Uittredingen
Hallo Sten,
ik ben momenteel jouw boek aan het lezen, erg leuk geschreven en interessant! Ik heb het al een aantal jaren, maar pas nu begint het me te boeien, ik denk dat ik er nu aan toe ben.
Mijn vraag is: ik word me nu bewust na het lezen van het boek en website, dat ik vroeger als kind en jonge volwassene veel uittredingen gehad moet hebben die ik bewust heb meegemaakt. Toen in die tijd dacht ik aan dromen, maar ik herinner me in ieder geval dat ik het erg plezierig vond om over het land en door de stad te scheren en iedere avond weer hoopte dat ik dit weer zou meemaken.
Sinds dat ik diverse aardse verantwoordelijkheden heb gekregen en daardoor ook de bijbehorende stress, ervaar ik de uittredingen niet meer zo bewust. Kan het zijn als ik maatschappelijk in een rustiger vaarwater kom dat de uittredingen gaan toenemen of weer actief worden? Wel voel ik dat er diverse 'donkere' stukken van mij de laatste jaren doorleefd worden waardoor ik zuiverder ben geworden. Misschien speelt dit proces gecombineerd met de aardse werkelijkheid die ik net noemde hierin een rol?
Ik hoop dat je hierop iets kunt vertellen, als het te vaag is, hoor ik het graag van je!
Vriendelijke groet,
Eric (27-02 1964)
23 februari 2003:
Hallo Sten,
ik was nog wat vergeten bij mijn vraag van gisteren. Ik heb het idee dat ik met dieren kan communiceren door in hun bewustzijn te komen. In de zomer van 1996 op vakantie in Frankrijk kreeg ik een ervaring door in een kerkuil terecht te komen en vanuit zijn ogen te kunnen kijken, dit was heel kort een paar seconden plusminus 5 of zo, waarschijnlijk ook omdat ik er enigszins van schrok en daardoor de verbinding verbroken werd.
Vorig jaar in Australië kreeg ik contact met een stuk of 5 mystieke zwarte papegaaien door in hun bewustzijn ze naar me toe te roepen, ze kwamen van ongeveer 300 meter afstand naar mij en mijn vrouw toe. Ik voelde ook echt contact met ze, wat best wel eng was. Het was ook op een plaats waar vroeger een aboriginal volk gewoond had en een hoge trilling aanwezig was. De verbinding werd verbroken toen de kinderen eraan kwamen met hun vurige energieën.
Beide ervaringen kwamen in een sfeer van niets moeten en dus rust op.
Ik heb gehoord dat de hoge Egyptische priesters ook iets met het bewustzijn van dieren te maken hebben gehad door bijvoorbeeld wilde tijgers tam te krijgen met een knip van hun vingers.Het is wat aanvullend aan mijn vorige verhaal en zegt iets meer over mijzelf. Ik hoop dat je me iets meer kunt vertellen over uitredingen, aan de hand van mijn vraag, en over dit laatste onderwerp.
Groetjes,
Eric
© Alle rechten voor de schrijver
Hoi Eric.
Bedankt voor je interessante brieven! Ik vermoed dat veel meer mensen dan bekend is
bewuste uittredingen ervaren, maar deze benoemen als dromen of negatief: als
ongewenste, 'afwijkende' ervaringen waar men liever over zwijgt, uit angst
voor gek versleten te worden. Als iedereen nou het vertrouwen en
zelfbewustzijn zou hebben vrijuit te spreken, zou de uitslag wel eens
bijzonder verrassend kunnen zijn. Ik vermoed sterk dat minstens de helft
van Nederland en België (om me maar te beperken tot het hoofdpubliek van
mijn site) bewust uittredingen ervaart, maar er over zwijgt of het simpelweg
niet zo benoemt respectievelijk als zodanig herkent. Zeker zul jij dus ook
uittredingen ervaren hebben, kijk anders nog maar eens onder 'Kenmerken'.
Mijn ervaring is inderdaad dat het soms erg
kan helpen als je de rust en tijd hebt onbezorgd naar bed te gaan en niet
persé eruit moet om...noem maar op. Je geest ervaart dan een vrijheid en
hoeft zich niet aan de maatschappij te storen. Voorwaarde is het niet, maar
als je weet dat je er over een uur uit moet, kan dat zeker een mogelijke
uittreding verhinderen omdat je dan gaat blokkeren. Hetzelfde kan zich
voordoen als je je teveel met die maatschappelijke zaken bezighoudt;
ook op die manier kun je gaan blokkeren. Stress lijkt mij zeker een factor
van belang. Dè 'voorwaarde' om bewust uit te kunnen treden is, naar
ik weet, nog niet ontdekt, maar voor mezelf heb ik die wel benoemd: je geest
dient vrij te zijn van wat voor dwang en vooral dogma's dan ook. Je zult boven
geloven dienen staan en open voor een universum met oneindige
mogelijkheden.
Zo gezien heeft het inderdaad een verband
bijvoorbeeld met de Egyptische priesters waar je het in een wat ander
verband over had. Mijns inziens hoef je niet verlicht te zijn om
uittredingen te ervaren, aangezien het ervaren van een uittreding een
universele ervaring is (mag toch wel geconcludeerd worden) en voorkomt onder
alle leeftijden, opleidingsniveaus, enzovoort. Bewuste uittredingen zou ik
eerder omschreven als 'verlichtingsmomenten' waarbij het woord al
aangeeft dat het om 'momenten' gaat, momenten die iedereen in dit leven kan
ervaren, nou ja: bijna iedereen. Het zijn de momenten dat je je hebt kunnen
loskoppelen en de aarde even achter je hebt kunnen laten en dat konden de
Egyptische priesters: zich loskoppelen :-)). Zo waren zij ook in staat naar
het bewustzijn van een dier te gaan, dit heeft namelijk alles te maken met
het je kunnen losmaken van je eigen menselijke geest.
Je kunt voor jezelf afvragen of je de stress
die je ervaart, wilt accepteren als een prijs voor je maatschappelijke
verworvenheden. Als je dat niet wilt, zul je dienen te proberen te stress te
verminderen of zelfs op te heffen. Juist maatschappelijke verworvenheden
(goede baan, druk zijn, tweeverdiener met drie kinderen zijn, noem maar op)
kan spirituele groei vertragen, simpel omdat daar geen tijd en rust meer
voor wordt gevonden. Het is te combineren, maar alleen als je 'state of mind'
niet aangetast wordt door de maatschappelijke druk of eisen; iets waar je
zelf ook wel wat over te zeggen hebt.
Toch wil ik best nog wat verder gaan in mijn
standpunt, misschien dat het de zaak wat duidelijker kan belichten. Het is
een algemeen voorbeeld. Het lijkt mij, dat als je aardse functie dusdanig in
strijd is met het idee van een vrije geest (van jezelf en van anderen), de
spirituele groei belemmerd kan en zal worden. Concreet: als je directeur
bent van een bank en het idee van geld leeft en ademt, als je het (stiekem)
voor vanzelfsprekend houdt dat je meer bent (en verdient) dan je employees,
als je helemaal het gevoel met je innerlijke zelf en kind verloren hebt, en
alleen nog maar leeft om te werken, om heel veel geld te verdienen, om met
je man of vrouw party's af te struinen en je 'gezicht te laten zien' (omdat
jij immers 'meetelt'), als je leeft om je kinderen een 'goede' opleiding te
bezorgen (een die jij hebt uitgezocht, niet zij, want jij weet het
immers beter en hebt toch het beste met hen voor...), als je je bezig houdt
met welke nog betere, duurdere auto je gaat aanschaffen, als je kunst alleen
koopt, omdat het een goed belegging is (en niet uit liefde voor de kunst
zelf), als je niet verder kijkt dan je eigen leven en dit leven... ja, dan
meen ik te kunnen stellen, dat een eventuele spirituele groei (tijdelijk)
volkomen kan en zal stagneren.
Het kan zijn dat juist dit type leven
(extreme 'anti-spirituele' prikkels) iemand gaat storen en er dan juist, aanvankelijk
in de vorm van spirituele onvrede, sterke spirituele groei zal ontstaan.
Niet voor niets zie je onder directeuren en 'hoog' geplaatse personen vaak
een 'hang' (soms een flirt) met het spirituele. Hoe vaak zie je niet chique
Boeddhabeelden in directeuroffices en spirituele kiekjes, duur ingelijst aan
de wand? Dit zijn geen domme mensen :-)), vaak integendeel. Niet voor niets
hebben velen het maatschappelijk al zo ver geschopt, maar hun overdrukke schedule heeft hun
tijd opgeslokt en de gelegenheid kind te durven zijn. Maar al deze chique
Boeddhabeelden en spirituele attributen betekenen niets als ze geen echt
verband hebben met je eigen geest. Het enige wat in feite telt, is je geest
en oprechte liefde (voor anderen en in jezelf).
Echter zullen er vele mensen zijn die dit
type leven zo leven en vervolgens ook zo sterven...met het idee dat er niets
is dan het materiële...een arm leven dus, een ONVRIJ leven. Ze hebben hun
geestelijke waarde dan immers gekoppeld aan het materiële, wat in feite dus
juist geestelijk gezien geen of weinig waarde heeft: het heeft slechts de
waarde van een decor of een jasje dat je aan- en uittrekt, als je het met innerlijke
ogen bekijkt... Hun verworvenheden van opleiding, baan en inkomen blijken
opeens holle vaten die armetierig achter blijven als men op het sterfbed
ligt. Waarden als vriendschap, liefde en spiritueel geleerde lessen staan
opeens levensgroot voor ze, en zij bepalen de werkelijke verworvenheden in
geest en de mate waarin men werkelijk vrij kan zijn.
Bedankt, Eric, want het is de eerste keer dat
iemand mij deze vraag stelde: of maatschappelijke stress uittredingen in de
weg kan staan.
Gezien ook jouw mooie verhaal over contact
met dieren, heb ik er alle vertrouwen in dat jij je spirituele weg bewust
zult kunnen kiezen en vervolgen. Maak je keuzes bewust, je zult er later
dankbaar voor zijn.
Veel liefs,
Sten
