiden en ging een behoorlijke vervelende tijd tegemoet die ik heb geprobeerd op te vangen d.m.v. yoga en andere ontspannings technieken. Ik ben al zolang ik me het kan herinneren altijd al geïnteresseerd geweest in het paranormale en ook dus ook in uitredingen.

Vele jaren terug, ik weet niet meer precies wanneer, heb ik een tijdlang geprobeerd om door middel van ontspannings- en ademhalingstechnieken bij mezelf een uitreding op te wekken. Ik weet me nog te herinneren dat ik mezelf heel goed kon ontspannen en dat ik ook altijd het gevoel had dat ik wel “omhoog” kwam. Toch voelde tegelijkertijd de ontspanning ook aan als een inspanning, want ondanks het feit dat ik steeds ‘lichter’ werd voelde ik hoe mijn lichaam zich vreselijk had ingespannen om het moment dat ik die ontspanning niet meer kon aanhouden.

Om het moment dat ik weer terug kwam zal ik maar zeggen voelde ik geen ontspanning maar de inspanning. Het was alsof al mijn spieren in mijn lichaam juist gespannen waren geweest op het moment dat ik weer neerkwam . Ik wist dat ik tegen een uitreding aan zat, maar kwam gewoon niet verder dan dat vreemde gevoel.

Op een gegeven moment, ik zat niet goed in mijn vel en lag ik op bed mijn ontspanningsoefeningen te doen. Al heel gauw begon mijn hele lichaam te prikken en te tintelen, zo erg dat het gewoon pijn deed. Mijn onderbewustzijn vertelde me dat het wel pijn deed maar dat dit het begin was van misschien wel een uitreding, in ieder geval iets nieuws. Mijn nieuwsgierigheid overwon de pijn en ik heb mij geprobeerd te laten gaan.

Ik voelde dat ik naar het raampje in mijn slaapkamer werd getrokken . Het leek wel of ik daarbuiten heel veel geroezemoes hoorde van kinderstemmetjes. Het klonk als of er heel veel kinderen op een speelplaats aan het spelen waren. Maar dan heel ver weg . Ik kon niet verstaan wat ze zeiden.

Ik wist ik dat het iets was wat en wilde naar buiten. Op het moment dat ik dat dacht zag ik plotseling een prachtig groen landschap waar een soort landweggetje door heen liep. Het was prachtig en deed me aan een berglandschap denken ergens in Zwitserland of zo. Het gras had een prachtige kleur groen en alles was er heel vredig.

De kinderen die ik had gehoord zag ik beneden mij, hand in hand op het weggetje lopen. De lieve stemmetjes hoor ik nu nog. Ze zagen mij in de eerste instantie niet, maar pas op het moment toen ik ze wat wou vragen zag ik ze naar mij omhoog kijken.

Maar om het moment dat ik mijn mond open deed om hun wat te vragen kwam ik weer in mijn lichaam terug.

Mijn tweede ervaring, een hele poos daarna, was minder prettig en ik heb daarna ook besloten om met het experimenteren op te houden. Het was een heel spontaan gebeuren waarbij ik het gevoel had dat ik door 4 personen naar boven werd getrokken.

Ik durf het haast niet te vertellen maar ik heb het gevoel gehad dat deze 4 personen, waarvan ik overigens geen gezicht heb kunnen zien, met mij de liefde hebben bedreven. Ik werd zogezegd tegen mijn zin in gedwongen tot seks. Het gevoel was zo echt zo intens dat het gewoon echt leek. Het vreemde was dat ik ondanks dat ik vastgehouden werd er ook van genoten heb. En dat is het vervelende van het geheel waardoor ik ervan in de war ben geraakt.

Ergens zit ik met een schuldgevoel over het feit dat ik er van genoten heb terwijl ik wist dat deze personen of wat het ook zijn eigenlijk geen goede bedoelingen met me hadden. Ik probeer mezelf wijs te maken dat het een droom was , maar eigenlijk weet ik wel beter.

Toch weet ik nog steeds niet of dit een echte uittreding is geweest, ik praat er ook met niemand over. Weet jij of zoiets vaker voorkomt?

Dit alles heeft zich dus een flink aantal jaren geleden afgespeeld en heeft zich nadien ook nooit meer voor gedaan. Ik ben de laatste nog wel eens bezig om te proberen om uit te treden maar kom niet verder dan tintelingen in mijn hele lijf en het gevoel wel omhoog te komen tot een bepaalde hoogte. Net alsof mijn spieren het dan niet meer aankunnen.  Wat doe ik niet goed? Het voelt dus als een ontspanning maar tegelijkertijd ook als een inspanning.

[...]

Groeten,

Nadia

 


© Alle rechten voor de schrijfster

  Sten:

Hoi Nadia.

Uittredingen kunnen heel goed gepaard gaan aan allerlei lichamelijke sensaties inclusief een gevoel van inspanning.

Je had daarna in ieder geval overduidelijk een astrale reis.

Over je tweede ervaring: waarop baseer je het dat de vier' het niet goed met je voor hadden? Omdat ze niet letterlijk en met zoveel woorden je toestemming vroegen? Omdat wat ze deden, op aarde nog steeds met een taboe wordt omgeven? Gezien je omschrijving, lijkt het alsof het ergens ook wel naar je zin was, alsof die 4 geesten je de energie gaven die je op dat moment nodig had?

In ieder geval ikzelf heb ook dergelijke ervaringen. Ook ik herken de schaamtegevoelens, maar als ik eerlijk ben moet ik altijd concluderen dat mijn gedachten over zulke ervaringen ingekleurd worden door wat er op de aarde zoal gangbaar is en wat niet. Maar vooral ook nog steeds de macht van de kerk uit vroeger eeuwen. Daarvoor verwijs ik je verder naar het antwoord wat ik op Leonie's brief gaf.

Ook ik denk/zeg in gedachten/telepathisch vaak als er weer eens een geest of energie is: 'Wie ben je, wat mot je van me, zeg me! ben je een goede geest, een edele geest, anders wil ik 'het' niet, ga weg als je geen edele geest bent!' Ik heb namelijk wel eens erge laste gehad van de 'seksuele impulsen' in je lichaam die door de beroering van de chakra's tijdens uittredingen aangewakkerd worden, waardoor er inderdaad best wel eens 'lagere geesten' aangetrokken kunnen worden. (wat me in jouw geval overigens niet het geval lijkt te zijn). 

Ha ha, en zo wil ik wel eens in geest te keer gaan tegen die ander(en). Zelden kreeg ik een bevredigend antwoord, zo van: 'Ja, Sten, ik ben een zeer edele geest, ik ben... en je kunt ervan op aan dat ik 100 % uit het zuiverste staal gesmeden ben...en hier is mijn paspoort met het officiële certificaat der edelheid.' 

Maar ja: Zouden jij en ik het geloven als een geest dit zo tegen ons zou zeggen? Zou je niet denken dat zijn/haar 'paspoort' wel eens een falsificatie kon zijn?  Is er wel een zekerheid boven elke twijfel te weten wat 'goed' voor je is en wat niet? Want zelfs elke 'vervelende' ervaring kan door jou gesmeed worden tot 'het Zwaard der Gerechtigheid'. Om het maar eens poëtisch te beschrijven.

Zo'n 14 jaar geleden (als ca. 19-jarige), schreef ik eens het gedicht 'Al wat'. Dit is een primeur hoor, ik heb nog nooit een gedicht van mij (van welke leeftijd dan ook) 'gepubliceerd', maar omdat jouw brief hierover gaat en mijn gedicht me daarbij inviel:

 

Al wat (eens een thuis was)    Al wat eens een thuis was is niets meer dan een vergroeid karkas, want gerechtigheid stroomt hier niet meer, het enige, wat ik begeer Is zij er niet, dan valt hier niet te leven, en doet het thuis op zijn grondvesten beven.   Een hels kabaal, verscheurd is de rust Het is alsof een duivel een godin kust wanhopig zoeken wij naar wat eens was maar het is koud en kil een vergroeid karkas   Dan draaien wij ons om met pijn in het hart en lopen verder: wat is het toch, dat ons zo tart? Is het een god, in ons, of om ons heen? Of is het het niets, en iets, tezamen één?   In jouw ogen vind ik ook geen rust Zeg me toch wat ik weten wil! Er is niets dat mijn onzekerheid sust En ik wacht, dicht tegen je aan, het is stil.     © Sten Oomen

Lieve Nadia, doe wat je echt voelt en niets anders. Als iets echt niet goed voelt, verzet je dan uit alle macht!, maar alleen dan. Mogelijk geef je dan nieuwe ervaringen ook een mooie kans.

Liefs,

Sten