Uittredingen
Beste Sten,
met grote interesse heb ik deze site en de ervaringen van andere bezoekers gelezen. Het is zoveel herkenning, dat geeft een goed gevoel. Ik ben hier terecht gekomen op aanraden van gelijkgestemde mensen aan wie ik mijn ervaring van mijn eerste uittreding vertelde.
Het was eind vorig jaar dat ik voor het eerst een uittreding meemaakte. Allemachtig wat was ik bang, wist absoluut niet wat er met me gebeurde. Het was voor een groot deel zoals ik het hier lees van anderen. In mijn geval hoorde ik een metalen klik 'ergens achter in mijn hoofd' en daarop een deur dichtslaan aan het begin van de uittreding. Vervolgens zakte ik als het ware steeds verder weg in mijn bed en hoorde mezelf min of meer murmelen, maar kon me niet bewegen. Het heeft toen maar kort geduurd en ik moet je zeggen dat ik met grote angst 'wakker' werd.
Mijn tweede keer is van een paar weken geleden. Dit was echt een heel onprettige ervaring. Niet dat ik er nu bang van ben geworden, maar zou het niet graag opnieuw op deze manier beleven. Ik bemerk bij me toch een zekere spanning bij het naar bed gaan, want dat vergat ik nog te vertellen: het is allebei de keren gebeurd 's avonds/'s nachts als ik naar bed ging.
Ik zal mijn best doen de laatste keer te beschrijven.
In tegenstelling tot mijn eerste uittreding, had ik nu geen metalen klik en hoorde ik geen deur dichtslaan. Ik voelde me wel lichtelijk wegzakken, maar niet 'verdwijnen' in mijn bed. Ik kreeg enorm tintelende ledematen. Ik besefte dat het wellicht weer een uittreding was en zei steeds 'Dit wil ik niet' een aantal keren achter elkaar. Vervolgens was er een giga wit licht en merkte ik dat er echt heel stevig aan me getrokken werd. Richting dat licht. Ik verzette me in eerste instantie enorm, maar merkte op een gegeven moment dat het licht sterker was dan ik en staakte mijn verzet. Op de momenten dat het licht het sterkst aan me trok, werd het licht zelf feller en bemerkte ik dat het leek alsof mijn lichaam dubbelklapte en had het gevoel dat er explosies in mijn hoofd plaatsvonden. Een beetje zoals je wel eens ziet in films of op tv als een lichaam electroschokken krijgt om weer terug gehaald te worden, als iemand dreigt te overlijden....Dat soort schokken dus.
Het was echt een hele heftige ervaring, waarvan ik niet weet hoelang het geduurd heeft. Tot nu toe heb ik me erg tegen verzet tegen uittredingen. Hier lees ik en heb het ook van anderen gehoord, dat je je er beter niet tegen kunt verzetten, dat het dan een mooie ervaring kan zijn.
Mijn vragen aan jou zijn: hoe kan een zo heftige ervaring als mijn 2e keer tot een mooie ervaring leiden...? Ik had namelijk echt het gevoel dat ik aan het dood gaan was... Kan je tijdens zo'n uittreding ten allen tijden je gids vragen je terug te brengen? Misschien raar gezegd, maar waar ik ook bang voor ben, is dat ik niet terug zal kunnen in mijn lichaam als ik me overgeef aan een uittreding. Of dat mijn geest het niet aan zal kunnen en dat ik wellicht dingen mee ga maken, die ik niet aan kan. Of is dit gek wat ik nu schrijf...
Misschien moet ik er bij vertellen dat deze ervaringen pas gebeurd zijn na mijn Reiki2 initiatie.
Ik ben benieuwd naar je eventuele antwoord,
groetjes,
Charlotte
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Charlotte.
Bedankt voor je interessante verslag. Ook jij
helpt daarmee weer: de her- en erkenning...die nodig is en gewenst.
Mensen neigen er sterk toe te denken in
zwart-wit termen als 'verkeerd', 'vervelend=slecht', goed, kwaad, hemel,
hel, god, duivel... Als het het ene niet is, dan moet het toch wel het
andere zijn ;-)).
Laat ik eens een vergelijking maken: wel eens
iemand zeer ten voordele zien veranderen nadat die persoon iets
zwaargrijpends in zijn / haar leven had meegemaakt, zoals iemand verloren?
Of misschien heb je wel een tuin en ooit eens besloten een boom eruit
te halen, soms ook geen makkelijke beslissing. Maar er ontstond wel nieuwe
ruimte of voor ander groen, of voor licht... Hoe kan iets 'slechts' /
heftigs / bruuts / noem maar op leiden tot iets goeds? Nou, mijn antwoord is
heel duidelijk: dat kan heel goed, soms bijna ongelooflijk maar waar.
Heftige dingen die gebeuren, scheppen vaak wel ruimte voor iets nieuws, een
nieuw gevoel, een nieuw inzicht, wat er in je lichaam en geest gebeurde, kan
zo ook te werk gaan... het is de kunst verder te zien dat die gebeurtenis
zelf... Hulp kun je altijd vragen en zul je ook vaak krijgen, behalve als
'ze' inzien dat je het dit keer zelf vooral dient te doen omdat het bij jouw
groeiproces hoort...
Zelf vind ik het al een poos heel normaal als
ik soms keiharde suizingen in mijn hoofd hoor voor en na de uittredingen, ik
vind het zelfs prettig omdat ik merk wat ze doen: ze scheppen ruimte /
zuurstof in mijn hersens... ja, soms zijn het ook explosies zoals jij die
ervaarde. Ik kijk eerder naar wat het doet...hiernaast heb ik ook al
heel wat heftige dingen meegemaakt, dus ik onderschat niet wat je zegt qua 'heftigheidsgraad'.
Je bent heel goed met je lichaam verbonden
door middel van een oneindig uitrekbare draad, het zilveren koord. Vaak hoef
je tijdens een uittreding er maar een seconde aan te denken om weer terug
bij je lichaam te zijn... Ja, in enkele gevallen komt het voor dat je even
je lichaam niet kunt terugvinden of zelfs weerstand ondervindt...ik zeg niet
dat ik de wijsheid in pacht heb, maar ik denk toch het het in de meeste
gevallen altijd goed komt, en je gewoon terugkomt. Voor die hele enkele
gevallen dat iemand overgaat tijdens een uittreding (?), zal dat een goede
reden hebben...maar nogmaals: ik geef je enkel mijn visie erop.
Je kunt ook af en toe ;-)) genieten van je
ervaringen, ze bestuderen en er iets positiefs mee doen.
Liefs,
Sten
Hi Sten,
dank je wel voor je reactie!Zeker ken ik iemand die ten voordele is veranderd na 'heftige zaken' te hebben meegemaakt. Ik zelf namelijk. En inderdaad kan ik nu achteraf zeggen: ik zou het ondanks alles niet gemist willen hebben, want het heeft me tot de mens gemaakt die ik nu ben. Ik had alleen er nooit bij stil gestaan deze gedachte te verbinden aan mijn heftige uittreding....
Fijn te lezen dat ook mijn 2e (heftige) ervaring niet een op zich zelf staande, individuele ervaring is geweest. Weet je, ik ben er echt een stukje rustiger van geworden dat je schrijft, dat ons lichaam met een oneindig uitrekbaar zilveren koord verbonden is. Mocht het me (binnenkort) weer overkomen, dan zal ik zeker goed onthouden dat alleen het denken aan dit zilveren koord je al terugbrengt naar je lichaam...Prettig ook te weten dat je altijd - ook hierin - hulp kunt vragen, dat geeft een veilig gevoel.
Je hebt er verder absoluut een regelmatige bezoekster bij gekregen voor je site. Er staan zoveel reacties van mensen en ander interessante info op, genoeg lees/leerstof zou ik zo zeggen!
Zou ik nog 1 vraag mogen stellen? Waarom was er zo'n verschil tussen mijn 1e en 2e uittreding? De een zo rustig en soepeltjes en de ander zo heftig?
Alvast bedankt voor je moeite en tijd.
groetjes,
Charlotte
Lieve Charlotte.
Dank je voor je reactie. Je vraag luidt nu:
waarom was er zo'n verschil tussen de eerste en de tweede uittreding? Een
vergelijking zal het misschien weer duidelijk mogen maken. Charlotte, ga
eens op twee verschillende dagen naar het strand. Wat zul je aantreffen?
Geen enkele dag is hetzelfde!!! Dan weer is het vloed, dan weer is het eb,
dan zijn de golven lieflijk, dan weer ruig, dan weer met witte
schuimkopjes... Zo is geen enkele ervaring dezelfde en zo gaat het ook met
uittredingen. Alles vormt een natuurlijk en kosmisch geheel van eb en vloed
met oneindig veel variaties.
Veel liefs,
Sten
