Uittredingen
Hallo,
ik ben een jonge man van 26 jaar. Ik ben erg klein voor mijn leeftijd, omdat ik niet heb kunnen groeien vanwege een nierziekte. Ik ben gezond geboren, maar op mijn tweede jaar werd ik ziek en goed ziek ook. Ik heb kantje boord gelegen. Paar keer in mijn leven kantje boord gelegen, maar toch steeds weer overleefd. Ik heb heel veel meegemaakt door mijn ziektebeeld. Weinig jeugd kunnen doormaken. Het is nu dan ook moeilijk om niet te denken of het verloren jaren zijn geweest. Door mijn ziekte beeld heb ik ook veel geleerd dat gezondheid nr. 1 staat. Ik ben er sinds kort achtergekomen hoe ik ziek ben geworden, want een ziekte komt niet zomaar uit de lucht vallen, dat heeft een oorzaak. Ik ben het afgelopen jaar gaan verwerken wat er is gebeurd in mijn leven. En ik ben helemaal teruggegaan naar mijn geboorte. Ik ben er nu achtergekomen, dat de geboorte niet echt vlekkeloos verliep.
Mijn moeder had heel veel pijn bij de bevalling en ik kwam er heel moeizaam uit. Ik heb door de geboorte zo'n klap meegekregen, omdat ik ook heel erg moest vechten om eruit te komen. Ik heb me zo druk gemaakt en ook op zitten winden en hierdoor is heb ik verkeerde dingen aangeleerd in mijn hoofd met de ademhaling. Ik heb alles op slot gezet om zoveel kracht los te krijgen. Je moet maar eens nagaan als je moet drukken op de wc hoe dat aan voelt, dan pers je ook. Dat gevoel heb ik altijd gehad en aangeleerd. En dus heb ik heel mijn systeem op slot gezet. Ikzelf denk nu dat hierdoor mijn nieren zijn gestopt omdat het systeem, de machine binnenin mij, niet goed functioneerde. Nu ik er achter ben gekomen hoe het allemaal werkt, ben ik aan de slag gegaan, ik ben nu bijna als herboren. Artsen geloven niet dat ik mijn nieren aan de gang kan krijgen, omdat ze verschrompeld zijn. Maar ik geloof er heilig in dat weefsel en cellen weer aankunnen groeien. De natuur kan ook weer herstellen, waarom de mens dan niet? Wij zijn immers ook de natuur. Je moet alleen weten wat er fout is gegaan en daarmee aan de slag gaan.
Ik ben erg nauw bij de natuur betrokken ik vind het heel erg interessant hoe de kringloop van de natuur is. Ik ben hier, denk ik, achterkomen omdat ik op mijn achtste jaar in coma heb gelegen door mijn ziekte. Ik heb er 18 jaar over gedaan om het voor mijzelf te erkennen dat ik een bijna-dood ervaring heb gehad. In mijn puberteit kwamen er allerlei beelden en gevoelens vrij waar ik geen raad mee wist, en ik ben mezelf kwijtgeraakt. Ik zag dingen in de toekomst, nu nog, en ik zie zo helder in mijn hoofd, dat ik de aarde van bovenaf heb gezien en uit mijn lichaam ben getreden en een reis heb gemaakt in de tijd. Ik heb een andere wereld gezien, wat er hierna gebeurt, alleen krijg ik het nog niet helder wat ik precies gezien heb.
Ik heb nu ook bepaalde gave meegekregen. Als ik in de ogen van de mens kijk, dan zie ik niet meer het lichaam, de persoon, maar bijna de ziel en geest wie de persoon is. Ik ben er nu ook heilig van overtuigd, dat wij als mens meerdere levens hebben. We kunnen zoveel leren hierop aarde. We zijn nooit uitgeleerd. Wat mij nu veel verdriet doet, is dat ik in dit leven geen kind heb kunnen zijn, maar een stemmetje zegt tegen mij: "Als je dit leven goed volbrengt, dan mag je kinderjaren in het volgend leven doen." Ik heb in dit leven een zware taak gekregen om het te volbrengen. Ik ben één van de eerste jongste nierpatiënten die het overleefd heeft. De natuur wist waarschijnlijk al dat er in deze tijd steeds meer kinderen bij zouden komen met deze nierziekte, dus de artsen en de medische wereld moesten op iemand kunenn experimenteren. Helaas was ik dat. Ik ben de koploper van alles en dat doet af en toe best zeer, omdat ik overal de eerste van ben. Ik kan nu trots op mijzelf zijn en zeggen, dat ik goed, zwaar werk heb geleverd, lichamelijk, om andere kinderen een betere toekomst te geven. En dat krijg ik nu terug. Ik moest het zelf eerst erkennen naar mijzelf. De vreugde die ik nu krijg, die neem ik ook mee na mijn dood en in het volgende leven.
Nu dat er in deze tijd zoveel zieke heerst en de ziekenhuizen overvol liggen en er geen plaats meer is, krijg ik ook de opdracht om zelfgenezing te mogen doen, omdat de geest in ons heel veel kan. Ik zie het nu zo, dat wij als mens ook een machine zijn. De hersens vormen de computer en het lichaam het apparaat dat gestuurd wordt door de hersens. Als er maar één blokkade is in het lichaam of geest, dan kan het lichaam zijn werk niet doen. Dat is ook precies hetzelfde bij een gewoon apparaat: als er kortsluiting is, doet dat ding het ook niet. De bloedvaten en de spieren zijn de draden om te kunnen functioneren. Als daar spanning op komt te staan, dan komen er klachten. We doen het allemaal zelf. Het is nu alleen moeilijk voor mij waarom ik er nu achterkom hoe het werkt in het leven. Ik ben helemaal in een vicieuze cirkel beland en in mijn puberteit wist ik nog niet hoe ik het aan moest pakken, want ik wist niet wat leven was. Ik heb altijd alleen maar gevochten voor mijn gezondheid en alles is voor mij geregeld en besloten. Maar nu doe ik het zelf. Als ik op de artsen moet wachten, die mij genezen, dan kan ik lang wachten. Het is alleen nu moeilijk waarom nu, ik heb zoveel moeten missen van mijn jeugd. Ondanks dat ik ook weet dat iedereen zijn tegenslagen krijgt. Vroeg of laat.
Het zal voor mij een wonder zijn als ik uit mezelf weer ga plassen. 23 Jaar heb ik niet door mijn eigen nieren geplast. Wel twee donornieren gehad, maar afgestoten. Nu denk ik te weten waarom ze zijn afgestoten, omdat mijn eigen nieren er nog zitten en die willen nog wat. En als er dan zo'n vreemd ding in het lichaam komt, gaat het lichaam protesteren. Als het gebeurt, zullen er, denk ik, heel wat dubbele gevoelens en emoties loskomen waar ik weer moet leren omgaan. Dat is het leerweg. We gaan een heel andere tijdperk nu in. Ikzelf denk dat alternatieve geneeswijze steeds meer in opmars is. En daar zal ik straks het bewijs van zijn.
Tot zover even, ik kan nog zoveel vertellen, maar dan ben ik nog wel even bezig.
Groetjes van
Milo (14-08-1976)
© Alle rechten voor de schrijver
Lieve Milo.
Dank je voor de eer dat ik je brief mag
plaatsen. Ik ben zeer onder de indruk van je nuchtere en sobere relaas waar
zoveel oerwaarheden in zitten en waar veel mensen lering uit kunnen trekken.
De weg die je dit leven gegaan bent is lang,
veel langer dan gemiddeld, lijkt mij, maar zij is zo rijk dat veel mensen
jou zouden benijden om de innerlijke kennis die je geheel op eigen kracht
vergaard hebt. Jouw helderziende kracht om de ziel van alles te zien, is een
vrucht van jarenlange inzet om het licht te bereiken en je zult daar de
mensheid en het geestenrijk mee van dienst zijn, zoals je zelf ook al zegt.
Nog groter echter zal de
opbrengst voor jezelf zijn, want wie zoveel meemaakt als jij en daar zo
gelouterd uitkomt, zal nooit meer zonder Licht komen te zitten en er
middenin baden, waar hij ook heen gaat.
Ik besef dat jouw strijd nog volop aan de
gang is en ik wens je al het goeds en ik spreek de oprechte en vurige wens
uit dat jij je nieren weer aan de praat krijgt.
Omhelsd,
Sten
Hallo Sten,
heel erg bedankt dat mijn verhaal geplaatst mag worden.
Het is inderdaad heel wat, wat ik heb meegemaakt. Gelukkig gaat het nu de
betere kant op. Al is het nog af en toe moeilijk het verleden te vergeten en
verder te gaan en niet te denken, dat de jongere jaren de mooiste jaren
moeten zijn. Ik kan nu bijna niet voorstellen, dat ik zo slecht ben geweest.
Moet je nagaan hoe sterk ik al ben geworden.
Nog niet sterk genoeg, maar goed, het begin is er wel. Het gaat alleen niet
snel genoeg voor mijn idee. Ik kan natuurlijk ook niet verwachten dat mijn
lichaam in 1 dag weer hersteld is wat er in die 20 jaar is gebeurd, dan mag
ik nu nog in mijn handen klappen hoe snel het eigenlijk gaat. In een jaar
tijd! Het is nu alleen heel
erg moeilijk om met herinneringen om te gaan hoe slecht ik eraan toe was:
zijn het verloren jaren geweest? Aan de ene kant niet omdat ik er heel veel
van geleerd heb en een goed doel heb bereikt: andere kinderen een betere
toekomst gegeven. Aan de andere kant doet het me verdriet dat ikzelf bijna
geen jeugd heb gehad. Altijd maar vechten en op een laag pitje geleefd, dat
wordt nu anders. Ikzelf wist niet dat ik zoveel kracht in mij had/heb
zitten. Ik leef nu ook letterlijk naar de dood (licht) toe, omdat ik weet
hoe mooi het daar is en als we ons doel goed bereiken, onze leerweg goed
volbrengen, dan worden we daar goed ontvangen, maar dat duurt dus nog even.
Ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn leven begint nu eigenlijk pas echt.
Het zwaarste heb ik misschien met mijzelf al gehad, het overleven van mijn
ziekte al zo jong. Ik heb nog een artikel geschreven over mijn leven, hoe ik
ertegen aankeek en nu tegenaan kijk, misschien is het wat. Dan wordt het nog
duidelijker wat er is gebeurd.
Ik ben erg blij met het stukje dat er nu is geplaatst.
Voor mijn gevoel vond ik het misschien niet echt duidelijk voor anderen wat
er is gebeurd.
Ik vind het nu wel heel frappant dat, sinds ik mijn bijna dood ervaring op
mijn achtste jaar erkend heb, waar ik dus 18 jaar overgedaan heb, nu opeens
heel veel dingen op mijn pad komen: mensen die ook geloven dat er meer is
dan dit leven alleen, ook in het spirituele geloven, dat ik ook nu sites
vind zoals deze www.doorhetraam.nl,
www.bijnadoodervaringen.nl
waar ik veel aan heb om te beseffen dat ik niet de enige ben. Het is nu best
moeilijk met helderziendheid om te gaan. Mensen zitten vaak niet op
negatieve reacties te wachten. Ik moet heel voorzichtig zijn met wat ik zeg
tegen de ander. Goed met gevoelens van de ander omgaan en of ze het
aankunnen. Daar moet ik nu mee aan de slag om goed met deze gave om te gaan.
Ik heb een moeilijke taak al achter de rug met de nierziekte, die nu steeds
stabieler wordt en hoogstwaarschijnlijk ook gaat genezen door mijzelf. En
dan begint het andere werk voor mij.
Ik hoop alleen, dat ik ook nog tegen een
lieve partner aanloop, die beetje op dezelfde golflengte zit als ik. Ik val
nu nog op jonge meiden van 16/20 jaar, omdat ikzelf me ook nog heel jong
voel van rond de 20, al ben ik wettelijk 26 jaar, maar ik heb een aantal
jaren niet geestelijk goed kunnen groeien om alles wat er is gebeurd te
verwerken en plaatsje te geven. Ik heb al mijn energie nodig gehad om te
overleven. Ik vind het alleen af en toe nog moeilijk om te bevatten waarom
ze mij hiervoor hebben uitgekozen om deze ziekte te dragen en deze speciale
gebeurtenis in dit leven te mogen meemaken. Terwijl er zoveel kinderen zijn,
die gezond door het leven gaan, alleen een andere leerweg moeten volgen. Wat
is tegenwoordig nog gezond?
Tegenwoordig zijn ze nog gezond tot ongeveer 10 jaar - tot die leeftijd is
het lijf nog van nature gezond - daarna gaan ze roken, alcohol drinken,
drugs gebruiken, noem maar op, dan is het niet meer van nature gezond.
Allemaal maar om de stress niet te voelen of andere gevoelens te
onderdrukken, omdat het te pijnlijk is. Mensen werken niet meer met
haar/zijn gevoelens, dat is er niet meer bij. Waar gaat dit naar toe met de
mens?
Ik heb dus een artikel geschreven over mijn gezondheid: wat ik ervan geleerd
heb en hoe ik tegen het fenomeen gezondheid aankijk. Open
het artikel van Milo
Nou even tot zover! Dit wou ik nog even laten weten.
Groetjes en liefde in het licht,
liefs van Milo
