Uittredingen
Ik wil graag iets vertellen en tegelijkertijd iets vragen. Ik heb redelijk vaak iets waar ik geen controle over heb. Het gebeurt meestal als ik ergens rustig zit in mijn eentje. Ik zit dan een beetje te denken over van alles en wat te roken (gewoon sigaretten hoor!) en dan ineens zie ik mezelf van bovenaf! Ik vind dit heel raar, en ik ben me er wel bewust van, maar ik kan het niet voorkomen. Hoe lang het dan duurt, kan ik niet zeggen. Dat verschilt per keer tussen de 10 seconden tot 1 a 2 minuten.
Normaal als je zit, zie je nog je eigen benen en de omgeving een beetje, maar dat zie ik helemaal niet meer. Ik zie alleen mezelf zitten van bovenaf, ik kan met mijn hoofd rond bewegen, maar het beeld verandert niet zoals dat normaal gaat. Als dat beeld weer weg is, dan zeg ik altijd zoiets als: "Als ik mezelf kan zien, zien anderen mij dus ook, ik ben dus een mens en ik besta!!" Dan word ik heel bang. Vaak moet ik dan huilen, maar soms ook niet. Ik word soms echt bang van de gedachte dat mensen mij kunnen zien, omdat ik soms gewoon helemaal niet wil bestaan zodat niemand van mij afweet. Ik kan me terugtrekken op mijn kamer, maar dan nog weten er mensen dat ik er ben en dat ik besta!! en dat maakt mij soms wel eens bang. Ik heb overigens gewoon goede vrienden waar ik graag tijd mee doorbreng.
Ook heb ik heel vaak dat ik ergens iets heb neergelegd en dat wil ik dan pakken en dan is het weg en dan kijk ik rond en dan ligt het er weer, terwijl ik daar net al naar keek! Maar dat kan gewoon onoplettendheid zijn. Maar voor dat andere: wat is dat? [...]
Als je zo vriendelijk zou willen zijn om me terug te mailen, zou ik dat erg fijn vinden, want ik wil graag een soort van antwoord wat jij denkt dat het kan zijn.
Alvast bedankt en veel liefs en succes met je site.
M (30-08-1985)
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve M.
Op zo'n moment dat je jezelf van bovenaf ziet, is je bewustzijn bewust uitgetreden. Dit heeft voor jou, zoals ik het kan lezen, een hele diepe betekenis, want: jezelf zo driedimensionaal te zien (een heel ander beeld dan bijvoorbeeld in de spiegel), bewijst dat je bestaat, het is een confrontatie.
Je kunt die uittredingen ook als kans zien te
groeien: door jezelf te confronteren met je angst om te bestaan, gezien
te worden, kun je die angst uiteindelijk kwijt raken. Die emoties en tranen
die steeds vrij komen, zijn heel gezond en helend. Je zoekt een plaats in
het leven waar jij je veilig voelt, misschien was dat in het verleden simpel
daar waar je niet gezien werd, maar in de toekomst zul dat ook op plaatsen
zijn waar je wel gezien wordt en dan zul je er zelfs plezier in hebben. Jij
mag bestaan en je bent goed zoals je bent. Er zal vast die keer komen dat je
jezelf weer van bovenaf hebt gezien en dat je terug komt en zoiets hebt van:
wow! Ik besta! Ik mag trots op mezelf zijn en ik mag er zijn. Dan kunnen de
bewuste uittredingen weer een andere functie gaan krijgen en kun je er
wellicht eens mee gaan experimenteren.
Het tweede wat je beschrijft, is vast ook
heel herkenbaar voor velen. Waarschijnlijk (ik sluit iets anders ook niet
uit) was het object er al die tijd, maar dat doet niets af aan het wonderbaarlijke
ervan. Het bewijst mijns inziens het bestaan van vele, vele dimensies: je
bent dan niet afgetuned op dit object, deze 'laag', dimensie van de
werkelijkheid (in feite is alles werkelijkheid, alles wat energie draagt, is
werkelijkheid) en je ziet het daarom niet. In feite bestaat het zelfs dan
even niet, niet in jouw wereld. Het is trouwens een interessante brug naar
je eerste onderwerp: dat je jezelf van bovenaf ziet: weer een andere
dimensie.
Veel liefs en succes!
Sten
