Uittredingen
Het is een feest om te mogen ervaren dat ik niet meer eenzaam moet verwerken wat er zoal in m'n leven aan de gang is.Mijn naam is Louise en ik ben negenenveertig jaar, zeer gelukkig getrouwd en woonachtig in Utrecht.
In 1985 begon ik cursussen intuïtieve ontwikkeling te volgen en ben enkele jaren later uitgenodigd om het trainingsprogramma te gaan doen.Toen ik zo'n twee jaren bezig was, kreeg ik 's avonds in bed last van explosies in m'n hoofd. De angst en paniek kwamen om de hoek kijken want ik dacht dat er iets helemaal fout ging met m'n hersenen. Natuurlijk sprak ik er met een lerares over, 'Oh,’ zei ze, 'dat is niet erg, je gaat dan gewoon je lichaam even in en uit dat kan geen kwaad!' Daar moest ik het mee doen. Het werd steeds heftiger, hard naar achteren vliegen met zo'n hard motorgeronk in m'n hoofd etc.. Binnen de kortste keren zat ik dan ook rechtop in m'n bed en de zenuwen gierden door m'n lijf. De fantasie sloeg met mij op hol, zoals bijv. ufo ontvoering e.d.
Ik begon een geest te zien, een vrouw met heel erg lang stijl zwart haar en gele spleetogen, zij zong boven m'n bed de hoge C. Dit beangstigde mij echter niet, omdat ik me nou juist door dat soort zaken nooit laat beïnvloeden.
Nu, de laatste paar weken word ik regelmatig uit m'n lichaam gerukt. Intussen weet ik, dat dit alles met uittreden te maken heeft en eerlijk gezegd mag het wat mij betreft gebeuren. Er is echter een ding wat mij tegen houdt, de razende snelheid waarmee ik er uit vlieg is voor mij te veel! Het geeft me zo'n paniekgevoel dat ik direct het Onze Vader begin te bidden, en ik ben niet eens Katholiek.
Mijn vraag is, hoe kan ik het gewoon laten gebeuren, zonder die intense snelheid, zonder dat gevoel dat ik niet meer de baas over mezelf ben???????
Hartelijke groeten jou toegewenst en heel veel ZON op je Pad.
Louise.
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Louise.
Dank voor je brief. Ik moest wel lachen hoor om je zin dat je van schrik direct het Onze Vader begon te bidden terwijl je niet eens katholiek was. Ik herken dat. Zoals je ook in mijn boek kunt lezen, heb ik ook op alle mogelijke manieren om de astrale controle moeten vechten, want daar hebben we het in feite over. Soms lijken allerlei energieën en geesten je te willen uittesten en dat is waarschijnlijk ook zo.
Ook kan je eigen heftigheid waarmee je uit je lichaam schiet, wat te veel van het goede zijn, zoals jij dat ervaren hebt. Er is vermoedelijk een energie die jou 'eruit helpt' en die is nogal onstuimig. Ook dat herken ik, ik heb dat exact zo (ervaren).
Je vraagt mij hoe jij de controle in handen kunt krijgen, zodat je het op jouw tempo kan doen. Daar heb ik een duidelijk antwoord op: die controle zul je nooit 100 % krijgen. Ik heb nog geen enkel verslag of boek gelezen waarin stond dat de betreffende persoon alles kon controleren. Natuurlijk lees je ook wel eens over verlichte mensen die mediteren en vergaand hun astraal lichaam kunnen controleren enzovoort, maar zelfs vergaand verlichte mensen schijnen de astrale gang van zaken niet geheel naar hun hand te kunnen zetten.
Misschien is er wel een enkeling (die ik dan nog niet ontmoet heb), maar dit is dan toch wel hoogst uitzonderlijk. Zelf heb ik nooit 100 % controle kunnen krijgen over wat me overkwam en zeker niet over die inderdaad zeer 'onstuimige' energie(ën) waarmee het een en ander gepaard gaat. Zelfs na al die jaren (15 jaar actieve uittredingen) heb ik nog geen manier gezien om astraal aan alle touwtjes te trekken. Ik heb moeten doen wat jij ook gaat doen mogelijk. Probeer er in zekere zin in mee te gaan, hoe moeilijk dat ook is. Het is een soort spel dat je speelt met die energie en waarschijnlijk hoe meer je je verzet, hoe heftiger het getrek zal worden.
Ik heb een keer gedaan wat onmogelijk leek, ik zei: 'Okay, laat het dan maar gebeuren!' terwijl er een enorme, zelfs in zekere zin pijnlijke, kracht op mijn twee lichamen (stoffelijk en astraal) uitgeoefend werd en dit zeer bedreigend aanvoelde, alsof ik echt niet hieraan mocht toegeven, want dat dat wel eens levensgevaarlijk zou zijn. Toch gaf ik die kracht dus 'de macht' en toen gebeurde er waar ik stiekem op gehoopt had. Ik ging uit mijn lichaam, maar opeens veel rustiger en vriendelijker. Alsof juist de beslissing de 'macht' uit handen te geven de enige juiste was op dat moment. Soms voelt het bijna onmogelijk om aan iets over te geven wat zo overweldigend is, maar het zou wel eens de sleutel kunnen zijn om het meer op de manier te doen die jij eigenlijk wilt.
Wat ik hier schrijf, over de 'macht' uit handen geven, slaat op het heftige proces van uit je lichaam gaan en die energieën. Voor andere gebeurtenissen, bijvoorbeeld ontmoetingen met geesten, gelden weer andere inzichten. Dit zeg ik er voor de zekerheid maar even bij, niet dat sommige lezers denken dat je altijd maar de 'macht' uit handen moet geven!
Veel succes en je aanvullingen plaats ik heel graag,
liefs,
Sten
Subject: SAM.
Date: Wed, 14 Jun 2000 13:04:14 0200
In 1986 huurde ik voor het eerst mijn eigen thuis hier in Utrecht. Vanwege mijn werk als artieste, reisde ik de halve wereld rond en woonde dus altijd in de daarvoor bestemde artiestenhotels. Door dat reizen kwam ik eigenlijk overal thuis. De wereld werd mijn thuis en ik realiseerde mij destijds niet dat mijn wortels bezig waren langzaam maar zeker hun vaste plek te verliezen.Zo bleek na jaren dat ik eigenlijk een verdwaalde was geworden, overal weer wel en toch ook weer nergens thuis. Dit geldt nog altijd in het hier en nu.
Het was dan ook een openbaring om een eigen onderkomen te hebben, want voor die tijd moest ik er niet aan denken me te settelen. Als tweeling met als ascendant tweeling en ook nog haas/konijn (van de Chinese jaartekens), maakte dat ik van kindsbeen af onderweg was en meestal onvindbaar voor mijn ouders.
Ik heb nooit geweten dat ik contact zou hebben met de andere kant omdat ik op een zaterdag geboren ben. Na een jaar vond ik dat er een huisdier moest komen, want alleen zijn, dat kende ik niet. Alleen voelen wel en juist de combinatie van die twee werd mij te veel. Mijn besluit stond vast en ik ging naar het dierenasiel om eens te kijken of er geen hond te vinden zou zijn waar ik een goede match mee zou hebben. Ik liep daar op mijn gemak rond en zag in eerste instantie geen dier waarvan ik vond dat het bij me paste.
Toch was er één, die intens tegen het hek sprong en diep contact zocht met mijn ogen. Op dat moment had ik niet in de gaten dat HIJ het was. Pas thuisgekomen voelde ik hoe hij aan me trok en ik ging zo snel als ik kon terug om hem in mijn armen te sluiten. Hij vond het prima dat ik hem Sam noemde, Sammy was geen gehoor want hij was een kruising tussen een Duitse herder en een rottweiler. Zijn type was herder maar zijn grofheid was die van de rottweiler, SAM dus! Tien maanden jong was hij en we werden de beste maatjes.
Een dag voor zijn verjaardag lag ik in bed, hij sliep in mijn slaapkamer tegen de glaswand ( want eerlijk gezegd was ik toch wel een beetje bang zo alleen in een driekamerflat) toen ik aan mezelf vroeg: Louise laat eens wat leuks zien.
Met gesloten ogen lag ik op bed en keek door mijn zesde chakra. Opeens zag ik een soort van perkamenten rol met een hand die in een prachtig handschrift de woorden REQ en REU schreef.. Tegelijkertijd kreeg ik twee enorme lieve stemmen van vrouwen die door mijn kruin riepen: 'Je zal wel tranen krijgen hoor!!!' In eerste instantie raakte ik verward en de stemmen klonken zo intens hoog dat ik er even hoofdpijn van kreeg. Sam lag te slapen, ik riep hem, normaal kwam hij dan direct naar me toe, maar dit keer wilde hij doorpitten. Toen ik hem nog eens riep, opende hij zijn ogen en keek me aan zonder zich te bewegen. 'Je gaat toch niet dood?’ vroeg ik hem. Hij keek me erg doordringend aan om vervolgens zijn slaap te hervatten.
De volgende dag belde ik een vriendin en vertelde haar mijn ervaring. 'Ja,’ zei ze, 'REQ doet mij zo denken aan Requiem en REU, dat spreekt voor zich!' 'Sam gaat toch niet dood he?’ vroeg ik haar. 'Joh, blaas dat plaatje nou maar op, dat geeft je weer rust.' Ik pakte zijn riem en ging hem uitlaten in het park en omdat hij zo jong en erg speels was, liet ik hem los lopen. Er liep een weg dwars door het park en Sam nam zijn kans waar. Hij rende zo snel als hij kon de weg op en werd overreden door een vrachtwagen. Sam had mij uitgezocht om via mij de mogelijkheid te krijgen van de aarde weg te kunnen gaan.
Lieve Sam, nooit zal ik jou vergeten, je woont nog altijd in mijn Hart.
Louise.
© Alle rechten voor de schrijfster
Louise (3):
(woensdag 14 juni 2000)
Aan allen die mijn brieven lezen,
De hieronder beschreven ervaringen waren niet alle even prettig. Ik kan me dan ook voorstellen dat mensen die het lezen er onbehagelijke gevoelens van kunnen krijgen. Daarom vraag ik jullie allen om mijn brieven te lezen op een afstandelijke wijze. Neutraal dus, waarmee ik duidelijk wil maken dat het niet de bedoeling is om je in te gaan leven in MIJN ervaringen. De belevingen die ik had met Els, waren voor mij even zo waardevol als die met Anna! In eerste instantie zag ik Els als een straf en Anna als beloning.
Fout!! Beiden hebben mij iets gegeven wat mij verder hielp gelukkig te worden. Ik heb na mijn ervaring met Els nooit een angstige of slapeloze nacht gekend. Zij heeft mij juist in een stroomversnelling gezet, zodat ik kon ervaren dat groeien in pijn heel essentieel is. De wijze waarop zij dat heeft gedaan, is niet MIJN verantwoording, daarvoor zal zij haar eigen lessen moeten leren. Els zal ooit rechtzetten wat zij in kwaadheid heeft gedaan.Ik zal haar dan met veel Liefde in mijn armen sluiten.
Louise.
Anna:
mijn Liefdevolle vriendin,
Vijfenhalf jaar geleden bezocht ik een Pasar Malam in de veemarkthallen hier in Utrecht . Het viel tegen, weinig kraampjes en het was er erg stil. Toen ik er doorheen liep zag ik een kraam met drie vrouwen, zij waren helderzienden met ieder een eigen specialisme. Ik stond op een kruispunt.
Astrologisch gezien zou ik zeven jaren door steenbok moeten leven om mijn groei te bevorderen. Nou, dat heb ik geweten, een job was niet aan de orde, was het niet mijn leeftijd dan was het wel een ander item. Niets lukte want ik moest leren over iets dat niets met aardse zaken van doen had. Wat ben ik toen op een bijna A-sociale manier steeds weer op mezelf teruggezet. Uit onmacht ben ik toen bij een van die vrouwen gaan zitten welke de kaart las.
Toen ze geschud uitgezocht en wel op tafel lagen zei ze: 'Je gaat verhuizen!' 'Ik ben net verhuisd.’ zei ik. Ze raakte even verward en vroeg wanneer dat was gebeurd. 'Een jaartje geleden.’ zei ik. 'O, nee, je gaat TOCH weer verhuizen, eerst ga je trouwen en dan verhuis je.' 'TROUWEN!’ riep ik verschrikt uit. 'Moet je horen.,’ zei ze, 'wat geschreven staat geschreven, eerst trouwen en dan verhuizen, had je nog vragen?'
Ik vroeg haar over Anna, mijn vriendin.'Ja,’ zei ze, 'je gaat haar wegbrengen en je zal heel veel moeite hebben om terug te komen.' Vier jaar geleden belde mijn beste vriendin Anna mij op met de mededeling dat zij een bultje achterin op haar tong had wat nogal pijnlijk was. Ze was bij haar arts geweest en hij zei haar dat het niets ernstigs bleek. Twee maanden later had ze het niet meer van de pijn. De keren erna dat ze hembezocht keek hij haar aan of ze niet wijs was en kon ze weer vertrekken en dat nota bene terwijl ze twintig jaar lang verpleegster was geweest. Ik vroeg haar
of ze Kerst met mij wilde vieren, we waren beiden vrijgezel. 'Okay,’ zei ze, 'maar wel alles pureren, want ik verga van de pijn!' Die kerstavond werd een fijn en warm samenzijn, lekker eten en veel gesprekken. Tot ze aan me vroeg; `Kan jij er niet eens naar kijken, misschien weet jij wat het is?'
Ik ging tegenover haar zitten en sloot mijn ogen. Veel onuitgesproken woorden zag ik in en rond haal keel en ik zei haar dat ze haar mond eens open moest doen. 'Je moet je eens leren uitspreken, weegschaal!’ zei ik haar. En morgen is je bult weg. De volgende morgen belde ze me met de mededeling dat de bult wel weg was, maar dat het een opengesprongen krater was geworden.
Ze ging terug naar haar arts die zich vervolgens lam schrok, want na ziekenhuisonderzoek bleek dat Anna een carcinoom had. Dat hele jaar heb ik haar begeleid door middel van reading en heel veel healing. Anna genas niet van de vele bestralingen en daarnaast de esoterische hulp van mij. Ze stierf door middel van euthanasie ( waar ik overigens tegen ben, ook al heb ik haar dat niet gezegd ) in mijn armen.
Het was wel een enorme mooie ervaring om haar op weg te helpen. Zoals afgesproken heb ik haar daarna heel mooi opgemaakt, met veel Liefde en genegenheid. Toen ze opgehaald was ben ik naar huis gegaan, totaal uitgeblust van alle emoties zakte ik in mijn stoelen staarde uit het raam naar buiten. Daar zag ik opeens enorme grote zoekende ogen, het waren de ogen van Anna. Ze leek heel plat te zijn en van een soort witachtige golvende mist. We konden elkaars ogen niet vinden, tot ik ze sloot en
daar zag ik Anna staan in een prachtig helder Licht zo'n vijf meter van me af. Tot ze dichterbij kwam, toen verbrak ik het contact waar ik tot op heden spijt van heb. Het was weer die angst voor het onbekende. ONBEKENDE?
De avond voor ze stierf vroeg ze mij of ik voor haar de muziek op wilde nemen welke ze uitgezocht had voor haar crematie. Oa, I`ll be watching you, van The Police. Ze keek me lang aan en zei: 'Gek, hè, ik heb net zo'n gevoel dat als ik er straks niet meer ben, jouw leven een hele ommekeer gaat maken.'
Ze had gelijk, kort daarna leerde ik mijn man kennen, trouwde met hem en ging verhuizen. Soms als ik met iets bezig ben, zing ik het wel eens zachtjes en dan voel ik ineens zo'n warmte door me heen stromen, dan weet ik dat ze even bij me is.
Vele malen geeft men een arts, specialist de schuld wegens nalatigheid. Dat gebeurt dan uit verdriet, onmacht en kwaadheid vanwege het verlies.Ik wil daarom toch even duidelijk stellen dat haar arts hier geen blaam treft.Het moest zo zijn!
Louise.
© Alle rechten voor de schrijfster
Els,
Waarom toch??
Zeven jaar geleden werd ik opgebeld door de enige dochter van Els met de mededeling dat haar moeder een darm carcinoom heeft. Ik reisde naar Amsterdam om Els te bezoeken en bedacht me dat ik haar al zo'n 21 jaren kende, we waren vriendinnen, althans dat dacht ik.(Haar naam heb ik in deze brief veranderd om redenen die later in deze brief duidelijk zullen worden). Binnen een jaar was ze overgegaan. De nacht van haar sterven zal ik nooit vergeten.
Die bewuste avond ging ik als gewoonlijk slapen tot ik wakker schrok van een vreselijke ervaring.
Uit een vrij diepe slaap werd ik gerukt doordat ik een klauw in mijn hoofd voelde grijpen, met lange nagels. Het leek of er in mijn hoofd een soort van rubberen bal zat waar hard en venijnig aan getrokken werd. Ik vloog rechtop in mijn bed en zag op de klok dat het drie uur was. Uit mijn bed gestapt ging ik naar de huiskamer om een sigaretje te roken en om van de schrik te bekomen. Een half uurtje later ging ik weer naar bed en sliep gewoon weer in tot de ochtend. Om half twaalf belde de dochter van Els me op om me te vertellen dat haar moeder die nacht om half vier gestorven was en dat ze opgebaard zou worden in haar eigen huis. 'Kom je dan?’ vroeg ze. 'Natuurlijk kom ik langs.’ antwoordde ik.
Met rare gemengde gevoelens belde ik een vriendin die tevens mijn collega is en vertelde haar mijn ervaring. 'Ik wil er wel naar kijken, als je wilt.' 'Graag’ zei ik. 's Avonds belde ze mij terug en vertelde me dat Els en ik in een vorig leven zusjes waren en dat Els toen gestorven was aan een of andere ontsteking.
Nu, in dit leven was ze razend kwaad omdat ze weer eerder ging dan ik, dus wilde ze me meenemen. Wat er toen gebeurde, was ongekend voor mij. Gevoelens van verdriet, kwaadheid, razernij, gevoel van onrecht, wrok, etc.. Gevoelens die mijn aura zwaar bevuilden, een beproeving, omdat ik er zeker van was dat dergelijke zaken mij niet konden gebeuren. Dagelijkse langdurige meditaties met visualisaties die ik gebruikte om mijn aura schoon te houden, oude pijnen op te ruimen, mijn aura dicht te houden. Ik hield mijn huis schoon door alles op te vullen met Supreme Being Energy en schone Aarde Energie, Regenbogen, Zonnen, alles wat maar met Licht en Zuiver te maken had.
De volgende stap werd Els bezoeken, voor het eerst in mijn leven bezocht ik een overledene, nooit in een kist gekeken. Bij dat idee had ik plaatjes, want dan moest je verdrietig zijn, gemis voelen, diepe rouw.
NEE dus, ik heb me daar in mijn gedachten tegen haar staan schelden, gevraagd waar ze het recht vandaan haalde mijn wezen te beschadigen. Op haar begrafenis kwam ik een gezamenlijke kennis tegen, hij is hoofdinspecteur van politie en paragnost. Hij vertelde mij dat hij rare ervaringen met Els had gehad de nacht dat Els stierf en wilde er met mij over praten. Hij kwam een week later bij me thuis, ik had Indisch gekookt, want hij bleef eten. Niet te pruimen dat eten en ik snapte er niets van. Hij vertelde me dat Els op hem gesprongen was diezelfde nacht en dat ze een demoonachtig wezentje bij zich had die tegen zijn muur aan klauwde, ze moet een enorme strijd gevoerd hebben, in geest. Ik heb hem toen mijn verhaal verteld. 'Het lijkt wel zwarte magie.’ zei hij, en ging weg met de mededeling dat we het maar zo snel mogelijk achter ons moesten laten.
Een paar dagen later ging ik naar mijn huisarts, hij is tevens homeopaat, alternatief geneesheer en helderziende. Toen ik hem mijn ervaring vertelde, zei hij me op het bed te gaan zitten. Een kwartier lang bleef hij heen en weer lopend onafgebroken naar me kijken, stopte toen twee loden pijpen in mijn handen met aan elke pijp een draad die dan weer naar een soort radio liep. Hij stopte ook nog een klein flesje in een hand en draaide aan de knop. Ik voelde helemaal niets en even later was hij ermee klaar. 'Er liep nog een lijn zo.’ zei hij. Els had een koord uitgegooid naar mijn zevende chakra en dat had hij afgebroken. Toen ik naar buiten liep voelde ik me heel fijn en realiseerde me tegelijkertijd dat dat Indische eten op een rare manier beïnvloed was, want Els was van Indonesische afkomst.
Deze ervaring heeft me geleerd nooit te zeker te zijn van meditatie. Er zijn altijd wel valkuilen waar je in kan lopen. Dat vriendschappen ook gevaren in zich kunnen dragen.
Twee dierbare mensen, Anna en Els, Liefde en Haat en toch door beiden beloond!
Louise.
© Alle rechten voor de schrijfster
Moeder Liefde,
Zo'n tien jaar geleden kreeg ik een ervaring die ik tot de dag van vandaag blijf koesteren.
Mijn kinderjaren waren vanaf mijn eerste ademhaling een ramp. Mijn Vader maakte er een hobby van om mijn Moeder dagelijks in elkaar te slaan Zij was een Indiaanse en hij trouwde haar vanwege sadistische en zeer racistische bedoelingen. Door de terreur die zij ervoer tijdens haar huwelijk en ook nog daarna, ging ze mij de schuld geven van het vreselijke leven dat zij met hem leidde. Ze schold en schreeuwde mij altijd toe, dat wanneer ze van tevoren geweten zou hebben hoe haar leven met mijn vader gelopen zou zijn, ze mij door het toilet getrokken zou hebben.
Mijn levenlag op straat, daar was ik het gelukkigst. Ik zwierf door heel Rotterdam, kende iedere straat en in de parken wist ik elk paadje. Mijn Moeder kon het Moederschap niet aan en stopte me in tehuizen waar macht toen hoogtij vierde en de nodige vernederingen geen weerga kenden. Jaren later vertelde een helderziende me dat ik deze familie uitgezocht had omdat ik wist, dat ik van daar uit snel mijn vrijheid zou hebben.
Als ongeboren wezen zou ik een oervrijheidsdrang in me dragen.
Afscheid.
Omdat ik geen Liefde heb gekend tijdens mijn jeugd, had ik in mijn latere leven altijd grote moeite met afscheid nemen. Vooral in het artiestenvak waar je niet langer dan een maand onderdeel van het programma was. Ik kon er niet aan wennen! De warme wereld van het artiestenvak was in mijn tijd uniek.
Toen ik zo'n tien jaar geleden voor de televisie naar een speelfilm zat te kijken, schoot ik in een enorme huilbui omdat in die film een Moeder en Dochter afscheid namen van elkaar. De tranen rolde over mijn gezicht en ik begreep maar niet hoe dat kon. Van vreemde mensen waar ik een fijne tijd mee had gehad was afscheid nemen vreselijk, maar van een Moeder! Ik veegde mijn gezicht af en staarde even naar de muur. Daar zag ik opeens het gezicht van een vrouw welke mij recht aankeek. Ze had halflange donkere haren en oorringen in, mooie zware wenkbrauwen en donkere ogen. Mijn hart ging open en er stroomde een golf van Liefde door mij heen.
Toen wist ik het, zij was een Moeder uit een vorig leven en op het moment dat ik me dat realiseerde,
schoot mijn Moeder uit het hier en nu ervoor. Ze had zo'n uitdrukking in haar gezicht van 'Jij bent NU VAN MIJ!!' Ik werd boos omdat ik dat mooie gevoel niet kwijt wilde en hoe ik ook mijn best deed die Moeder van Toen terug te vinden, het is me nooit meer gelukt. Toch voel ik me gezegend want ik heb toch even in dit leven Moederliefde mogen voelen. De Moeder van nu, heeft me verjaagd, zij heeft daardoor een stimulans gegeven aan een groot deel van mijn intuïtieve ontwikkeling. Mede door haar kon mijn Moeder van toen, contact met me zoeken.
Bedankt beide Moeders, jullie hebben mij beiden VERRIJKT.
Louise.
© Alle rechten voor de schrijfster
