Uittredingen
Mijn naam is Esther K. ik ben 34 jaar oud en stem toe in publicatie, hoe dan ook, met mijn voornaam en de eerste letter van mijn achternaam, Esther K. dus.
Ik ben al jaren aan het uittreden, ook op herhaling (er komt steeds een stukje bij). Het nare is dat ik degene van toen of ooit meeneem naar het nu, waardoor ik de afgelopen 4 jaar vele doodservaringen heb ondergaan, wat doodeng was, de meeste heb ik op schrift vastgelegd. Met name de dromen over Atlantis en de vloedgolf, want die droom ik al sinds mijn prille jeugd. Ik herken werkelijk mensen vanuit vorige tijden en wikkel de dingen af die nog af te wikkelen zijn.
Voorbeeld: het gebeuren rond een nieuwe vrouw bij de crèche. Ik had al een tijdje problemen met mijn dochter, die werd gewoon 'overgenomen' en ging toen doen wat een geest wilde. Ik kwam bij de crèche en die vrouw hoorde de schreeuw van pijn van een man die moeite had te beseffen dat hij overgegaan was en kennelijk niet naar het Licht kon gaan. Ze ging mee met mij naar huis en ze bracht hem naar het Licht. We bleven ons vertrouwd voelen en met elkaar omgaan, we zijn nu vriendinnen.
Een keer moest ik haar wegbrengen naar Nijmegen, naar een Blijf-van-mijn-lijfhuis en ik voelde me daar toch thuis. Belachelijk, want wat een primitief gedrag daar, zeg (oké, ik mag niet oordelen, maar in dit deel van het land smeren de mannen zelf hun brood), stugge mensen, maar god ik voelde me zo thuis. Ik bleef logeren en zag daar 's nachts de Duitse bommenwerpers overkomen, er vielen massa's bommen en één viel er in onze achtertuin, mijn vriendin en ik waren nog maar kinderen van een jaar of tien, ik zag de bom vallen en hoorde "kleng kleng" maar de bom ontplofte niet, ik rende naar mijn vriendin om haar te halen en we vluchtten samen, beiden werden we in de rug neergeschoten. De behoefte naar Nijmegen was daarmee weg. Later heb ik iemand gebeld die me begeleidt en het bleek dat we 5 minuten van haar huis neergeschoten waren in 1944.
En zo heb ik vele ervaringen opnieuw meegemaakt: ik neem ze 's nachts mee, maar ook overdag, simpelweg wegens het feit dat we iets op te lossen hebben. Nou lijkt dat allemaal wel boeiend en dat is het ook wel, maar zonder enige begeleiding en bescherming is het erg zwaar. De gangbare bescherming van spiegels om je heen, in een glazen bol zitten, je zonnevlecht dichtdraaien etc. etc., werken bij mij niet noch bij mijn drie sterrenkindertjes. We nemen alles over.
Wie heeft er ervaring met het meenemen van geesten van toen en hoe ga je ermee om? Wij hebben regelmatig ons huis vol hier en we zitten momenteel in een tijdelijke woning tussen de katholieke en hervormde begraafplaats in, en soms heb ik een heel leger achter me staan. Heeft u advies of tips?, heel graag, ik voel me vaak
alleen in dit gebeuren.
Met dank,
Esther
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Esther.
Jij bent kennelijk erg gevoelig voor het (verre) verleden en waar veel mensen die ervaringen (tijdelijk) vergeten, komen ze bij jou steeds door. Misschien wil het leven van jou dat jij er daarmee bent voor anderen met deze ervaringen, dus gebeurt dit alles niet toevallig bij jou (en je vriendin). Als 'beschermingstechnieken' niet werken bij jou, lijkt het mij dus dat de kosmos je iets duidelijk wil maken: je moet hier iets mee!
Misschien is het een idee dat je samen met je vriendin alvast de kern van een 'praatgroep' opricht (met een chique woord :) ). Deze groep zou dan een trefpunt kunnen worden voor mensen die ook op een bepaalde manier met vorige levens 'zitten'. Dit alles lijkt mij ook met bewustwording te maken te hebben: bewustwording dat er voorbij de grenzen van dit specifieke aardse leven ook vorige en toekomstige levens zijn...in deze bewustwording van de wereld zou jij dan kunnen bijdragen.
Veel succes, jullie kunnen hier iets heel positiefs van maken,
liefs,
Sten
