Uittredingen
en
buitenlichamelijke
ervaringen
Brieven
Dick Noordzij:
(woensdag 3 juli 2002)
Hoi Sten,
ik wilde je even de volgende ervaring mailen, je mag hem
plaatsen als je dat wilt.
Afgelopen zondag kreeg ik zomaar opeens in de morgen een
vreemde rilling over mijn rug heen, dit is voor mij niet zo vreemd omdat
ik weet dat dit een teken is dat iemand of iets met mij in contact wil
komen. Omdat ik op dat moment weinig tijd had, wilde
ik er deze keer geen aandacht aan besteden, hoewel ik wist dat het
belangrijk was om dat juist wel te doen. Ik heb toen
op dat moment even met Aurora, je weet wel, mijn
beschermengel, overlegd en haar gevraagd of ik het een dag uit mocht
stellen. Ik had namelijk het vermoeden dat het nogal veel energie en tijd
zou gaan kosten om deze 'opdracht' te vervullen. Aurora vond dit O.K. en
het gevoel van de rillingen en tintelingen werd minder. Maar toch bleef er
iets tegen mijn bewustzijn aandrukken.
Op maandag had ik dezelfde rillingen weer en ik besloot,
omdat ik er nu toch wel meer van wilde weten, dat ik maar in trance moest
gaan. Het viel me toen al op dat mijn voorbereiding om in trance te gaan
veel uitgebreider was dan normaal, wat bescherming aangaat tenminste.
Toen ik in trance begon te raken, 'hoorde' ik een
meisjesstem zeggen: "Help me, het is hier zo donker." Op
dat moment verschoof mijn bewustzijn naar een landelijk gebied met een
waterput, hier kwam de stem dus uit dacht ik bij mijzelf. En ik voelde mij
geroepen om eens in die put te gaan kijken. Ik
visualiseerde een zaklamp zodat ik in het donker wat kon zien. Daar zat in
de put inderdaad een meisje van een jaar of zeven met blond haar en blauwe
ogen. Ik vroeg haar waarom ze mij geroepen had en ze
vertelde dat ze al heel lang in deze put zat en er graag uit wilde. Ze
vertelde ook dat haar broertje in dezelfde put zat, maar dat ze hem niet
meer kon vinden. Omdat ik een licht bij me had, had ik hem met hulp
hiervan en van Aurora snel gevonden.
Omdat mijn trance-staat dieper was en langer duurde dan ik
normaal gewend ben, realiseerde ik me op dat moment bijna niet meer dat ik
in mijn astraal- of lichtlichaam was en begon ik een beetje in paniek te
raken, want hoe moest ik die put nu uit met twee kinderen aan mijn hand?
Aurora herinnerde mij eraan dat ik dus niet meer in
mijn lichaam zat en dat ik gewoon naar boven kon zweven. Ik pakte dus de
twee kinderen bij de hand en met z'n vieren zweefden we omoog de put uit.
Ik weet gevoelsmatig dat de kinderen hun weg gevonden hebben hoewel ik dat
niet heb gezien. Maar Aurora verzekerde me dat dat het geval was en dat ze
trots op me was omdat dit toch best zwaar was.
Toen ik uit mijn trance staat kwam merkte ik dat er een van
de twee kaarsen die ik had aangestoken was uitgegaan en een paar minuten
later ging de andere kaars ook uit. Verder was er
nog iets in de kamer veranderd. Ik heb namelijk een zitbal in mijn kamer
en deze lag nu dus op de gang. Ik heb later geprobeerd om de zitbal met de
hand te rollen om te kijken of ik dit soms zelf heb kunnen veroorzaken,
maar de bal is dermate groot dat hij niet makkelijk door de deur past en
dat je wel enorm goed moet mikken om hem er doorheen te kunnen krijgen.
Het gekke vind ik eigenlijk nog steeds dat ik totaal geen
angst heb gehad over deze voor mij toch redelijk vreemde gebeurtenissen.
Toen ik over het uitgaan van de kaarsen met mijn moeder
praatte, opperde zij dat de twee kaarsvlammen misschien de twee zielen van
de twee kinderen vertegenwoordigden en dat, toen ze uit gingen, de zielen
van de kinderen hun weg hadden gevonden en van het aardse vlak verdwenen
waren. Later heb ik uitgependeld dat deze kinderen
al sinds ongeveer 1500 vast zaten!!
Even nog het volgende. Ik weet dat
dit misschien een heel ongeloofwaardig en vreemd verhaal lijkt, maar alles
in mij zegt me dat wat er gebeurd is waar is. Ik
vond het een fantastische ervaring en ik voel me gezegend dat ik dit mag
doen.
© Alle rechten voor de schrijver
