Hallo Sten, 

eindelijk ga ik je eens schrijven, ik heet Lennie, ben een vrouw, geboren 07/05/58 en moeder van een tweejarig dochtertje. Vorig jaar zomer heb ik je boek 'Door het raam' gelezen en met groeiende verbazing en herkenning je boek verslonden. Gelijk daarna heb ik een boek van je grote vriend Monroe gelezen, geweldig, alleen ik had zoiets van: durf ik dat, uittreden, maar dan bewust?, nee dus. Maar voor alles is een tijd en ik weet dat ik 's nachts veelvuldig reis en dat is altijd veilig geweest. Ik heb wel een aantal dingen meegemaakt die duidelijk te maken hebben met astrale reizen, kijk je even mee? Ik hoor graag wat je er van vindt. 

Ik was een jaar of 19 en op vakantie in Spanje, Mallorca, voor de eerste keer. Toen ik daar door de straten liep, had ik enorm het gevoel de buurt te kennen, maar schonk daar verder niet al te veel aandacht aan. Toen was daar die nacht,: ik sliep en er sprak een hele warme, kalme stem in mijn hoofd en die zei letterlijk: "Lennie, je moet nu goed opletten want je krijgt twee mensen te zien die je erg dierbaar zijn." Vervolgens wordt alles zwart en in de verte zie ik ineens mijn vader staan: hij is overgegaan toen ik 8 jaar was. Ik heb zo gehuild toen ik hem weer zag. Hij hield me vast en vertelde dat alles goed met hem was en dat hij voor Cees, mijn broer, zorgde. Ik zag Cees op een bankje vlakbij ons zitten, met zijn hoofd in zijn handen naar beneden gericht en met Cees was het duidelijk nog niet zo goed, maar mijn vader zorgde daar voor hem.( Cees is op een hele nare manier om het leven gekomen.) 

Maar Sten, het was heerlijk mijn Pa te zien en vast te houden, want sinds zijn dood heb ik altijd gebeden tot God of hij goed voor mijn vader wilde zorgen en later ook voor Cees toen die was overgegaan. Dat bidden is altijd spontaan geweest, daar wij niet aan een geloof deden of naar de kerk gingen. Ik sprak vanaf heel jong wel al tot de almacht of hoe we de energie ook benoemen. Maar nadat ik deze ervaring heb gehad, heb ik nooit meer gebeden voor hen, omdat ik wist dat het goed was. 

Ik was ook ineens weer gewoon in mijn bed, wakker met een intens vredig gevoel. En zo heb ik wel meer dingen mee gemaakt die ik je in latere brieven wil vertellen. 

Lieve Sten, ik heb zo genoten van jou boek en dat van Robert, en ik ben me bewuster van veel andere energieën en mogelijkheden, bedankt dat je dat met ons allemaal wilt delen. Dus bij deze een kus op je wang en bedankt voor het luisteren.   

Lennie

© Alle rechten voor de schrijfster

Lieve Lennie.

Dank je voor je brief, ik vind het erg mooi wat je vertelt. Je hebt een mooie gunst van de kosmos ontvangen, en je verdiende het ook, lijkt mij, dat je je vader mocht zien en mocht zien en horen hoe het hem en je broer Cees vergaat. Ik denk dat de kosmos zag dat jij dit ook nodig had om te zien zodat je verder kunt met je leven. Ik denk dat hiermee ook angsten voor het 'daar' weggenomen zijn.

Veel liefs, en nog meer van zulke waarachtige kosmische momenten toegewenst,

Sten

Hallo Sten, 

ik droom veel, heel veel, en iedere morgen weet ik wel wat ik heb meegemaakt. Sommige zaken vergeet ik weer in de loop van de dag, maar er zijn ook ervaringen die me erg bij blijven, zoals vorige week, een droom?

Ik was in gezelschap van vrienden cq. kennissen, waarvan ik later niet meer wist wie ze waren. In ieder geval werd ik door een vriendin op een kast getild, dit was nogal een hoge kast en het verbaasde me met welk gemak zij mij optilde en boven op de kast plaatste. Ze vertelde me dat ik nu zelf kon gaan vliegen. Maar voordat ik dat kon proberen, voelde ik dat er tegen mijn rug en billen werd geduwd en ik gleed langzaam naar de rand van de kast. Ik
vond het niet echt eng maar zat hier ook niet op te wachten, dus ik vertelde die vriendin wat er gebeurde en zij klopte tegen de wand van de kast en riep tegen de entiteit?: "Ho, ho, laat haar dit zelf doen!, Lennie moet zelf de keuze maken!" en toen hield het duwen ook gelijk op. 

Ik keek nog even naar mijn vriendin en naar de andere aanwezigen in de ruimte en toen gleed ik zelf van de kast af en begon te vliegen. Onmiddellijk begon iedereen te roepen en juichen, zo van: hè, hè, ze doet het, eindelijk ze vliegt!, en ik vloog en vloog, ik dook ook omlaag en ging rakelings en zigzaggend door allerlei bosjes heen, het was heerlijk echt heerlijk om te doen. 

Toen was ik ineens wakker en voelde me zo van: hè, lèkker is dit! En dan vind ik het best jammer dat ik niet echt de guts heb om bewust te gaan uittreden. Tegelijk denk ik dan dat ik misschien toch ook mentaal nog niet fit genoeg ben voor dergelijke ervaringen. Ik heb je boek gelezen, Sten en dat van Robert (Uittredingen) en de dingen die we dan dus tegen kunnen komen zijn mijns inzien soms nogal heftig. Ach, ik weet het niet, het kan er ook ineens wel zijn en dan ben ik er aan toe. Sten, wil je me eens toelichten over mijn ervaringen??, uiteraard mag dit ter publicatie, 

liefs,

Lennie