Uittredingen
(reageert naar aanleiding van een lezing van Sten bij BWGN in den Haag..)
Wat een fantastische site heb je er van gemaakt, ik ben er heel blij mee. Mijn complimenten hoor. Hij is mooi, boeiend en informatief. De lezing was echt een succes, vol spanning heb ik alles gevolgd. Je deed het prima, heel duidelijk hoor en ach, in de toekomst kom je misschien nog eens om onze ervaringen te delen. Ik had toevallig je boek al gelezen en terwijl jij praatte, kwam het weer allemaal boven.
Ik heb wel een vraag, namelijk: mijn zoon had ook, toen hij 5 was, uittredingen, altijd in onze straat en op dezelfde plek. Hij zei dan dat hij doorliep, maar wel tegelijkertijd vlak boven de grond zweefde en zo het trottoir zag vlak voor z`n neus. Hij vond dit zo leuk dat hij op bed ging springen in de hoop dat dit weer gebeurde, maar dat lukte dan niet. Op een gegeven moment is dit gewoon verdwenen.
Wel is bij hem heel grappig dat hij zegt zich zijn geboorte nog te herinneren. Dit zegt hij al vanaf hij heel klein was en hij kan nog de kraamkamer in de kliniek natekenen met de deuren enzovoort erbij en wat er gebeurde zo vlak na zijn geboorte. Dat klopt echt, terwijl ik daarvoor nooit met hem over heb gesproken. Hij vertelde ook dat er iemand was die het woord "pleister" zei. Nu zal je denken: nou en? Maar het is waar, ik dacht na en ik schrok ervan want toen besefte ik dat de verloskundige zich in haar vinger sneed en om een pleister vroeg. Het leuke is, dat hij dacht (zo helder was hij) dat hij dit woord maar moest onthouden.
Nou was het zo dat hij met 2 jaar al heel goed sprak, hele volzinnen, dus wel iemand die van plan was snel te leren spreken. Verder zag hij op een gegeven moment een man in zijn kamer staan toen hij in bedje stond vroeg hij mij: "Mamma, wie is die man?" Ik wist het natuurlijk niet en zei dit ook. Want alleen hij zag dit.
Met een jaar of 13 heeft hij nog een keer een gekleurde bol op zich af zien komen 's nachts toen hij met een vriend van hem buiten in het Zeeuwse landschap liep. Het is nog steeds een vraag wat hiervan de betekenis is. Zelf heb ik wel hele mooie dromen gehad en het hebben van een verlamd gevoel met het wakker worden herken ik wel: als je dan maar iets beweegt, is het over, maar helaas is dit lang geleden. Alhoewel het wakker worden heel naar was zo.
De groetjes van Guusje
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Guusje.
Dank voor je bezoek in Den Haag en je
positieve woorden. Je verhaal over je zoon is weer een van de vele bewijzen
dat de ervaringen met uittredingen en het waarnemen van geesten al op hele
vroege leeftijd (kunnen) beginnen.
Ergens zijn wij allemaal één, want de
reacties van kinderen erop zijn vaak zo universeel en tijdloos dat het
prachtig en wonderbaarlijk is.
Misschien is het een leuk idee je dromen eens
te gaan opschrijven, dan prikkel je misschien dat gedeelte van het leven
waar je weer wat intenser mee in aanraking wil komen: het astrale gebied en
verwante dimensies.
Liefs,
Sten
