Uittredingen
Beste allemaal,
hier is dan mijn bijdrage aan de 'spirituele gemeenschap'.
Jaren geleden toen ik nog een klein kind was van een jaar of 7 heb ik een uittreding gehad.
Ik weet nog goed hoe ik aan het probleem bleef denken. Ik verloor mijn bewustzijn voor een paar seconden en hoorde een luide knal in mijn hoofd. Ik bevond me later in de slaapkamer van mijn oma en stond daar maar wat totdat uit de kamer van de naastliggende persoon opeens een wit gat opende en er 6 wezens uitkwamen. Het waren geen 'mensen'. 5 mannen en een vrouw. "Eindelijk, hier ben je dan", zeiden ze. "Manfred heet je nu, hè?", vroeg de vrouw. "Het is de laatste keer, je hebt het ons beloofd. (mijn laatste leven). Denk aan de missie." Ik wist niet eens meer wie het was. De missie waar ik niks meer van wist. Ze keek de anderen aan en zei: "Hij weet het niet meer. Ze hebben het hem laten vergeten." Ze vroeg naar het deel van het geheel iets wat ik haar blijkbaar vroeger geleerd had. Ik wist het simpelweg niet.
We stonden bij het raam en daar zei ze het volgende: "Van al die mensen hier ben jij bijzonder." Oh, dacht ik toen, da's heel mooi. En ik kreeg er een gevoel bij wat werd afgekeurd: "Onthoud dat je een van de mensen bent." Het gesprek was verplaatst naar het midden van de kamer. Ze legden uit over slechte mensen ( helaas een familielid) en hoe moeilijk het was om de mensen te laten luisteren.
Ze keken me aan en vroegen hoe het was enzo. Ik vertelde ze over pesterij. "Ach", zeiden ze toen, "word je gepest?" en gaven me een aai over de bol. "Maakt niet uit hoor. Mensen weten toch vaak niet wat ze doen." Ze zeiden toen: "Jij bent de enige hier, mensen weten dat, dan wordt het wat moeilijker. Mensen voelen dat." ( ze bedoelden soulmates) Vrienden maken kun je vast wel, jij was altijd al de wijze van ons allemaal."
En toen gebeurde iets lulligs. Ik zakte in elkaar. Ik riep nog: "Wat gebeurt er?" Als een plumpudding. De wezens begonnen te lachen. "Denken, denken!", riepen ze. Ik stond even later weer overeind. :).
We praatten wat over dat ze mij riepen enzo. Ik snapte het niet en ze legden uit dat ze mensen hielpen en al. Ik zag toen een strip op de vloer liggen van de Fantastic Four en een van de karakters uit de strip kon zich uitrekken en op het plaatje was het karakter getekend terwijl hij zich uitrekte naar een poort. En ik vroeg: "En dat dan?" De vrouw antwoordde: "Dt is gemaakt door ons. Uhm, niet door ons, maar ook door anderen net als wij. Wij doen dat zodat mensen kunnen zien dat dat ook mogelijk is." (naar andere dimensies gaan en uitrekken).
De vrouw maakte een handgebaar en een witte poort opende zich. Ze zei: "Kom mee, er is iemand die je vast wel wilt zien. Jullie waren altijd al goed samen." En tegen een van de andere mannen zei ze: "Opschieten hij gaat zo dicht." En ik riep nog: "Ik kan dat niet." Och, vast wel", zeiden ze. Een voor een rekten ze zich uit en verdwenen ze door de poort. Ik niet ik bleef achter. Ik wist niet hoe ik me uit moest rekken.
De poort ging dicht en ik was alleen. Ik was bang en had het koud. Een vrouw van middelbare leeftijd kwam. Ze droeg een rode jas met cakey broek en bruine schoenen. Een vrouw met lichaam. Ik keek haar aan met een wanhopige blik. En vroeg hoe ik thuis moest komen. De vrouw babbelde nogal veel. Ze was nog niet vertrouwd met haar talent. Ze vroeg ook: "Ik kan dit sinds kort. Ik weet niet hoe het kan." Ze zei ook dat ik nog veel te jong was om hier te zijn. Grappig. Ze droeg me naar huis. En ik ging mijn lichaam weer in. Ik zag een helder wit licht. Niet veel later deed ik mijn ogen open.
Het gevoel van de vibraties is heerlijk. Tot de dag van vandaag :) In mijn geval is Uittreden een talent. Er werd later ook verteld dat ik niet wilde gaan als ik dit talent niet meenam. Hetzelfde wat mevrouw Oomen beschrijft op haar website en in haar boek.
Ik hoop dat de lezers er veel aan hebben.
Manfred
© Alle rechten voor de schrijver
