Uittredingen
Ik was alleen thuis in een huis dat in een U vorm gebouwd was.
Eerst had ik al geslapen, maar ik werd wakker van een rotgevoel. Ik was toen nog jong, een jaar of 19.
Omdat ik wilde kunnen horen wat in het hele huis gebeurde, ben ik op de bank gaan liggen.
Op een gegeven moment ben ik weer in slaap gevallen. Ik lag met mijn gezicht naar een heel groot raam.
Alles oké, tot ik me in mijn slaap bewust werd, dat er iets van buiten door het raam zou komen. Ik was me bewust, terwijl ik slaap. Ik lag op de bank, ik kon mijn lichaam niet bewegen en ik voelde dat mijn geest naar het raam gezogen werd. Ik kon niet zien wat er was, het was alleen een zwarte vlek en ik wist dat als ik erin gezogen werd, dat ik niet meer in mijn lichaam terug kon komen. Paniek, angst, beklemming, geluidloos gillen, het was geen pretje.
Wat doe je dan? Ik had een paar keer van mensen gehoord: "Bid tot het licht, kruis je armen en benen en vraag om bescherming." Ik ben begonnen met bidden. En ik hoorde een stem: "Je moet je lichaam omdraaien." Het voelde alsof je je adem in houdt en een druk zich opbouwt. Op een gegeven moment heb ik me omgegooid. En werd ik wakker.
Mijn hart bonkte als een gek. Ik was nat van het zweet. En in doodsangst. Het heeft lang geduurd voor ik weer onbezorgd in slaap viel.
Afgelopen jaar
Ik werd midden in de nacht wakker en zoals vaak ging ik naar de wc. In een tussenkamer passeerde ik een rode vlek. Soort mist met een leuk kleurtje. Gestalte zonder gelaat. Ik was er niet bang van. Na de wc ben ik weer mijn bed ingegaan en gaan slapen.
Tot ik me bewust werd van drie schimmen. Wit, als een marmeren beeld, zonder echte persoonlijkheidskenmerken. Ze namen me mee. Waarheen? Geen idee. Ze lieten me dingen zien, ze hebben me dingen verteld/geleerd.
Dit alles weet ik zeker, maar... Vlak voor ik wakker zou worden, zeiden ze tegen me "Je mag alles nog niet onthouden." En wat het allemaal heeft ingehouden, is weg. Maar dat ik met ze mee was, weet ik nog. Heel vreemd.
Andere keer
Werd ik 'geestelijk' wakker in een bruin schemer. Ik lag in water op lichaamstemperatuur. Het was overal rondom mij. Ik haalde geen adem en voelde me gewichtloos. Daar lag ik voor mijn gevoel, tijdloos. Ik keek, dacht, en was. Toen ik lichamelijk wakker werd, voelde ik me verlaten.
Laten we zeggen, ik ga half 1 naar bed. Ik val in slaap, weet van niets meer. En opeens val ik, zo hard, zo diep in mijn bed, dat mijn gewicht geheel tegen mijn ruggengraat aandrukt. Voor mijn gevoel onderin het matras. Loodzwaar.
Van de klap word ik wakker, met mijn armen uitgestrekt. Ik hap naar adem en mijn hart bonkt in mijn keel. Het voelt alsof het al ochtend moet zijn. Ik kijk op de klok en het is 5 over half 1. Qua energie zou ik zo kunnen opstaan en aan mijn dag beginnen.
Na een tijdje val ik weer in slaap en droom dan meestal over vliegen (schoolslag).
Alles oké, tot ik me in mijn slaap bewust werd, dat er iets van buiten door het raam zou komen. Ik was me bewust, terwijl ik slaap. Ik lag op de bank, ik kon mijn lichaam niet bewegen en ik voelde dat mijn geest naar het raam gezogen werd. Ik kon niet zien wat er was, het was alleen een zwarte vlek en ik wist dat als ik erin gezogen werd, dat ik niet meer in mijn lichaam terug kon komen. Paniek, angst, beklemming, geluidloos gillen, het was geen pretje.
Wat doe je dan? Ik had een paar keer van mensen gehoord: "Bid tot het licht, kruis je armen en benen en vraag om bescherming." Ik ben begonnen met bidden. En ik hoorde een stem: "Je moet je lichaam omdraaien." Het voelde alsof je je adem in houdt en een druk zich opbouwt. Op een gegeven moment heb ik me omgegooid. En werd ik wakker.
Mijn hart bonkte als een gek. Ik was nat van het zweet. En in doodsangst. Het heeft lang geduurd voor ik weer onbezorgd in slaap viel.
Afgelopen jaar
Ik werd midden in de nacht wakker en zoals vaak ging ik naar de wc. In een tussenkamer passeerde ik een rode vlek. Soort mist met een leuk kleurtje. Gestalte zonder gelaat. Ik was er niet bang van. Na de wc ben ik weer mijn bed ingegaan en gaan slapen.
Tot ik me bewust werd van drie schimmen. Wit, als een marmeren beeld, zonder echte persoonlijkheidskenmerken. Ze namen me mee. Waarheen? Geen idee. Ze lieten me dingen zien, ze hebben me dingen verteld/geleerd.
Dit alles weet ik zeker, maar... Vlak voor ik wakker zou worden, zeiden ze tegen me "Je mag alles nog niet onthouden." En wat het allemaal heeft ingehouden, is weg. Maar dat ik met ze mee was, weet ik nog. Heel vreemd.
Andere keer
Werd ik 'geestelijk' wakker in een bruin schemer. Ik lag in water op lichaamstemperatuur. Het was overal rondom mij. Ik haalde geen adem en voelde me gewichtloos. Daar lag ik voor mijn gevoel, tijdloos. Ik keek, dacht, en was. Toen ik lichamelijk wakker werd, voelde ik me verlaten.
Laten we zeggen, ik ga half 1 naar bed. Ik val in slaap, weet van niets meer. En opeens val ik, zo hard, zo diep in mijn bed, dat mijn gewicht geheel tegen mijn ruggengraat aandrukt. Voor mijn gevoel onderin het matras. Loodzwaar.
Van de klap word ik wakker, met mijn armen uitgestrekt. Ik hap naar adem en mijn hart bonkt in mijn keel. Het voelt alsof het al ochtend moet zijn. Ik kijk op de klok en het is 5 over half 1. Qua energie zou ik zo kunnen opstaan en aan mijn dag beginnen.
Na een tijdje val ik weer in slaap en droom dan meestal over vliegen (schoolslag).
Joke
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Joke.
Je ervaringen maken veel indruk op me en ook
komen ze me bekend voor.
Vooral wat je over dat water om je heen
beschrijft, vind ik prachtig. Het was alsof je in een eenheid lag, die
eenheid was het water, op de aarde schijnt al het leven uit het water te
komen, onze 'moeder' dus. Het was dus niet vreemd dat je je (even) verlaten
voelde, toen je uit die ervaring terug kwam.
Heel erg hartelijk dank voor je bijdrage!
Veel liefs,
Sten
