Uittredingen
Zelf heb ik éénmaal een bewuste uittreding gehad. Het gebeurde 's nachts terwijl ik sliep. Opeens bevond ik mij gewichtsloos buiten de dampkring en ik zag de aarde zoals je soms foto's ziet vanuit een ruimtetuig. Het was de aarde gedeeltelijk verlicht door de zon en gedeeltelijk donker. Het was onbeschrijfelijk mooi en het duurde maar een seconde of zo. Dan was ik terug in mijn lichaam.
In mijn slaap al wist ik dat ik uitgetreden was en ik vond het erg geruststellend dat het zo moeiteloos ging en zonder angst en dat het zo'n mooie ervaring was.
's Morgens en ook nadien is dat beeld van de aarde altijd heel duidelijk op mijn netvlies gebleven en ik heb er nooit aan getwijfeld dat ik bewust uitgetreden was, dat weet ik gewoon.
Mijn man heeft een groter probleem;
Lang geleden heeft hij eens geëxperimenteerd om uit te treden. Hij ging op bed liggen en zette de radio op "ruis" geluid. Dan ontspande hij zich en na een tijdje voelde hij zich uit zijn lichaam omhoog komen.
Toen hij een tiental centimeters was omhoog gekomen werd hij echter panisch en met een schok viel hij terug in zijn lichaam. Sedertdien echter heeft hij soms last van akelige angstdromen waarin altijd een onbekend, ongezien iets of iemand langzaam naar hem toe komt om hem te doden. Het is bijvoorbeeld een stap die langzaam en onheilspellend de nachtelijke trap opkomt, of inbrekers die de venster aan het openbreken zijn terwijl hij hulpeloos in bed ligt en niet weg kan. Mijn man weet dat hij droomt maar kan de droom niet sturen. Hij is gewoon doodsbang.
Hij begint dan de gillen en probeert te bewegen wat natuurlijk niet of nauwelijks lukt.
Ik ben nu al zo getraind dat ik vanzelf wakker wordt als de paniekerige geluiden uit zijn keel beginnen te komen en dan maak ik hem goed wakker waarna het weer voor een tijdje over is. Maar het komt altijd terug, nu al vele jaren. Het is dus begonnen na die poging tot uittreding.
Kan er een verband zijn? En, zo ja, wat kan eraan gedaan worden?
Met dank voor je reactie.
Je mag deze brief wel publiceren.
Myriam
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Myriam.
Je heelal ervaring herken ik
en ik ben blij voor jou want ik weet hoe mooi het is.
Wat betreft je man: ja, de
deur is nu open en nu gaat hij mogelijk niet meer dicht, ook al heeft hij
zich bedacht.
Ik denk dat hij gediend is
met een positieve ervaring die er tegenover staat en tegengewicht biedt. Het
beste lijkt me daarom dat hij probeert zodra 'het' zich weer aandient, een
krachtsinspanning op dat moment levert en tracht 'het aan te gaan' hoe
beangstigend ook. Dus: met zijn bewustzijn te denken: okay, laat maar komen
en beschermengel: bescherm mij zo goed mogelijk.
Ik weet uit eigen ervaringen
en die van anderen dat er dan mogelijk een turning point optreedt. Het enge
is dan een stuk minder eng of transformeert zelfs tot iets een stuk
onschuldigers of zelfs moois. Het is vaak de angst voor de angst zelf die
iets huizenhoog groot kan maken.
Veel succes en liefs,
Sten
