Uittredingen
Hallo!
Ik weet niet goed hoe ik hieraan moet beginnen... In feite weet ik eigenlijk niet wat ik hier doe? Ik ben eigenlijk op zoek naar antwoorden, of liever naar bewijzen dat alles niet eindigt wanneer ik mijn laatste adem uitblaas.
Het lijkt misschien raar, maar ik zit hier echt mee. Ik heb een jaar biologie gevolgd, dus het spreekt van zelf dat ik al niet zo paranormaal aangelegd ben. Het probleem is dat ik niet kan leven met het idee dat ik bepaalde mensen zal verliezen, en nooit meer terug zal zien.
Ik ben zeer emotioneel, en heb zeer intense gevoelens voor mijn naasten.
Het wordt meer en meer een obsessie, bij alles wat ik onderneem, spookt dit alles door mijn gedachten, en ik weet niet hoe dit verder kan. Ik heb nog geen uittreding ervaren, of andere situaties die mij vertellen dat er nog iets is. Het lijkt wel allemaal zeer geloofwaardig, maar mijn probleem is dat ik niets geloof als ik het zelf niet ondervind... Ik KAN het gewoon niet geloven, ik kan niet! geloven dat al die miljoenen mensen nog ergens zitten. En waar zitten die dan eigenlijk, en zitten die daar dan voor eeuwig? En hoe zit het dan met dieren? Die leven tenslotte ook! Waarom zou een mens specialer zijn dan hen om nog ergens te mogen voortbestaan?
Het lijkt allemaal veel logischer om te veronderstellen dat alles gewoon gedaan is. En waarom komt er dan gewoon niemand eens naar mij om het tegendeel te bewijzen? Ik lijk misschien wel radeloos, maar ik heb het hier echt wel moeilijk mee! Misschien kan u mij eens uitleggen hoe men zo'n uittreding kan bekomen? Of andere tips? Ik zit echt in de knoop, en hoop dat u reageert. Dank bij voorbaat!
PS: ik heb wel eens iets raars meegemaakt, misschien irrelevant, maar toch wel bizar: ik werd 's nachts wakker door een stem die mij vertelde: het is 6 uur! Ik draag een bril en kon onmogelijk zien hoe laat het was, dus toen ik mij recht opzette en naar het uurwerk keek, was het STIPT 6 uur! Zou het gewoon toeval geweest zijn,het is misschien niets speciaals! Daaag!
E.
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Evi.
Dank voor het toevertrouwen van je gevoelens.
Je bent intensief bezig met DE vragen van het leven. Duidelijk iets in jou wil niet opgeven, maar iets in jou weigert ook.
Maar niemand vraagt aan jou iets te geloven. Geloven doe ik meestal zelf ook niet: ik weet.
Evi, het feit alleen al dat je zo geeft om je naaste, is het bewijs dat het er is. Dat grote, onmetelijke, liefdevolle. Alleen al hoe jij het opneemt voor de dieren.
Herman Brood zei in een van zijn laatste interviews met Theo van Gogh, dat die niet zo 'neerbuigend' moest doen over het geloof, en dat zoals Theo van Gogh het formuleerde, het ook wel erg simplistisch klonk. Gewoon door dat woord 'geloof' alleen al.
Brood zei: "Ik praat voortdurend met 'God' en met 'daar'. God is voor mij ook de ander, dat jij tegenover me zit, mijn vrienden, ik kan zo boos worden als mensen zeggen dat er geen bewijs is, het bewijs staat op je tenen."
Zelf formuleer ik het trouwens exact zo als Brood (in mijn boek 'Door het raam', in de jaren 1992-1998 geschreven).
Misschien blokkeer je jezelf, omdat jij weigert iets aan te nemen. Kijk omhoog de eindeloze hemel in, dan moet je toch voelen dat 'het' er is: het tijdloze, het plaatsloze, die ruimte waarin jij al je vrienden waaronder de dieren!!! zult terugzien.
Probeer nu toch gewoon eens te vertrouwen, als jij dat wilt, dan kun je dat. Je hebt een oerkracht in je, die alles kan als je dat maar wilt.
Toeval bestaat niet of anders: toeval is te toevallig....
Twee van mijn beste vrienden zijn bioloog van beroep en zij zijn juist degenen die mij het meeste kunnen volgen.
Toeval? Ik denk van niet. Uittredingen, het leven hierna, alles is biologisch, het is geen hocus-pocus, het is tastbare (fijn)stoffelijke werkelijkheid.
Alles is te verklaren met de theorie dat wij meerdere en oneindig veel levens leiden. Het is de enige theorie die alles kan verklaren, waarom de een goed is in dit, de ander in dat, waarom de een bang is voor dit, de ander voor dat, alles is de optelsom van hetgeen je in dit en vorige levens gedaan hebt. Wij komen ergens vandaan en gaan ergens heen.
Mijn zus en ik hielden ons hier al als kinderen mee bezig, wij zeiden tegen elkaar: "Waar komen wij vandaan?, het kan toch niet zijn dat we er voor onze geboorte niet waren..." Wij voelden gewoon dat we niet uit 'een groot niets' waren gekomen, dat klopte eenvoudig niet voor ons gevoel. En reken er maar op dat je gevoel je NOOIT bedriegt.
Dus Evi, ik zou zeggen: give yourself a break: breek eens die ondoordringbare muur open en laat het licht binnen. Je hebt dat licht toch al zo sterk in je, wat let je dan nog.
Liefs,
Sten
