Uittredingen
Hallo,
ik ben een jonge vrouw van 34, 2 kindertjes van 3 en 5 jaar. Vanaf mijn vroegste jeugd ben ik geconfronteerd geweest met hetgeen mensen 'anders' noemen... Sinds mijn 12e jaar maak ik een zeer bewuste uittredingen mee, hetgeen toentertijd gepaard ging met grote angst (ik dacht dat ik dood ging). Tevens ging het voorgaande gepaard met een enorm hard geschreeuw in mijn hoofd.
Zoals u begrijpen zult, ben ik hier enigszins in gegroeid, mede door mijn leeftijd, maar ook door mijn ervaringen. Indertijd was ik heel bang, maar nu kom ik op plekken/plaatsen alwaar mijn gedachten me heen sturen. Maar als ik aan mijn stoffelijk lichaam denk, ben ik meteen weer terug. Soms als ik echt terug wil omdat bepaalde (gemene) entiteiten mij belagen, en/of pijn doen, (die pijn voel ik ook echt,) dan lukt het niet direct en moet ik echt moeite doen. Mijns inziens kom ik dan op plaatsen in andere dimensies, welke mij waarschijnlijk kwaad willen doen. Maar ik geloof in de kracht van de menselijke gedachte (hetgeen door vele mensen wordt onderschat).
Tevens wil ik u vertellen dat ik zeer regelmatig een 'uitstapje' maak boven de stad Hoorn, maar zeer regelmatig ga ik zo enorm gloeiend hard door de tijd (en ruimte) dat ik wel beland boven de zee, en laatst was ik bij een heel mooi wit huisje alwaar een gezin woonde. Ik genoot door de harmonie waarin zij leefden. Waar het was weet ik echt niet. Ik weet wel dat het 's avonds was daar de moeder haar zoon naar bed bracht. Tevens heb ik 6 jaar geleden een 'rondreis' over Parijs gemaakt, alwaar ik destijds in een stadshotelletje was.
U heeft waarschijnlijk nu een idee over mijn uittredingen, hetgeen vaker gebeurt als nu omschreven. Tevens wil ik u er heel graag van op de hoogte stellen hoe het proces ging toen ik 12 jaar was (we hebben een groot huis thuis, bij mijn ouders). Ik moest 's nachts (geheel wakker) naar het toilet en hoorde voetstappen. Ik dacht dat het mijn zusje was, ik deed de deur open. De rest zult u wel raden, het was niet mijn zus. Ik zag een meisje kleiner dan ik (terwijl ik toen ook nog maar 12 was), ze had, staat me bij, 2 vlechten, en zeker weten blond haar. Ze had de kleur van een mistwolk, beter kan ik het niet omschrijven. Maar ik gilde zo hard, en was zo bang dat ik 3 maanden bij mijn zus op haar kamer heb geslapen.
Voordat mijn arm nog vermoeider wordt dan ze nu al is, zal ik graag meer willen vertellen, zoals de dood van mijn peetoom en tante. 3 Jaar later droomde ik dat ik bij de dood van mijn oma zou zijn, hetgeen ook als zodanig is geschiedt. Enfin,ik ben groeiende, werk als verpleegkundige, maar heb het gevoel dat ik er nog lang niet ben. Hersens heb ik wel gelukkig en ik denk niet alleen maar rationeel. De dimensies die wij niet (kunnen) waarnemen met het blote oog, die zijn er, zoals u weet, wel degelijk.Maar van mijn kant een vraagje aan u: hoe nu verder? Mijn leven is namelijk op dit moment heel erg moeilijk. Waarschijnlijk zal ik, als ik er de kracht voor vind, nog een brief mailen, met betrekking tot mijn oma waar ik nog contact mee heb (door middel van uittredingen).
Bedankt voor de moeite om mijn ietwat verwarrende verhaal te lezen, maar u bent dan ook de eerste waar ik dit aan durf toe te vertrouwen.
Veel liefs van Gerda
PS: u heeft een hele mooie informatieve site, mijn complimenten
© Alle rechten voor de schrijfster
Lieve Gerda.
Bedankt voor je zeer boeiende relaas! Het is
goed dat je dit opschrijft, want wat je opschrijft zal jezelf en anderen
helpen zaken beter in kaart te krijgen. Schrijven helpt sowieso om een beter
overzicht te krijgen en het zal als positief bijkomend aspect de hersens
verder trainen en de ervaringen helpen te verwerken en een plaats te
geven...
Jij bent naar mijn mening in het bezit van
het vermogen om NIET in hokjes te denken en onbevooroordeeld dingen te
bekijken, een eigenschap die je mijns inziens in staat stelt ook je lichaam
te verlaten en contact te maken met de 'andere' kant. Deze zelfde eigenschap
zal je in staat (kunnen) stellen om de situatie waar je je nu in bevindt,
van een afstandje te bekijken waardoor je volgens mij kunt en zult
concluderen dat dit alles juist gebeurt omdat jij je zo hard ontwikkelt
('gloeiend hard' in jouw woorden :-)) ). Veranderingen gaan altijd gepaard
met aardverschuivingen en zeker het 'proces aller processen': bewustwording.
Ik raad je dan ook aan om je niet te verzetten tegen de op handen zijnde
veranderingen, maar jouw nieuwe plaats daarin te vinden en gewoon zo
positief mogelijk nieuwe 'ordeningen' voor jezelf te maken. Geef jezelf
krediet en bekijk jezelf, wat jij ook goed kunt, van een afstand: je zult
dan zien, dat je die krediet meer dan dubbel en dwars verdient.
Veel succes!!!
Sten
