Ik ben Merel, 21 jaar en wil toch wat kwijt. Ik weet dat het een lang verhaal is, maar wat je wil mag gepubliceerd worden op de website. Ik heb tenslotte ook heel veel gehad aan de ervaringen van anderen, dus misschien hebben anderen hier ook wat aan...

Ik heb net de website www.doorhetraam.nl bekeken en veel lezersbrieven gelezen. Ineens krijg ik sterk de behoefte het een en ander over mezelf en mogelijke ervaringen met het astrale of onstoffelijke op papier te zetten. In eerste instantie doe ik het voor mezelf, maar ik merk dat ik ook met de gedachte speel het naar de website te sturen. Volgens mij past het mooi tussen de andere lezersbrieven! Vanmiddag heb ik ook al een stukje met vragen naar de website gestuurd, maar ik merk dat dit pas eigenlijk het hele verhaal is...

Eerder vandaag heb ik een boek van Robert A. Monroe uit de kast gepakt, op intuïtie. Ik heb het ooit voor G. gekocht, omdat hij zei uittredingen te hebben. Hij had het boek al, dus heb ik het zelf gehouden. Ik heb er een stuk in gelezen, maar het met bladwijzer en al weggezet. Vandaag heb ik het weer gepakt en er is een wereld voor me open gegaan...

Het is nu bijna twee maanden geleden dat mamma is overleden. Al vrij snel na haar heengaan, kreeg ik de de wens haar nog een keer te zien. Sterker nog, als het kon zou ik haar regelmatig willen blijven zien. Maar dit beangstigt mij toch ook: ik weet niet wat ik kan verwachten, misschien laat ze me wel enorm schrikken als ze me opzoekt. Ik heb haar dus gevraagd, dat als ze me opzoekt, gewoon 's nachts op mijn bedrand te komen zitten en me zachtjes wakker te maken. Ik wil haar dan even zien, met haar praten en een knuffel van haar krijgen. Ook heb ik het gevoel dat ik haar wel zou willen opzoeken, maar ik heb nooit geweten hoe ik dat zou moeten doen. Vandaag heb ik dus dat boek van Monroe weer open gedaan en kwam erachter dat hij door middel van uittredingen verschillende contacten met overleden personen heeft gehad. Als ik zou kunnen uittreden, zou ik mamma dus kunnen bezoeken! Het idee dat een ontmoeting misschien mogelijk is maakt me heel blij en opgewonden, maar maakt me ook angstig. Het betekent namelijk dat ik de wereld aan gene zijde zou betreden. Is het veilig? Zou ik behalve mijn moeder niet misschien ook hele nare entiteiten, geesten of onderwereldfiguren tegen komen?

Het lijkt zo'n grote stap, maar tegelijkertijd weet ik dat de kloof tussen mijn moeder en mij niet groot is. Ik zie haar bijna elke nacht in mijn dromen, soms lijkt ons samenzijn levensecht... Vaak weet ik niet eens meer waar we waren, wat we deden et cetera, alleen haar aanwezigheid is belangrijk en heerlijk. Van vannacht weet ik alleen nog wat ze aan had (een groen, mouwloos pak dat ik haar altijd heel mooi vond staan; het hangt nu in mijn kledingkast). Een andere keer (9 oktober) zaten we in een klaslokaal. Mijn moeder zat aan het tafeltje achter mij en zodra ik dat in de gaten had draaide ik mijn tafeltje om, zodat we tegenover elkaar zaten. Ik voelde zoveel liefde... Ze schreef iets voor me op, een datum. 6 oktober, maar over het jaar twijfel ik: 1884 of 2004. Ik ben er nog steeds niet achter wat hiermee bedoeld wordt...

Op 22 oktober voelde ik me 's avonds weer eens vreselijk verdrietig. Ik kon niet slapen en kwam uit bed. Ik ging op de grond zitten en pakte de doos waar ik mamma's spulletjes in bewaar. Ik liet foto's, kettingen en kleding door mijn vingers gaan. Ik kan alleen maar met liefde aan haar denken, maar voel ook zoveel pijn. Ik heb toen in een enorme huilbui alles eruit gegooid. In de ene hand had ik wat foto's, andere had ik in een soort wanhoopsgebaar, met de palm naar boven tot schouderhoogte geheven (geen idee waarom, ik was alleen maar bezig met huilen en verdriet hebben). Daar zat in dan in kleermakerszit op de grond ontroostbaar te zijn. Maar toch niet helemaal ontroostbaar... Ineens voelde ik dat mijn hand vastgepakt werd, heel zachtjes. En een arm om mijn schouder. 'Kom maar meisje, huil maar', zei mijn moeder en ik kalmeerde. Ik wist dat het mijn moeder was die kwam troosten. Ik heb haar niet gezien, maar ik voelde het aan de manier waarop ze me aanraakte. Toen ik weer rustig was, heb ik het licht uitgedaan en ben op mijn rug met mijn ogen dicht op bed gaan liggen. Ik heb nog een poosje met mamma gesproken; zij wist mij altijd al gerust te stellen. Het was ongeveer 23.30 uur toen ze zei dat ze weg moest. 'Ik ga nog even bij pappa en Mel kijken'. De volgende dag deelde ik mijn ervaring met mijn vader. Hij zei mijn moeder gesproken te hebben vanaf 23.45 uur die avond... Bijzonder. Ik praat vaak tegen mijn moeder, en weet dat ze dicht bij me is en mij in de gaten houdt, maar een ervaring als deze heb ik tot nu toe maar 1 keer gehad.

Enkele dagen geleden hebben we de as van mijn moeder bij het crematorium gehaald. Ze heeft een mooi plekje in een kist in de huiskamer en mijn zusje en ik hebben allebei een kleine urn (ik wil haar meenemen als ik volgend jaar het huis uitga). Sindsdien is er voor mijn gevoel steeds niet veel veranderd; ze was steeds al dicht bij me. Maar er is wel een 'seintje' in mijn hoofd dat zegt dat ik 'actie' moet ondernemen. Zou het tijd zijn een ontmoeting voor te bereiden? Ik weet het niet precies.

Ik merk wel dat het tijd is me te verdiepen in 'andere werelden'. Ik ben al jaren bezig met tarot, wicca, pendelen, edelstenen, tai chi en heb mijn 1e graad Reiki. Ik voel dat het nu tijd is er echt iets mee te doen.

Voordat ik bezig ging met uittredingen, heb ik me (toevalligerwijs?) verdiept in dromen en ben een zirkoon om mijn nek gaan dragen om meer werkelijke dromen, symbolische dromen op te roepen. Zirkoon zou helpen je onderbewuste te ontdekken en begrijpen. Ik draag het steentje nog steeds en misschien begint het vruchten af te werpen. Ik onthoud mijn dromen steeds beter (houd ook een dromendagboek bij) en toen ik van de week een ander steentje (opaal) omdeed, kreeg ik meteen nachtmerries. Zirkoon past op dit moment dus toch beter bij me, denk ik.

Maar ik dwaal af, ik wilde wat opschrijven over eerder 'paranormale' ervaringen, hoewel hierboven al het een en ander naar voren komt met mijn moeder.

Vroeger, vanaf mijn 8e tot ongeveer mijn 10e, droomde ik regelmatig dat ik vloog. Ik vond dit helemaal niet vreemd, vanaf de eerste keer had ik een heerlijk vrij gevoel over me. Ik sliep toen nog op zolder en droomde steevast dat ik eerste de zoldertrap en daarna de benedentrap afvloog. Mijn hoofd eerst. Soms ging ik alleen maar naar beneden en werd dan wakker, soms ging ik ook naar buiten. Door de straat, of soms heel hoog zodat ik een mooi overzicht had. Het bijzondere was dat het altijd zo echt leek. Vaak had ik het gevoel als ik wakker werd dat ik echt kon vliegen en de details in mijn droom klopten met de werkelijkheid (precies dezelfde schilderijtjes aan de muur et cetera). Ik heb dit altijd toegedicht aan kinderlijke fantasie, maar na het zien van de 'door het raam'-site, begin ik te twijfelen.

Ook heb ik vroeger vaak gedroomd dat ik werd verdronken in een rivier. Mensen aan de kant lachten... Erg angstig was dit keer op keer, en de droom kwam steeds vaker. Tot ik eens een boek heb gelezen over wicca. Ik dacht dat ik in een vorig leven misschien een heks ben geweest (die werden immers verzopen tijdens de heksenjachten). Stiekem hoop ik dit eigenlijk ook en dat ik nu teruggekomen ben om het bovenmenselijke verder te onderzoeken, dat ik nog wat van mijn krachten als heks meegenomen heb en nu kan gebruiken...

Zolang ik me kan herinneren heb ik déjà vu's en voorspellende dromen gehad. Meestal gaat het om hele kleine dingen, maar ik vind het nog altijd heel bijzonder. Ik heb altijd gevonden dat mensen hier veel te veel een 'big deal' van maken (voor mij is het niet meer dan normaal) en vind dat eigenlijk nog steeds. Toch denk ik dat ook dit van pas zou kunnen komen als ik me verder wil verdiepen in buitenlichamelijke ervaringen.

Een beetje eng vind ik het, maar nu ik toch bezig ben schrijf ik ook dit maar neer. Ik heb regelmatig het gevoel dat er een ander persoon aanwezig is, terwijl ik stoffelijk gezien de enige in het vertrek of in huis ben. Sinds mijn moeder is gestorven, voel ik de aanwezigheid vaker en niet alleen meer 's avonds in bed als het donker is, zoals voorheen het geval was. Ik hoop maar dat zij het is... Ik ben altijd bang geweest voor deze 'aanwezigheid' en heb dus nooit verder onderzocht of er inderdaad iets/ iemand was en of dat goed of kwaad was. Ik vind dit nog steeds heel angstig en denk altijd: 'stel je voor dat ik nu kijk en ik zie van die akelige dingen die het jongetje ziet in de film The Sixth Sense. Dan zou ik nooit meer durven slapen!' Wat betekent die aanwezigheid? Wat moet ik ermee?

Uit mijn verhaal blijkt het denk ik al dat ik geloof en altijd heb geloof in een 'leven na de dood'. Ik weet eigenlijk wel zeker dat er meer is als onze paar jaar als stoffelijke mens op aarde. Ik ben benieuwd wat dat is en of ik alvast eens een kijkje zou kunnen nemen om mezelf en anderen gerust te stellen...


 


Ik heb eigenlijk verschillende vragen:

 
- kan het gevaarlijk zijn om zelf te proberen een uittreding op te wekken?


- kan het gevaarlijk zijn om d.m.v. een uittreding contact proberen te maken met het leven aan gene zijde?


- heb je enig idee wat mijn kans van slagen zou zijn (een ontmoeting met mijn moeder)?

Merel (23-11-1982)

Ps. veel dingen met 'de andere wereld' (gene zijde), geesten etc vind ik toch wel erg creepie; ik heb soms helemaal kippenvel gehad toen ik mijn verhaal schreef. maar nu heb ik het juist heel warm... vreemd.

© Alle rechten voor de schrijfster

 

Hoi Merel.

Bedankt voor je lange brief. Wat je gevoel je ingeeft, is goed. Als je voelt dat het je moeder is, klopt dat ook. Als je zuiver bent, kan je niets gebeuren. Vraag eventueel je beschermengel om je te begeleiden in je contacten met gene zijde. Je kunt best proberen een uittreding of verwant op te roepen: jij bent toch immers de bestuurster van je eigen leven? Kijk ook maar eens naar mijn Tips pagina.

Succes!

Sten

Powered by
StarFixIT