Uittredingen
Ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van alle verhalen die ik gelezen heb op deze site. Het geeft me het gevoel dat ik misschien toch een uittreding heb meegemaakt.
Over het algemeen kan ik mijn dromen heel goed onthouden en ik ben me er ook vaak van bewust dat ik droom. Vaak stuur ik mijn eigen dromen.
Soms heb ik volgens mij last van voorspellende dromen. Meestal zijn dat leuke dingen zoals wat voor konijntjes er geboren worden, hoeveel en welke kleuren. Ik heb ook eens gedroomd dat mijn nichtje van 4 van de trap af viel, dat was minder leuk. Omdat ik bang was dat de droom uit zou komen en niemand dan zou geloven dat ik dat gedroomd had, heb ik het aan mijn vriendin verteld. En een maand later valt mijn nichtje van de trap. Zijn dit nou toevalstreffers of zijn dit voorspellende dromen?
Ongeveer anderhalf jaar terug maakte ik ook iets mee wat ik niet kon verklaren.
Ik lag al in mijn bed, beneden in de kamer waren nog wel mensen. Ik lag met mijn benen opgetrokken in een soort rolletje. Ik kreeg eerst langzaam een soort gevoel van gewichtloosheid. Ik maakte dat heel bewust mee. Ik weet nog dat ik mijn ogen niet wilde openen omdat ik bang was dat ik het gevoel zou verstoren. Ik vond het een prettig gevoel tot ik het gevoel had of ik heel snel in een rondje werd rond gedraaid in mijn eigen bed nog in mijn lichaam. Het ging eerst langzaam en toen steeds sneller, uit angst opende ik mijn ogen, toen besefte ik me dat ik niet meer in mijn lichaam zat. In eerste instantie schrok ik maar even later vond ik het wel spannend. Ik ging mijn slaapkamerdeur door naar de overloop waar het licht nog brandde. Daar besefte ik me dat ik naakt was en wilde ik weer terug gaan naar mijn lichaam maar ik bedacht me dat niemand me waarschijnlijk zou kunnen zien. Dus ik vervolgde mijn reis en ging de trap af. Halverwege de trap herinnerde ik me dat ze altijd zeggen dat je bij uittreden niet te ver van je lichaam weg kan gaan i.v.m. een "draad" die niet mag knappen?!
Dus toen ben ik maar weer terug gegaan uit angst dat ik anders niet meer terug zou kunnen. Toen ik weer in de buurt van mijn lichaam was voelde ik me er weer in draaien als een soort draaikolk. Ik ben nog even rustig blijven liggen en was me toen weer volledig bewust van mijn lichaam.
Ik was zo overdonderd door deze ervaring dat ik het aan een vriend vertelde. Die vezekerde mij dat ik het had gedroomd maar zo voelde het niet.
Nu een paar maanden terug had ik het weer. Alleen ging het deze keer rustiger. Ik voelde het zweven weer aankomen; om het niet te verstoren wilde ik weer niet bewegen. Helaas bewoog mijn vriendin (partner!) zich wel en ik schoot als het ware weer terug in mijn eigen bewustzijn.
Twee dagen later toen begon het weer en toen lukte het wel. Ik wilde het deze keer bewuster meemaken en langer uitstellen. Wat ik precies heb gedaan weet ik niet meer, ik weet alleen dat ik heel erg ben geschrokken. En die angst is me bijgebleven.
Ik kreeg weer het gevoel dat ik te ver ging, ik was ook best ver weg gegaan, en ging langzaam aan weer richting mijn lichaam. toen ik daar aankwam kon ik niet direct terug in mijn lichaam. Ik raakte meteen in paniek, ik begon mijn vriendin te roepen maar die hoorde me niet. Ik denk dat ik uiteindelijk mijn hand in mijn hand kon krijgen toen heb ik de arm van mijn vriendin gepakt en door hard te trekken aan haar hand was ik ineens weer terug. Mijn vriendin werd even wakker en vroeg "Wat doe je?" om vervolgens meteen weer in slaap te vallen. Ik was zo geschrokken dat de tranen over mijn wangen liepen. Toch vond ik het een fijn gevoel.
Ik zou dit nog wel eens willen meemaken, maar dan wil ik wel weten hoe ver je van je lichaam weg kan, want volgens mij maak ik me veel te druk dat ik niet meer terug kan. En zolang die angst er is, kan ik niet met echte rust zoiets meemaken.
Kun jij me dat vertellen?
Alvast bedankt,
Debbie
© Alle rechten voor de schrijfster
(haar antwoord ook hier, omdat andere lezers zich dit
misschien ook afvragen)
Hoi Debbie.
[...]
Om meteen op je vraag in te gaan. Ik denk dat ik je
inderdaad kan geruststellen. Wat je overigens allemaal beschrijft, herken ik zeer, ik denk
als je mijn boek zou lezen in de toekomst, dat je verbaasd zou staan over de
gelijkenissen. Ook ik ben steeds verbaasd als ik de brieven lees: verbaasd over de
overeenkomsten in ervaringen en verrast ook door het unieke en spannende toch ook van elke
ervaring.Die wetenschappers zouden het nu allemaal toch echt maar eens serieusmoeten gaan
nemen, gelukkig zijn er ook wetenschappers die beseffen dat hun meetapparatuur gewoon niet
toereikend is. Maar dit tussen haakjes.
Om je gerust te stellen: ik heb zelf al meer dan 600 uittredingen achter de rug, en ik
leef ook nog steeds. Net als jij had ik angstgevoelens en ideeën van: ik moet terugkeren
of: ik ben naakt enzovoort enzovoort.
Allemaal slechts 'ophoudende' gedachten, want je stoffelijke lichaam weet zich prima te
redden als jij als geest je een stukje verder ophoudt of zelfs vele vele kilometers
verder, of zelfs onmeetbaar verder, in andere dimensies. Bedenk dit maar als
ondersteuning: als jij ligt te slapen, hoef jij je ademhaling, je hartslag enz. ook niet
te regelen, dat doet je automatische piloot voor je. Ook als je uittreedt, blijft de
automatische piloot doorgaan, behalve als het een 'obstakel' ontmoet, zoals een por van je
vriendin in je zij, want dan zegt de automatische piloot: 'Jij moet terugkomen, want jij
moet nu reageren.' Je automatische piloot kan 'aan één stuk recht door vliegen', dus de
meest voor de hand liggende route besturen, je hart, je longen, enz., maar als je neus
bijvoorbeeld verstopt raakt, dan zegt de automatische piloot: 'Dit kan ik niet oplossen,
besturen, nu moet Deb terugkomen.' Dan krijg je een 'terugkeer' signaal, en schiet je
direct terug in je lichaam om het 'obstakel' te verhelpen. Maar als je lichaam er goed
bijligt, je ademhaling vrij is, dan is er niets aan de hand.
Sterker: naar mijn inzichten treedt iedereen onbewust
uit, namelijk tijdens het dromen, en hoor je dan iemand roepen: 'Dat is gevaarlijk, dan
moet ik maar niet meer dromen?' Nee, omdat ze zich er niet van bewust zijn dat ze het
doen. Je kent vast wel de 'val-sensatie' als je geslapen hebt en bijv. droomt dat je valt,
of wanneer je eenvoudig met een valgevoel en schok in je lichaam terug lijkt te belanden.
Dit is dan daadwerkelijk zo, mensen vallen inderdaad met hun geestlichaam, astraallichaam
terug in hun stoffelijke lichaam nadat hun geest 'gewanderd' heeft in allerlei (droom)
dimensies. In fact is dus uittreden een hele natuurlijke staat, maar waar je aan moet
wennen, is het bewust mee te maken! Het stoffelijke lichaam kan zich, aangewakkerd door
jouw bewustzijn, met een soort oerverzet weren tegen deze waarnemingen, maar je kunt er
gerust op vertrouwen dat je dit heelhuids door staat.
Okay, soms zijn er wat astrale gevechten (lees t.z.t. mijn boek maar eens als je wilt),
maar je hebt beschermengelen en een eigen wilskracht, dus met een beetje gezonde inzet en
verstand kan iedereen heelhuids uittreden en zelfs ver weg reizen. En dat is geweldig!
Als het niet zo was, zat ik niet op dit moment achter de computer dit in te tikken...
Veel succes en liefs,
Sten
