Uittredingen
Dag Sten,
ik heb vandaag je site ontdekt. Eindelijk, zou ik zo zeggen, want ik vraag me ongeveer twee jaar af wat die 'nachtelijke suizingen' en vreemde ervaringen nu eigenlijk zijn. Onlangs stuitte ik op Monroe's boek en dat was een ware opluchting. Ik was niet alléén die 'rare dingen' meemaakte!
Een vraag die me echter voortdurend bezighoudt is: waarom de meerderheid van de mensen dit blijkbaar niet ervaart? Ik vertel mijn echtgenoot vaak over mijn ervaringen, maar aangezien hij het zelf nog nooit meemaakte, denk ik dat het moeilijk is om het je voor te stellen. Hij luistert wel aandachtig en met veel belangstelling, maar hij herkent het niet. Ik ben ook bang om wat belachelijk over te komen met mijn vreemde verhalen. Je moet weten dat ik toch wel bekend sta als een vrij nuchter en zeker niet (bij)gelovig persoon! Jouw boek kende ik tot op heden niet, maar ik wil het nu zo vlug mogelijk lezen.
Mijn vraag is dus, weet U waarom niet iedereen deze ervaringen heeft?
Beste groeten en dank bij voorbaat.
Karien (geboortedatum 18-02-53)
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Sten,
een tijdje geleden stuurde ik je een mailtje, maar ik sluit niet uit dat dat
niet toegekomen is, aangezien ik niet zo handig ben met de pc. In ieder
geval was ik erg blij met de ontdekking van jouw site (en binnenkort
waarschijnlijk ook met het lezen van jouw boek) want, behalve mijn broer en
mezelf dan, ken ik niemand met 'uittredingservaringen'.
Het vreemde is dat ik toch wel word aanzien
als een vrij nuchter en zeker niet (bij)gelovig mens. De vraag die me echter
steeds bezighoudt is: waarom maakt niet iedereen dit (bewust) mee? Mijn
echtgenoot, bijvoorbeeld aan wie ik wel eens vertel over mijn vreemde
nachtelijke ervaringen, (waarmee ik bedoel de suizingen en de (enkele)
uittredingen), herkent dit totaal niet en soms denk ik dat hij me toch een
beetje 'vreemd' begint te vinden.
Wat ik me afvraag is: wat zegt de wetenschap over deze dingen? Ik kan me
voorstellen dat wetenschappers deze ervaringen klasseren onder: pure producten
van onze hersens, zoals men de dood ook als het absolute einde beschouwt,
want: geen hersens meer, geen denken of bewustzijn meer?
Je ziet het, Sten, twijfels genoeg! Soms denk
ik dat mijn fantasie op hol slaat en dat ik het onbewust allemaal als een
soort 'vlucht uit de realiteit' beschouw. (een realiteit die de laatste
jaren niet zo prettig was om in te leven, al is dat allemaal relatief,
natuurlijk). Bedankt voor het lezen in iedere geval. En als je even tijd
hebt, mag ik dan een antwoordje?
Dank en veel liefs.
Karien
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Karien.
Dat ik niet binnen een week antwoordde, heeft
ermee te maken dat ik even een rustig moment moet kunnen vinden om voor een
bepaald brief te gaan zitten, het kan dus even duren.
Je stelt een goede vraag en 'straight to the
point'. Als mens dien je echter natuurlijk wel altijd
voorzichtig te zijn met uitspraken naar het waarom van (deelaspecten)
het leven; als mens sta je meestal immers niet boven de dingen, maar
ertussen.
Ik krijg veel vragen van mensen die zeggen de
uittredingservaring wel eens mee te willen maken. Wij zijn verwend in deze
westerse wereld waarin bijna alles te koop is. Toch is het gewoon zo, dat
niet alles te koop is, niet voor een ander, niet voor jou en mij.
Ik zal je mijn ideeën geven over het waarom,
dat niet iedereen dit bewust meemaakt.
Voor alle duidelijkheid! Zelf ben ik ervan
overtuigd geraakt dat iedereen 's nachts uittreedt uit zijn of haar
lichaam, maar dat niet iedereen dit bewust meemaakt.
Net als dromen: niet iedereen herinnert zich
dit, maar iedereen droomt, dat is een feit.
Het bewustzijn: daar staat of valt alles mee,
zeg ik altijd. Zelf ben ik op het moment dat ik een hele bewuste keuze
maakte (in dit geval: vegetariër worden) in feite wakker geworden, alsof er
een soort sluier van je leven af valt en je niet meer je leven droomt (!),
maar werkelijk wakker bent. Een paar jaar later begon ik ook uittredingen te
ervaren (ongeveer een jaar voordat ik weer een hele bewuste keuze maakte in
het leven, namelijk om veganist te worden). Uit mijn eigen geval kan ik
concluderen dat ik steeds meer gehoor gaf aan mijn eigen gevoeligheid voor
bepaalde zaken. Ik was al gevoelig voor het spirituele en ik was en ben
bijvoorbeeld heel gevoelig voor (de liefde voor) dieren: ik ging bewuste
keuzes maken, ik ging nadenken over het waarom van dit leven en in het
specifiek: mijn leven. Wat jouw bewuste keuze is, kan mijns inziens ook een
hele andere zijn: het gaat om het werkelijk bewust léven van je leven;
volgens je innerlijke licht, niet volgens de normen van de maatschappij. Eerste voorwaarde? BEWUST LEVEN:
hèt
trefwoord.
En daar snijd ik meteen de tweede
voorwaarde (die eigenlijk EEN is met de eerste voorwaarde), volgens mij
dan, aan. Ik denk dat je uittredingen kunt ervaren op het moment dat je in
je geest VRIJ bent: vrij van dogma's en doctrines, vrij van
(overheersende) belemmerende angsten, vrij van vooral het idee, dat bepaalde
zaken wel of niet zouden 'kunnen'.
Naar mijn idee dien je dus onbevooroordeeld
te zijn en niet het stempel van een bepaald geloof met je mee te
dragen. Want wat je tijdens uittredingen ervaart, is niet niets (het PAST
niet onder de hoed van maar één geloof!) en vraagt een brede, open mind:
een geest die bereid is grenzen te verleggen en andere denkbeelden te overwegen.
Een geest die zichzelf niet meteen in twijfel zal trekken bij de minste geringste
beproeving, maar een geest die ondanks vele mogelijkheden zichzelf weet te
handhaven in eigen normen en waarden, die waarachtig zijn, en niet opgelegd
door een bepaald geloof, maar enkel door het eigen innerlijk Licht.
Een derde 'voorwaarde' is, denk ik,
dat je ook echt iets met het fenomeen uittredingen dient te hebben: als je
werkelijk helemaal geen echte interesse in deze mogelijkheid van de
menselijke geest hebt, waarom zou je het dan (bewust willen) ervaren?
Dit is het meest eerlijke antwoord dat ik je
kan geven. Ik kan niet stellen dat het dè waarheid is, maar dit is de verklaring
die ik zelf kan geven na het grondig van meerdere kanten bezien te hebben.
Veel liefs,
Sten
Beste Sten,
ik heb al eens eerder een brief geplaatst over mijn ervaringen met uittredingen.
Nu ga ik je vertellen over een nieuwe ervaring die ik pas geleden had, en die ik ook best eng vond, ondanks het feit dat ik voor onverwachte uittredingen niet bang meer ben. Ik weet nu dat ik ze verwachten kan en laat me dan ook gaan. Maar nu beleefde ik iets heel nieuws, waar ik geen antwoord op kan vinden: waarom het gebeurde.
Ik lag in bed en ik kreeg weer het bekende oorsuizen en dat bekende draaierige gevoel over me heen, en vervolgens voelde ik dat iemand mijn handen vast pakte en aan mij trok. Het leek alsof iemand mij uit mijn lichaam wilde trekken ergens naar toe. Eerst dacht ik dat mijn zoontje mijn hand vast pakte, omdat hij geregeld naast mij kruipt. Toen ik naast mij keek, lag hij er niet. Op het moment dat ik weer handen om heen voelde, draaide alles heel hard voor mijn ogen. Ik wilde in mijn lichaam blijven. Het leek net alsof ik dood ging en dat iemand mij kwam halen, bij wijze van spreken. Ik wist natuurlijk dat dat niet zo was en ik geloof al helemaal niet in een hemel of een hel. Later zag ik in een flits wel een blik van mijn slapende zoontje.
Hoe verklaar je nu zoiets? Ik weet nu dat mijn ervaringen extremere vormen kunnen aannemen en dat dit mogelijk het begin is. Maar die handen voelde ik echt. Ik keek immers naast mij. Ik was volgens mij bij echt wel bij bewustzijn.
Groetjes,
Karien
Sten
Dank voor je 'update'.
Twijfel niet aan jezelf: als je geheel bewust was en je voelde handen aan je trekken, kun je er ook vanuit gaan dat in/vanuit een bepaalde dimensie daadwerkelijk (astraal) aan je getrokken werd.
Laat het komen als je de moed hebt: het zal beslist niet saai zijn :)
Sten
