Uittredingen
Maandag 4 augustus 2003
Geachte Sten.
Doordat ik op internet opzocht wat ik had, kwam ik dus op jouw pagina terecht. Ik was er blij om, want daaruit heb ik geconcludeerd dat ik niet gek aan het worden was. Ik lag in bed en ineens hoorde ik een brom. Voordat ik het wist, kon ik me niet bewegen, ik voelde alleen een ongekende angst. De eerste keer dat ik dat meemaakte, was ik 15-16. Toen zag ik twee gedaantes voor me staan. Ik had daar helemaal niet meer aan gedacht tot ik het twee jaar geleden weer kreeg. Ik heb het bijna dagelijks, ik word er af en toe moe van. Ik kan er met niemand over praten wat erg frustrerend is. Ik heb wel geprobeerd erover te praten, maar daar ben ik snel van teruggekomen. Mijn moeder zegt dat ik niet goed wijs ben en mijn vriendin verklaart me ook voor gek wat me erg teleurstelt. Ik heb met haar wel eens over andere dingen gepraat die ik had meegemaakt, zoals déjà vu, maar ze is niet ruimdenkend genoeg. Ik heb het vanmiddag nog geprobeerd toen ik lag te slapen op de bank. Ik voelde het weer opkomen, maar ditmaal voelde ik voor het eerst dat mijn benen omhoog gingen. Ik kreeg ineens pijn in mijn linkerzij waardoor ik mezelf dwong om ''wakker' te worden. Ik ging recht op zitten en had zo`n fijn gevoel, dat ik niet weet hoe ik het kan omschrijven. Ik had meteen spijt dat ik me niet had laten gaan, maar aan de andere kant was er toch ook die angst weer.
Mijn vriendin zat ook in de kamer en ik waagde nog een poging om het haar uit te leggen, want ik wilde het echt kwijt. Ze zag wel kippenvel op mijn benen toen ik op de bank lag. Toen ik zei dat het misschien een uittreding was, mondde dat uit op een grote ruzie. Of ik te veel films gekeken had of dat ik nog een klein kind ben met mijn fantasie. Hierdoor werd ik erg kwaad en ben naar mijn vader gegaan, want die heeft internet en daar is deze brief het resultaat van. Daarom wil ik je nog even bedanken dat je deze site verwezenlijkt hebt. Mijn hart is eindelijk naar die jaren gelucht.
Groeten,
Manfred
Dinsdag 12 augustus 2003
Ik heb jou laatst een brief geschreven over mijn ervaringen. Ik had daar een paar vragen over. Misschien dat je die kunt beantwoorden.
Waarom overkomt mij dat? Waarom heb ik bijna altijd die demonische angst? Wat is die angst of wie is die angst? Ik heb nu bewust proberen te uittreden, maar als het zo ver is, dan bonkt mijn hart onwijs en ben ik bang en is het verdwenen. Dat waren mijn vragen.
Ik probeer een keer mijn hele verhaal met mijn ervaringen goed op papier te zetten, want de laatste brief vond ik nogal verwarrend en dan heb je weer een mooie brief voor jouw site.
Ik heb altijd van jongs af al geloofd in paranormale dingen. De laatste tijd heb ik veel interessante dingen gelezen o.a. in Mind Body Spirit waar ik lid van ben.
Ik ben katholiek, maar niet gelovig naar mijn inzicht. Ik houd me meer bezig met hoe het heelal eruit ziet, waar het eindigt en opnieuw begint en wat erna komt. Ik word af en toe wel boos of teleurgesteld dat ik niet weet wat er allemaal is. Misschien ooit, maar één ding weet ik nu wel:mocht ik sterven, dan zal dit niet het einde zijn. Ik ben nooit echt bang geweest om te sterven. Ik denk alleen altijd zover door dat ik er af en toe gek van word. Dit was het dan voor nu.
Alvast bedankt, Sten.
Groeten,
Manfred
Zondag 17 augustus 2003
Beste Sten.
Ik hoop niet dat ik nu al te lastig word met mijn brieven, maar sinds ik de eerste brief geschreven heb, ben ik meer gaan wroeten in mijn verleden. Ik was als kind altijd af en toe doodsbang, dat heb ik nu nog. Ik voel een aanwezigheid die ik niet kan plaatsen, een hele kwaad iets. Laatst had ik dat nog toen ik naar de zolder wilde, daar slaap ik. Het was overdag en ik durfde niet. Nu woon ik samen in een ander huis, daar heb ik nog geen last gehad.
Als kind heb ik, ik weet niet waarom, zoveel godlasterende taal gebruikt dat, als ik er nu aan terugdenk, bij mezelf denk: man, man waarom? Ik ben katholiek niet 'gelovig'. Het kwade heeft me altijd aangetrokken, ik weet niet waarom. Nu is het minder, maar ik heb de 'haat' tegen het geloof nog gehouden. Omdat ik de laatste jaren die dingen meemaak die ik uitgelegd heb in mijn eerste brief, ben ik nu nog meer aan het denken gezet. Ik heb me altijd afgevraagd wie, wat ik ben. Waarom ben ik zoals ik ben?
Dat de mensen in mijn buurt alles voor lief nemen en niet verder denken. Ik heb het er wel eens met iemand over gehad, maar dat wordt als larie afgedaan. Ik snap dat niet. Trouwen, kinderen, werken tot 65, pensioen, bejaardenflat in en wachten. Ik zie mezelf dat nog niet doen. Mijn hele leven is echt chaotisch gelopen. Ik heb daar veel uitgeleerd, maar: wie ben ik? Ik heb het gevoel dat ik hier niet thuis hoor, ik zie het als een straf, niet dat ik dood wil. Maar mijn hoofd draait gewoon overuren. Ik heb wel eens gehuild van het niet weten. Ik hoop dat jij me een beetje begrijpt alhoewel ik mezelf niet begrijp. Ik heb het nu eens rustig met mijn vader over gehad en hij steunt me, mijn ma niet, die is te nuchter. Mijn pa vroeg me of wij met z`n twee een keer onder hypnose wilden gaan. Is dat niet gevaarlijk, en kan ik dan die angst krijgen? Ik heb over die hypnose nagedacht en in mijn hoofd krijg ik het 'gevoel' dat de het kwade dan tevoorschijn komt. Misschien ben ik een kwade geest of zit er één in mij verstopt. Ik kan geen dier kwaad doen en als er iemand zich rot voelt, heb ik een klote gevoel en wil ik aan alle kanten helpen, daarentegen kan ik ook 180 graden draaien.
Het lijkt of ik de enige ben wie verder
denkt.
Het heelal trekt ook aan mij.
Tot hoever gaat alles, is er een eind? Het
gevoel dat ik daar ben geweest, kan ik niet van me afzetten, het is een
soort heimwee. Nu dat ik alles zo opschrijf, doet het me goed, maar als ik
het later doorlees, is er een schaamte die ik vaker na die tijd heb en dat
ik spijt heb,waarom weet ik niet, wel dat dat ik me dan gek voel, een soort
joker. Ik hoop dat ik dit ook verstuur, maar dat zul je dan wel lezen. Iets
in me zegt: "Niet doen." Ik kijk vaak naar de blauwe lucht, nu ik
aan het schrijven ben, helpt dat. Er zit echt een stortvloed aan vragen in
me: wat, hoe, wie. Misschien daarom al die opgekropte frustratie. Ik hoop
dat je me niet lastig vindt. Ik zit hier nu met zo`n klote gevoel, echt
leeg. Ik heb net geschreven dat ik die 'haat' tegen het geloof had, maar die
is stomweg weer verdwenen. Voor hoe lang? Ik ben nu 27 jaar en ik kan me
niet concentreren op een normaal leven en het doet me ook niks.
De drang naar kinderen heb ik altijd gehad, het liefst een stuk of 5. Het kan niet zo. Ik heb wel eens gedroomd dat ik een zoon had, die was een jaar of 7-8 toen ik hem voor het eerst zag, maar hij keerde zich van mij af. Maar het gevoel dat ik vader was, was intens; dat gevoel heb ik nu nog. Gek hè? Ik voel me nu al een stuk beter, geen haat of kwade gedachten voor zolang het duurt. Kan wel even genieten zo van de zeldzame momenten. Ik krijg nu die angst weer dat er iemand bij me is, het lijkt wel of ik panisch word. Dit bedoel ik nou: zoveel gedachten, emoties heen en weer. Ik weet even niet meer wat ik nog schrijven moet, voel me leeg. Ik hoop dat jij me een beetje raad kunt geven en me op de goede weg kunt laten belanden. Bedankt voor je tijd om deze gefrustreerde kip een beetje te helpen.
Groeten,
Manfred
Zondag 17 augustus
Manfred
(10-08-1976)
© Alle rechten voor de schrijver
Lieve Manfred.
Dank voor je uitvoerige
brieven.
Excuus dat ik laat reageer,
allerlei zaken absorbeerden mijn tijd. Ik hoop dat mijn antwoord je toch nog
wat mag helpen.
Aan alle kanten laat je blijken dat je
behoefte hebt aan een begrijpend oor. Nu, dat heb je in mij inderdaad
gevonden :-)). Ga er gerust vanuit dat je niet gek bent noch gek aan het
worden bent. Het horen van suizingen en dergelijke en het meemaken van
uittredingservaringen zijn heel universeel. Als jij daarom gek zou zijn, zou
misschien wel de helft van de hele wereldbevolking gek zijn. Heb jij er wel
eens aan gedacht dat veel mensen hun mond maar houden, omdat ze precies
zulke reacties krijgen als jij van een helaas onbegrijpende omgeving? Dat
jij wel degene was/bent die erover begon/begint, zegt iets over jou. Praat er
gerust over, wanneer jij wilt. Laat je vriendin deze web site maar eens
zien, en de honderden lezersbrieven. Ik hoop dat ze dan beseft dat je echt
niet gek bent of teveel 'fantasie' hebt. Het is wel zo fijn als je een
partner hebt, die open wil staan voor jouw spirituele ontwikkeling.
Je gevoelens herken ik: het
willen weten, doorgronden van het leven: waar komen we vandaan, waar gaan we
heen, de frustratie als je niet tot het eind kan doordenken, wegens een menselijk
verstand dat niet alles kan omvatten. Maar daar is niets mis mee,
integendeel: welkom bij de CBLM, de 'Club van Bewust Levende Mensen' :-))),
de mensen die toppen en dalen (durven) kennen in hun geest en zo waarlijk
geluk kunnen waarderen.
Je 'anti geloofs oprispingen'
zie ik als overgebleven gevoelens uit vorige levens. Mogelijk ben je in een vorig
leven zeer onheus bejegend door het instituut van de kerk en / of het
geloof. Denk aan de inquisitie, de heksenjachten, de tirannie van de kerk,
het gedreig met hel en vagevuur, het uitstoten van mensen die niet volgens
de starre regels van kerkelijke leiders leven, het hypocriete en corrupte
afkoopgedrag van de kerk, waardoor mensen hun plaats in de hemel zogenaamd
konden kopen door grote giften aan de kerk te doen (de armen kwamen
'vanzelf' wel in de hemel, mits ze natuurlijk deemoedig hun zware en
nederige lot aanvaarden, waar wederom de gegoede klasse van profiteerde),
enzovoort enzovoort. Gun jezelf deze oprispingen, ze komen heus niet voor
niets en zonder gegronde aanleiding. Geef jezelf meer krediet dan je nu
doet: je bent geen slecht mens, elk mens is in wezen goed, heeft de
'goddelijke' kern in zich, en elk mens is op weg. Iedereen heeft het recht
fouten te maken en toch weer verder te kunnen. Je geeft juist blijk altijd
anderen te willen helpen.
Als ik jou was, zou ik blij
zijn dat je 'anders' bent dan een meehobbelende massa. Ik raad je aan
gelijkgezinden te zoeken, bijvoorbeeld op internet, door het lezen van
boeken... je zult zien dat die club van bewust levende mensen wel degelijk
bestaat en je zult je er mogelijk minder eenzaam door voelen. Je bent nu op de aarde
en ook hier kun je de hemel vinden, zoals elders.
Uit je verhaal blijkt dat je
herinneringen hebt aan de hemel en het heelal: herinneringen die vergezeld
worden door de weemoed,
die je nu regelmatig bezoekt. Ik begrijp dat heel goed. Ook ik mis de
astrale wereld vaak: je beschermengelen te kunnen zien, de mooie licht
landschappen, de onbeperkte reismogelijkheden in geest. De
uittredingen die wij hier ervaren, zijn een uiting van onze kosmische kern
die het universum als thuis heeft en niet alleen de aarde en de stoffelijke
werkelijkheid. Uiteindelijk kom je er toch wel weer terug en dat
zal snel genoeg zijn, het aardse leven lijkt in het kader van de eeuwigheid
vaak maar een korte windvlaag.
Wat je voelt aan slechte
geesten, kunnen, naar ik wederkom aanvoel, 'geesten uit het verleden' zijn,
die nog macht over je hebben, dus mogelijk weer uit een vorig (aards) leven.
Of ze autonoom bestaan, of in je geest, kan ik niet met zekerheid zeggen. Ik
vermoed dat ze weg zullen blijven, als jij je losmaakt van de macht
van andere mensen over jou, als je je eigen weg zonder omwegen durft te gaan
en er lak aan hebt wat andere mensen daarvan vinden. Volg je zuivere gevoel,
dan vind je vanzelf de weg.
Lieve Manfred, bedankt voor
je vertrouwen in mij en je menselijkheid, je intense gedicht, je bent niet alleen.
Veel liefs en licht gewenst,
Sten
Hoi Sten
Was ik net lekker op gang met mijn brief, floept die weg. Zeker een grapje.
poging twee dan maar.
Jouw reactie heeft gezorgd dat de pc in mijn
hoofd alles aan het ordenen is. Het is niet meer zo`n chaos. Lekker gevoel,
moet er effe aan wennen.
Ik zit niet meer vast en kan nu weer verder
met het uit de knoop halen van mijn ziel. De kop is uit de strop. Nogmaals
bedankt.
Toen ik mijn laatste brief naar je hebt gemaild, wou het toeval dat mijn zus,
33 jaar, bij ons op bezoek kwam. Mijn vriendin begon te vertellen over mijn
weirdo gedrag en tot haar verbazing kon mijn zus die `rare dingen` plaatsen
die ik ook had. Zij zag namelijk ook schimmen en kende de verlammingsverschijnselen.
Mijn hele lichaam tintelde en ik was even van de kaart. Ik dacht: yes, nu
moet ze mijn wilde fantasieën wel geloven. Maar volgens mij loopt zij
mijlen voorop met de meehobbelende massa. De bekende uitdrukking 'bord voor
de kop' wordt me ineens helemaal duidelijk.
Mijn zus zat, net als ik, helemaal in de
knoop. En daar lag het volgens haar aan: we waren te gespannen en verder
iedereen die jou hierover mailt. (ik blijf proberen haar te overtuigen) Ze
heeft jouw pagina en mijn brief nog niet gelezen, daar kom ik zo op terug.
Mijn zus heeft de pagina wel gezien en ik heb wat uitleg gegeven. Nu is het
aan haar wat ze ermee doet. Ik heb een paar dagen geleden bijna 20 uur aan
één stuk geslapen, zo moe was ik. In bed en op de bank heb ik in die 20 uur
weet niet hoe vaak die verlammingen gehad. Als ik het krijg, gaat alles
automatisch, geen echte angst meer. Ik keek vanuit de bar(thuis) naar de TV terwijl
ik op de bank lag. Ik heb de zoem niet gevoeld voor die tijd. Toen zag ik
mijn vriendin de dvd eruit halen (op de bank weer) en probeerde haar te
roepen. Er kwamen stotterende geluidjes uit mijn keel, meer niet. Ik
schrok overeind en zei: "Had je me niet even wakker kunnen maken?"
en ik wist dat zij de dvd eruit had gehaald. Ik vroeg aan haar: "Hoe
kan ik weten dat je de dvd eruit heb gehaald, want ik had mijn ogen immers
dicht en sliep?" en snel erachteraan zei ik: "Zal wel gedroomd
hebben." "Ja, dat denk ik ook." zei ze.
Vandaag
Mijn vriendin heeft een nachtje bij mijn zus gelogeerd. Ze arriveerden vroeg
in de middag. Ik had een zeer slechte nacht gehad. Woelen en woelen. Moe
opgestaan maar blij. Ik heb ook weer eens iets van: laten we effe gek doen.
Van `de ouwe` (Pa) geërfd, hij ademt nog hoor. Ik laat dan af en toe
een vunzig, of niet, woordje vallen en dat gaat luid door de kamer: de
gezichten zou je dan eens moeten zien. Ik ga een heel gesprek met mezelf
voeren als een ander dat kan horen. En zo heb ik nog een heel arsenaal tot
mijn beschikking. Nu is het "God bestaat" en dan weer hard "NIET!"
Mijn vriendin kwam daarop met: "Zie je nou wel zus, hij doet de laatste
dagen niet normaal. JIJ HEBT HULP NODIG!" Terwijl het nu echt eens goed
gaat met mij. Ik zei: "Met andere woorden: ik ben gek?" Zij zei:
"Ja, je hebt professionele hulp nodig!" Altijd leuk om dat van je
geliefde te horen. IK heb gezegd: "Ik denk meer over het leven na en ik
wil weten wat die 'rare' dingen inhouden." Ik krop het niet meer op. Ik
ben anders, misschien ben jij wel anders. Ik ben er blij mee en ik ga kijken
wat ik kan doen met mijn spirituele ontwikkeling. (ik vind het nog steeds
raar klinken, als ik zoiets zeg, maar dat gaat wel over). En daar kwam ze
met: "Zie je zelf niet dat je hulp nodig hebt?" Daarop zei ik:
"Ik ben even naar mijn vader!" en daar is weer een brief. Deze
dus. :-)) Maar ja, ik moet weer naar het front toe en houd me dan 'gek'
- NIET! Er waren nog wat andere dingen die ik schrijven wou. Komt wel
een keer. Ik houd je op de hoogte, mocht ik nog gekker worden, dan lees je
het wel.
Bedankt, ik voel me top en ik hoop dat de brief erop kan.
Vele groetjes van de gesloten inrichting,
Manfred
Donderdag 25 september 2003
Hoi Sten
Wil je deze brief aub niet meteen plaatsen. Wil geen onnodige mensen pijn
doen. Ik wil ze eerst zelf mijn mening voorleggen. Dat alle puzzels op hun
plaats vallen en dat zij de puzzelstukken samen met mijn IK in het doolhof
der doolhoven hebben gestopt, dat ik nu pas met hulp van JOU de uitgang heb
gevonden waar ik misschien al lang voor stond, maar er niet uit durfde.
Eindelijk vrij en sterker dan ooit. Ik voel me ineens thuis in dit lichaam.
Raar. Herboren.
Mijn Ik hebben wij gevonden. Hij was
dichterbij dan ik dacht. Verstopt achter de Ik met zware schuldgevoelens. Ik
probeer het goed en kort uit te leggen, anders heb je geen ruimte meer over
voor de andere brieven. zoveel.
Mijn Ma en (aangetrouwde) Tante hadden voor mijn geboorte al mot. Toen ik er
was, hadden ze nog wel contact. Ik heb trouwens ook nog 1 broer en 3 zussen:
een drieling. De eerste in Flevoland geboren. Knap van die ouwe. Ik wijk
weer af, zoveel kan ik je wel vertellen. (verder) Mijn Tante gaf me alles
wat ik wilde en stelde geen regels op. Als kind ben je nog lekker kneedbaar.
Mijn Ma en Pa werden zwart gemaakt bij familie en kennissen dat ze mij zwaar
verwaarloosden. Ze hebben het zover gekregen dat ik altijd daar was en daar
later ook ging wonen. Als ik thuis sliep, had ik ruzie met iedereen.
Toen kreeg ik wel eens billenkoek. Mijn tante
zei dan overal dat ik werd mishandeld met de nodige verhalen erbij. Ik heb
al die tijd gedacht dat ik vaak en hard werd mishandeld, maar dat was niet
zo, mijn mening was zo gevormd. Ik heb het een keer met mijn vader erover
gehad en had er spijt van, maar dat hoefde volgens hem helemaal niet.
Sommige hebben eens billenkoek nodig. Zo werd er me ook verteld dat ik
ongewenst was. Dat mijn vader geprobeerd heeft onvruchtbaar te worden en dat
het mislukt is. Ik was toen 5-6-7 jaar en vatte het nog niet. Het heeft al
sluipend veel schade gericht in de jaren. Ik heb dat nu eindelijk verteld.
Eerst mijn Ma want mijn Vader ligt in bed, die mag dit morgen lezen.
Mijn moeder wist niet dat ze me zulke dingen
wijs maakten. Hoe kun je dat doen? Ik weet nu dat ze nooit van me gehouden
hebben, maar gebruiktttttttttt. Gedrild - geen eigen mening - meedogenloos.
Overal werd verkondigd dat ik zo lief was, niet rookte en dronk, geen kattenkwaad.
Ik hield er niet van dat ze mij een mening opdrongen en werd rebels: ik ging
roken drinken en kattenkwaad uithalen. Toen ik een paar keer met de politie
in aanraking was geweest, werd ik als een straathond de keet uitgetrapt en
was niet meer welkom. Dat zijn geen opvoeders, ze hebben zelf opvoeding
nodig. En zo waren er meer dingen.
Al die jaren ben ik onterecht boos geweest op mijzelf en dat het allemaal
mijn schuld was. Waar ik was, was ruzie. Onbewust heb ik altijd ruzie
gezocht.
Dat verklaart ook 8 van de 10 ruzies met mijn vriendin.
Ik wist zeker dat het niet aan mij lag, ik had immers gelijk, hoe dan ook.
Nu weet ik gelukkig beter en dat met meer dingen. Ik was altijd onbewust die
gedrilde soldaat gebleven en had moeite die eigenschappen los te laten omdat
ik niet beter wist. En mijn problemen met alles zijn opgelost, dankzij die
dingen die ik al geschreven heb. Daardoor bleef ik alert en ging door met
zoeken. Ik vond iets wat ik niet verwachtte en dat waren mijn ouders. Geen
schuldgevoelens en boze gedachten meer die vaak op kwamen zetten, gewoon
normaal. Misschien was ik daarom veel bang en durfde ik als ik in bed lag
`het` niet te laten gaan. Onafgemaakte dingen. Ik kan nu niet meer wachten
wat er komen gaat en hoe ik me daarbij voel. Ik ga eerst even een lange rust
pauze inlassen om alles goed te overdenken. De koude oorlog is nu ook bij
mij voorbij. Het stalen gordijn kan eraf.
De brief is toch nog aardig lang geworden. Kun je me de reactie misschien
e-mailen als je dit leest. Ik geef je een berichtje als alles goed gaat, dan
kan je de brief wel plaatsen als je wilt.
Bijna vergeten: het fijnste is, dat het gevoel van kwade geesten is
verdwenen. Maar je weet maar nooit, ik blijf alert.
Groeten van mijn eigen IK,
Manfred
Donderdag 9 oktober 2003
Beste Sten.
Ik heb nog steeds dat als het gebeurt, ik ontzettend bang word. Die
verlamming enzo. Ik meende dat ik mezelf gevonden had, maar weet het niet
zeker meer. Ik ben er doorheengegaan op het werk. Ik heb nu voor de nacht
antidepri... voor een goede nachtrust. Bij wie kan ik terecht voor een goed
gesprek? Een hypnotiseur of paragnost of anders? Het is allemaal zo
ingewikkeld weer. Eerst denk ik: ja, ik ben er, maar dan is die weg ook
doodlopend. De vragen van: wie ben ik? en die aantrekkingskracht naar het
universum is er gelukkig nog steeds. Ik dacht even dat ik de meeheulende
massa achterna ging, maar dat nooit. Ik hoop snel wat te horen. Alvast
bedankt Sten.
Veel geluk,
Manfred
© Alle rechten voor de schrijver
Lieve Manfred.
Je verhaal komt zo mooi in etappes op Door
het Raam te staan. Ik denk dat je zelf ook wel de ontwikkelingslijn erin
kunt zien. Je bent bezig je eigen mening en wereldbeeld te vormen en laat je
steeds minder daarin (negatief) beïnvloeden door anderen. Nogmaals: twijfel
niet aan je eigen ervaringen, ze zijn van jou en jij maakt ze zo mee. Wie
bepaalt wat 'normaal' is en wat niet?
Niemand 'is er', Manfred, dat zou toch saai
zijn? Het is niet erg om af en toe weer terug te vallen in twijfel en zelfs
angst: dat houdt je scherp en alert en het leert je de dieptes van de geest
te kennen, maar daarmee ook de toppen van de geest. Je wil toch niet
afvlakken, 'meeheulen met de massa'? Wel: dat is precies wat je nu dus niet
doet, je gaat door allerlei ontwikkelingen en laat je niet verleiden je
ervaringen af te kalven en een 'grijze muis' te worden.
Heb wat meer vertrouwen in jezelf en
communiceer in gedachten met je beschermengel, deze zal je zeker kunnen
helpen en je meer geborgenheid geven op je zoektocht door het leven (die
nooit 'af' is :-)) ).
Veel liefs en licht,
Sten
