Uittredingen
Dag Sten,
allereerst proficiat met je mooie website en
je boeiend geschreven boek. Ik vind het heel goed dat jij zo echte en
duidelijke informatie over uittredingen in de openbaarheid brengt. Ik
speelde al een tijdje met de idee om jou mijn verhaal te vertellen. Omdat
mijn verhaal wel een beetje vreemd en gek klinkt durfde ik het tot nu toe
nog niet aan veel mensen vertellen.
Ongeveer een jaar geleden heb ik in het
ziekenhuis onder plaatselijke verdoving op een wat vervelende plaats een
geboortevlek laten wegsnijden: tussen de vrouwelijke genitaliën en het
einde van het menselijk uitscheidingskanaal. Waarom vertel ik dit? Wel de
dokter had mij een serieuze verdovende inspuiting gegeven zodat ik van de
ingreep niets had gevoeld en het daarna nog een paar uur gevoelloos bleef.
Ook had ik een aantal pijnstillertjes meegekregen voor wanneer dat stukje
huid wakker zou worden, later op de dag. Toen ik thuiskwam in de late
ochtend ben ik vrijwel meteen in slaap gevallen, van de vermoeidheid en
misschien de medicatie. ik wou een paar uur slapen, voor die namiddag mijn
vriendin Vanessa nog zou langskomen.
Ik viel dus in slaap en had een zeer
levendige droom, waarvan ik mij tot op vandaag afvraag of het een uittreding
was. Ik droomde dat ik in mijn appartement was, in de woonkamer, waar ik dus
tegelijkertijd echt lag te slapen. Ik wist dat in mijn droom, dat mijn
lichaam in de zetel lag en dat ik sliep. Ik keek niet echt naar mijn
lichaam, maar ik keek rond in de kamer en merkte dat de kamer er normaal
uitzag, maar dat er een heleboel mist en grijze lucht rondhing. Ik zag een
heleboel grijze schimmige gedaantes. Toen dacht ik: zouden dit nu schimmen
zijn, dolende geesten en is dit een uittreding? En meteen daarna voelde ik
me daar niet meer op mijn gemak. Als kind was ik altijd bang voor 'spoken',
maar sinds ik een paar boeken gelezen heb en bewust ben beginnen te leven,
niet meer. Dus vond ik het zo vreemd dat ik in mijn droom nu schimmen
tegenkwam en merkte dat ik er wel bang voor was.
Ze hingen constant rond mij en wilden mij
doden. Het rare was dat ik echt het gevoel had dat ze mij konden kwaad doen.
Terwijl ik toch altijd denk overdag dat dat niet kan als je van binnen maar
zuiver en liefdevol probeert te zijn. Ik wilde uit de kamer rennen, maar ze
kwamen steeds achter mij. Ik wist in mijn droom dat ik zo snel mogelijk
moest wakker worden en dat ik daarvoor terug naar mijn lichaam moest. Maar
dat lukte maar niet. Ik geraakte er maar niet. Ik zat zelfs te denken aan
Vanessa, in de hoop dat ze daardoor sneller zou langskomen bij mij en ik
door haar aanbellen (in de wakkere wereld) uit mijn droom zou wakker worden.
Toen werd ik plots met een ruk wakker, en had het gevoel alsof ik op het
nippertje aan de dood was ontsnapt. Ik vond het een hele rare droom. toen ik
wakker werd voelde ik ook wel dat de geopereerde plaats op mijn lichaam
helemaal wakker geworden was en erg pijn deed. Ik ben niet zeker of het dit
nu een uittreding zou geweest zijn? En zo ja, dan vind ik het een benauwende
idee dat er zo een nare sfeer dwars doorheen mijn woning zou hangen. Of
begon mijn lichaam misschien pijn te doen, terwijl ik droomde en omdat het
teveel pijn deed? Of deed de onbewuste fysieke pijnervaring tijdens mijn
slaap mij zo een kwellende droom krijgen. Of deed al die medicatie mij zo
dromen of uittreden? Ik weet het nog steeds niet, maar het blijft me
bezighouden. Ik heb de dagen na de droom wel nog serieus veel pijn gehad aan
dat kleine wondje.
Twee maand geleden had ik 's nachts nog een vreemde droom. Ik droomde
opnieuw over het feit dat ik lag te slapen in mijn slaapkamer, waar ik
effectief lag te slapen in bed. Vaak mediteer ik voor het slapengaan heel
eventjes, om alle negativiteit in gedachten terug aan de aarde te geven om
zonder negatieve gedachten te gaan slapen. Maar deze keer had ik dat niet
gedaan. en ik kreeg opnieuw een heuse nachtmerrie. Terug schimmige geesten
die het hele appartement doorliepen. Ze vonden het heerlijk dat ik ze zag en
ze daar niet weg kreeg. Ik ging de slaapkamer ernaast mijn vriend zoeken. In
mijn droom lag hij daar, maar in werkelijkheid was hij op reis. En er was
ook een medium in mijn droom die in dezelfde kamer als mijn vriend lag te
slapen. Ik maakte hen wakker, maar ze vertelden mij dat ze mij niet konden
helpen, dat ik dit alleen moest oplossen. Moest ik ooit in wakkere toestand
een dolende geest tegenkomen dan zou ik liefdevol licht ernaartoe sturen;
maar in mijn droom deed ik dat niet en kreeg ik de zielen niet weg. Opnieuw
was er doodsangst en het besef dat ik wakker moest worden. Ik wou maar niet
wakker worden. Die zielen stonden helemaal voor mij zodat ik niet aan mijn
bed geraakte. Eventjes lukte het mij en kwam ik in mijn lichaam en werd ik
effectief wakker. Maar ik viel bijna meteen weer in slaap, terug in dezelfde
droom, en weer kon ik niet wakker worden. Uiteindelijk kwam er een hele
grote grijzige schim die zijn hand strak rond mijn nek klemde. Nu ga ik
dood, dacht ik. Maar toen, net toen, hoorde ik een zachte dwingende stem,
"Goedele, nu moet je wakker worden, zet je rechtop in je bed." en
de stem voelde ik mijn wang strelen en ik denk dat ik daardoor
tegelijkertijd wakker werd: ik werd wakker en zat echt met een ruk rechtop
in bed en voelde mijn wang precies nog.
Euh, Sten, ik zou graag weten wat je over deze twee dromen denkt. Ik hoop
dat ik niet te gestoord over kom. Ik ben werkelijk een redelijk gezond mens,
als je het mij vraagt.
Misschien zijn het geen uittredingen? Schimmen als metaforen voor je eigen
angsten. Ik vroeg het me gewoon af of het uittredingen waren, omdat ik wel
de ervaring had van uit mijn lichaam te zijn. Precies een beetje zoals in
Nightmare on Elmstreet. Als het uittredingen zouden zijn, dan vraag ik me
toch bezorgd af, hoe ik (mijn woning) in zulke akelige sferen terecht ben
gekomen, want ik probeer echt me op licht en liefde af te stemmen. Een
uittreding in een mooi gebied lijkt me wel aangenamer.
Ik heb voor de rest nog nooit een bewuste uittreding meegemaakt.
Ik hoop dat ik je niet al te verveeld heb met mijn lange verhaal. Heel erg
bedankt dat je het wou lezen.
Zoete dromen (en uittredingen) voor jou gewenst,
Liefs en Licht,
Goedele (01/11/1976)
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Goedele.
Verhalen over uittredingen en verwante
geestestoestanden vervelen mij nooit! Ik heb je verhaal met interesse
gelezen.
Je beschrijft naar mijn inzicht inderdaad
uittredingen, in ieder geval van je bewustzijn en mogelijk zelfs met je hele
astraallichaam. Wat jou gebeurde, gebeurde mij ook in het beginstadium van
mijn ervaringen met uittredingen. Je ontmoette 'Hades' getinte wezens:
geesten en energieën die het niet goed met je voor (lijken te) hebben. Het
is voor mensen een gewoonte vanuit eeuwen terug geworden om meteen te denken
in het kader van goed en kwaad, van straf en beloning. De kosmos zit echter
breder en toleranter in elkaar. Bij mij was de reden dat ik gewoon nog
onervaren uit mijn lichaam ging (zoals je in mijn boek kunt lezen) en
geconfronteerd werd met brute astrale krachten. Ook jij wordt meteen met je
neus op de mogelijkheden gedrukt. Vergeet het kader straffen en belonen en
kijk naar de werkelijke betekenis van wat je zag. Als jij van jezelf weet
dat je een oprecht mens bent met een hart voor de liefde, ga dan ook niet
aan jezelf twijfelen. Wat je werkelijk zag is de astrale wereld: een
fragment ervan.
Ik vermoed dat het in jouw geval niet bij
deze ervaringen zal blijven. Je kunt dit gewoon zien als een introductie in
de wereld van geesten en energieën. Zet geen goed of slecht stempel op dit
proces bij jezelf en veroordeel jezelf niet. Alles is in ontwikkeling.
Vergelijk het met de baby die ter wereld komt, het eerste wat hij / zij doet
is huilen huilen, want oh, de confrontatie met de aarde is een behoorlijke
schok na een leven als ziel in een veel etherischer wereld. Waarom zou het
andersom anders zijn? ;) Je had bij je tweede ervaring al meteen de zegening
je beschermengel te horen die je beschermde en zei dat het tijd was terug te
keren.
Zij aan 'de andere kant' zijn niet per
ongeluk op vakantie of zo als jij je confronterende ervaringen hebt, ze
laten toe wat je aankunt, wat op je weg ligt en zullen je steunen in de
bewuste keuzes die je maakt en gaat maken. Ze zijn er altijd en je kunt hun
om wat extra steun en kennis vragen. In gedachten kun je vragen stellen aan
je beschermengel(en) en als je wijze en altijd positieve antwoorden terug
krijgt, kun je aannemen dat ze van je beschermengel of gids komen. Alles wat
afbouwend is qua reacties (dit kunnen 'radiostoringen' zijn uit diezelfde
astrale wereld) kun je simpelweg vergeten. De kosmos, in de vorm van wijze
geesten, beschermengelen, de pure liefdesenergie, zal namelijk altijd een
opbouwend antwoord geven. Ze kunnen je wel ergens op wijzen, je misschien
zelfs berispen, maar uiteindelijk willen ze dat jij er het beste van maakt
en dienovereenkomstig het beste krijgt. De Hades getinte geesten zullen
steeds meer op gepaste afstand blijven als jij je bewust ontwikkelt en op
een bepaald tijdstip kun je ze plaatsen en zelfs accepteren.
Voor de zekerheid kun je nog eens een Feng
Shui boek lezen en je woning en de ligging ervan, alsmede de inrichting van
je woning, vergelijken met de tips die ze in zo'n boek geven. (op mijn
linkspagina kun je ook wat links vinden naar Feng Shui sites). En 'dolende
geesten' kunnen inderdaad naar het licht begeleid worden, indien dit van
toepassing is.
Veel succes en boeiende ervaringen gewenst en
bedankt voor de lieve wensen aan het eind van je brief.
Sten
Lieve Sten,
Bedankt voor jouw antwoord. Ik kan er echt wel iets mee. Ik ben van plan om
eens iets over Feng Shui te lezen. Maar je woorden hebben me vooral aan het
denken gezet. Zo ben ik nog eens je boek 'door het Raam' gaan doorbladeren;
over jouw ontmoetingen met Hades en dat je iets schreef dat depressies en
dergelijke gemoedsstemmingen Hades-energie aantrekken. Nou ben ik me pas
sinds drie jaar bewust geworden van mijn eigen aandeel in wat me overkomt.
Negatief denken is energie. Je trekt aan wat je uitstraalt, wat je bent. Het
lukt me meer en meer om om niet negatief te denken, ook als mij en iets
moeilijks of onaangenaams overkomt. Ik betrap mezelf wel nog af en toe op
een negatieve gedachte, maar hup vanaf je je er bewust van bent, kun je
gewoon voor een andere gedachte kiezen, een liefdevolle of positieve
gedachte. Een kind kan ook niet van de eerste keer lopen, dus ik heb nog wel
een weg te gaan. Sinds ik me daar allemaal bewust van ben, probeer ik echt
bewust te leven vanuit een liefdesgevoel voor het leven, overgave, afstemmen
op zuivere natuur. Er verandert wel degelijk iets, ik merk nu bijvoorbeeld
dat mijn hele muzieksmaak veranderd is op die paar jaar.
Als kind was ik nogal neerslachtig omdat ik
een weinig warme thuissituatie kende. Ik vond de wereld op aarde nogal hard,
terwijl ik in gedachten altijd voorstelde dat het zoveel mooier kon hoe
mensen met elkaar omgingen. Het aardse leven is inderdaad niet altijd even
gemakkelijk. Mijn hele puberteit heb ik me gehuld in een wolk van
zelfmedelijden. Drie jaar geleden ben ik me daar echt bewust van geworden.
Ik besloot iemand te worden die iets ging doen met zijn leven. Al weet ik
nog niet helemaal wat en hoe. Ik ben nu 25.
Wat die eerste droom/uittredingservaring van
mij betreft, was ik wel positief geluimd voor ik ging slapen, en heb ik
misschien een stukje kosmos mogen leren kennen. Eigenlijk wel fijn, als ik
het zo bekijk. Maar de tweede keer was ik wel in een neerslachtige bui voor
ik ging slapen. Ik denk dat iemand 'hierboven' me toen heeft willen tonen
wie ik ben of waar ik me op afstem als ik negatief denk. Als ik er nu zo op
terugkijk moest ik eigenlijk geen angst voelen voor die energieën van Hades,
en ze zeker niet slechter dan mij noemen; het waren gewoon de feiten, 'als
je zo denkt, trek je zulke weinig lichtbrengende omstandigheden aan'. De
keuze maak ikzelf. Ja, er is inderdaad geen goed versus kwaad. Mijn
katholieke opvoeding ben ik blijkbaar nog niet helemaal ontgroeid, als ik
die schimmenwereld als slecht omschreef. De echte hel lijkt me zoiets te
zijn als niet beseffen dat er zoveel moois in jezelf en elke leven te vinden
kan zijn en je mogelijkheden niet willen
of durven zien. En eigenlijk zit ik zowat ergens in Hades telkens als ik
ervoor kies het leven als een halfleeg glas in plaats halfvol glas te zien.
Zo lijkt het toch.
Ik weet niet of mijn verhaal duidelijk is,
maar in elk geval erg bedankt voor je antwoord. Ik heb het gevoel alsof ik
nu echt iets uit mijn ervaringen geleerd heb.
Zonnige groetjes,
Goedele
Lieve, zonnige Goedele.
Prachtig! Zoveel wijsheid in je bericht.
Ontroering!
Sten
