Lieve Sten.


 


Omdat het mijn hart verwarmt als ik je antwoorden lees op de brieven van kinderen/jongeren, eerlijk en zonder pretenties, schrijf ik je deze brief. Toegegeven, ik ben nogal snel argwanend als het om mensen gaat die zich, behalve met dit soort zaken bezighouden, ook anderen van adviezen voorzien. Helaas kom ik wat al te vaak mensen tegen die vooral nieuwsgierig zijn en hun eigen ervaringen zo vreselijk opkloppen dat ze zelf gaan geloven dat ze wel degelijk de wijsheid in pacht hebben als het om 'anders normale' zaken gaat.


 


Zelf ben ik nu bijna 31 en heb sinds mijn 12e zeer vaak uittredingen. Echter, ik ben met name door de fase waarin je verlamd raakt, nog voor dat je los komt, vreselijk bang hiervoor. Me niet vrij kunnen bewegen is al vanaf mijn babytijd iets waardoor ik in paniek raak. Je snapt het vast, het wordt daardoor erg lastig om te genieten van de ongekende mogelijkheden buiten mijn stoffelijk lichaam, laat staan om er iets constructiefs mee te doen. Ik vertrouw erop dat ik, als de tijd rijp is, daar echt wel de benodigde begeleiding in krijg. Toch maakt dat vertrouwen mijn frustratie over mijn onvermogen nu er niet minder om.


 


Een aantal malen was de situatie geruststellend genoeg, om me toch te laten gaan en toen ben ik ook gelijk behoorlijk gaan experimenteren buiten mijn lijf. Daardoor heb ik veel ontdekt over hoe dingen werken als beweging, gedachtekracht enzovoort. Behalve interessant, was het ook behoorlijk komisch, want ik heb wat afgestunteld destijds, heel veel van geleerd. Maar goed, daarom schrijf ik je eigenlijk helemaal niet.


 


Ergens in een antwoord zeg je dat je het nog niet zo net weet of het wel mogelijk is om maar willekeurig te gaan waar je wilt. Dit echter is wel mijn ervaring, zelfs al vrij in het begin toen ik nog helemaal niet zo bedreven was in de omgang met de totaal andere vorm van tijd/afstand relatie. Denk nou niet dat ik al heel bedreven ben hoor, daarvoor durfde ik te vaak nog niet. Maar dit wilde ik je wel even mailen.


 


Verder schrijf ik dit echt aan jou en niet zozeer als lezersbrief, denk ook niet dat deze brief interessant is voor plaatsing. Ik heb echter in het geheel geen bezwaar. Wel ben ik voornemens om je in een meer samenhangend verhaal te vertellen over mijn ervaringen en dan bepaal jij maar of dat wat is voor plaatsing. In ieder geval denk ik dat ik wel een bijdrage kan leveren aan de kennis over uittredingen gezien mijn zeer leerzame gestuntel, wat af en toe resulteerde in regelrechte lanceringen, was soms ontzettend om te lachen ook.


 


Even vooraf voor jouw informatie: de frequentie in uittredingen kan bij mij zeer variëren, maanden niet, dan weer zes maal in een etmaal. Kan het zelf ook opwekken, doe dit echter niet vaak, want zo happy ben ik er nog niet mee zoals je begrijpt. Ik heb een aantal maal de mogelijkheid gehad om te zien wat er nu precies gebeurt tijdens losmaken van stoffelijk/niet stoffelijk inclusief de bekende geluiden enzovoort. Ik ben er nu zelf al tijden niet mee bezig (uitpluizen bedoel ik), maar ik heb nog zeker zeven keer per week uittredingen. Zodra ik weer tijd heb, mail ik je mijn brief.


 


Excuses voor de wat onsamenhangende brief, maar het is nu 5:45 in de morgen en ik heb nachtdienst, dus dan werkt het bovenkamertje niet meer zo soepel.

Dag hoor!


 


Jannine (02 05 1972)


 


PS: pracht site!!!


 


© Alle rechten voor de schrijfster




 

Lieve Jannine.

Je brief vind ik juist uitermate geschikt voor publicatie, hartelijk dank daarvoor. Je verhaal geeft goed aan dat er meer mensen zijn zoals ik zelf, die het uittreden op frequente basis meemaken. Je verhaal herken ik dan ook o zo goed, dat het tot komische situaties kan leiden enzovoort. Ik verheug me dan ook op je verslag: het zal voor de bezoekers voor deze site zeker zeer interessant en bemoedigend zijn om te lezen.

Je zegt dat je hoopt en verwacht dat je meer begeleiding zult krijgen. Ik ben echter van mening dat jij dit zelf heel goed kunt, natuurlijk met de stille en lieve begeleiding van je beschermengelen op de achtergrond, maar die zijn er altijd. Je hebt immers al zoveel ervaringen, dat jij, als geen ander, kunt aanvoelen dat dit 'gewoon' een onderdeel van het leven is en jij kunt dat best kunt 'hebben', je bent immers al uiterst getraind in allerlei astrale situaties.

Dank je overigens voor je vriendelijke woorden over mijn site. Ik herken wat je zegt dat sommige mensen denken de waarheid in pacht te hebben en dat soms op grond van maar weinig eigen ervaringen. Ik probeer altijd de nodige bescheidenheid in mijn antwoorden in te bouwen, en zeg er ook bij: "Als ik adviezen geef, dan is dat gewoon vanuit mijn persoonlijke mening en ervaring" Niet dat mensen denken dat jij alles weet dus. Daarin is het verstandig bescheiden te blijven, de horizont verwijdert zich altijd als je haar nadert :-) en je bent er nooit helemaal:-).

Graag tot horens en nogmaals dank voor je hart onder de riem van iedereen die het uittreden kent en er een weg in zoekt,

Sten

Powered by
StarFixIT