Uittredingen
Hoi Sten.
Het is al weer even geleden dat ik je heb geschreven, druk druk, volgende gebeurt: ik droom dat ik samen met Mike mijn man en Tamara, mijn dochter, op een eiland ben waar allerlei lava van alle kanten komt. Ik weet dat we moeten maken dat we weg komen, maar ik laat Tamara van 3 achter, wetende dat ze dit niet gaat redden maar ik doe dit toch.
Later op een andere plaats krijg ik zoveel wroeging en spijt en laat onderzoeken of ze nog te vinden is, terwijl ik weet dat ik haar richting lava zag lopen en dat ze om zal komen. Tevens blijkt dat een andere kennis van mij (weet niet wie) hetzelfde heeft gedaan. Beide kinderen worden opgespoord via een soort scan op afstans systeem en blijken niet meer in leven te zijn, mijn spijt en pijn zijn ongelooflijk groot en ik heb moeite om het verdriet uit te gillen zo heftig voelt het. Nu nog als ik dit schrijf.
Toen ik wakker werd, had ik echt zo iets van: wat is dit in godsnaam, zoiets kan toch niet? Maar alles was zo echt en reëel. Sten waar komt zoiets vandaan, zijn dit andere sferen, een parallel leven/gebeuren, kun je mij misschien antwoord geven?
Liefs,
Lennie (07/05/58)
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Lennie.
Ja, dromen willen wel eens heel intensief zijn. Ik denk dat de droom een dimensie weergeeft die symbolisch is en tegelijkertijd reëel (voor de geest).
Het lava staat voor het middelste van de aarde, het heetste van het vuur, de kern van de aarde. Jullie lieten je kinderen daaraan over, je deed het en je voelde spijt, maar je deed het toch. Ik vermoed dat dit betekent dat er een moment was dat je moest kiezen of je wel of niet kinderen zou nemen en dat je toen besloten hebt inderdaad kinderen te ontvangen (in dit leven en/of een ander). Je wist ook wat de consequentie was: je zou niet kunnen voorkomen dat 'de aarde ze zou opslokken', dat ze, zoals elk mens vroeg of laat, door het 'middelste der aarde' zouden moeten, en dat leven op aarde niet alleen gemak en comfort inhoudt, maar ook pijn. Maar je koos er waarschijnlijk toch voor omdat je de zin van het aardse leven inzag, ook voor je kind(eren). Daarom was de 'droom' ook zo realistisch. De keuze heb je inderdaad ooit gemaakt en je wist wat je deed. Op veel plaatsen bestaat geen tijd en wat dat betreft zou je die keuze inderdaad net zo goed nu precies op dit moment kunnen maken ('parallelle wereld').
De spijt zou ik dus meer zien als momenten dat je het
moeilijk hebt je kind(eren) los te laten in een wereld vol vuur (lava), maar
gelukkig ook een wereld met veel kansen en unieke uitdagingen. Vergelijk het
met jezelf: vind jij het zinvol op deze aarde te mogen rondlopen?
Vergelijkbaar zal je kind het ervaren.
Liefs,
Sten
