Eerst even voorstellen, mijn naam is Arthur, en ik ben 33 jaar. [...] Alle informatie, heb ik persoonlijk opgedaan tijdens eigen ervaringen en zijn gevrijwaard van allerlei invloeden van buitenaf. (dit leg ik nog wel uit) Daardoor is wel de kans aanwezig, dat de informatie door andere verkeerd begrepen kan worden, omdat ik er een eigen begrippenlijst op na heb gehouden en ik niet thuis ben in de juiste begrippen en namen die er voor staan. [...]

Ter informatie: het volgende wou ik meedelen, waarom weet ik niet. Ikzelf ervaar toch veel dingen/gebeurtenissen anders! 

Zoals: ik noem het niet "uittreden", maar ik kom los. Ik ben echt los, dus ook niet een of andere band die mijn identiteit met mijn lichaam verbonden houdt.

Ik heb geen contact met andere personen met hun gedaantes, maar met identiteiten. Elke identiteit heeft zijn eigen specifieke   energieveld, net zoals wij DNA bezitten. Dus aan het energieveld herken je de identiteit/persoon.

Ook zijn ze niet mannelijk of vrouwelijk. Er zijn drie groepen namelijk: ‘positieve’, met deze kan je contact leggen en voor zolang als nodig is ‘samensmelten’ en informatie uitwisselen. ‘Negatieve’, deze zijn (nog) niet te benaderen, meer niet. ‘Neutrale’, bij deze is informatie voor jezelf te halen, maar er treedt geen wisselwerking op. Maar een identiteit kan steeds van groep wisselen, dat ligt aan de identiteit met wie ze in contact zijn.

Zo kan mijn schoonzus (zie hieronder) voor mij een positieve identiteit zijn, maar voor haar zoontje een neutrale en misschien voor een goede vriendin van haar een negatieve. Zodoende treedt er geen groepscontact op maar altijd een contact van 1 op 1.

Voorbeelden: positieve: ik had contact in een andere dimensie met mijn schoonzus en kreeg informatie en gaf informatie. Deze ontmoeting had zijn gevolg in de hedendaagse omgang. Ze zei o.a. dat ze gevoeld had dat ik ‘langs’ was geweest en kon dingen beschrijven, terwijl ik haar hierover niet van te voren had ingelicht.

Neutraal: Ik had contact met mijn overleden vader, en kreeg informatie maar had voor hem geen informatie. Ik ontving de boodschap, dat ikzelf, voordat ik werd geboren, hun had uitgekozen om als ouder te fungeren!

Negatief: Net zoals twee magneten met dezelfde pool uit elkaars energieveld blijven, niets meer.

Andere verschillen: ik zie het meer als dimensies. Zo had ik contact met een identiteit van een nog hogere dimensie, maar doordat ik niet gereed was met mijn ‘reis’ in de dimensie waarin ik ben als ik ben losgeraakt, kon ik niet bepalen in welke groep zij zou kunnen horen. (Misschien zijn daar wel nog meer groepen of helemaal geen groepen?)

Er is geen ‘tijd’. Ik kon mijn vader aanschouwen in de tijd welke ik nodig vond, en hij mij. Dit betekent dat ons leeftijdsverschil van 30 jaar, in de andere dimensie 10 jaar kan zijn, of zelfs –10 jaar!  ( -10 betekent dus, ik ouder als mijn vader!)

Ik heb nog geen enkele negatieve ervaring.

Gewoon nog een opmerking: ook heb ik het idee, dat je pas weer naar een volgende dimensie kan gaan, wanneer je er zintuigen voor ontwikkeld hebt. Voorbeeld: (je kan het er niet helemaal mee vergelijken) iemand die blind geboren is, zal nooit weten wat kleuren zijn. [...]

Ik zal de volgende punten behandelen:
* Mijn manier van loskomen en hoe het is ontstaan.


* Dimensies


* Identiteiten


* Ervaringen met betrekking tot de sterrenbeelden 
* De eerste ervaring met een identiteit
* Identiteitcontact met m’n vriendin





Mijn manier van loskomen en hoe het is ontstaan.

 


Al op jonge leeftijd, ben ik meerdere malen door of ongelukjes, of kinderziekten, in het ziekenhuis beland. Aangezien ik altijd een behoorlijke vrijheid was gewend, viel het mij dus tegen dat ik de hele dag moest doorbrengen op de ziekenzaal of in bed.
Op een gegeven moment kon ik dat niet meer volhouden en verliet steeds mijn bed of de ziekenzaal.
De doktoren zagen op den duur alleen maar de mogelijkheid om dit tegen te houden, door mij met een tuigje aan het bed vast te binden. De enige beweging die ik kon maken, was over mijn lengterichting een stukje naar rechts en een stukje naar links.
Na meerdere worstelingen met dit tuigje, dacht ik op een gegeven moment: Jullie kunnen me wat, ik ga gewoon op pad zonder mijn lichaam.

Eerst lukte mij het alleen om rond mijn bed te blijven, daarna door de ziekenzaal, en tenslotte zelfs naar mijn omgeving thuis.

Toen ik het wel eens vertelde aan de doktoren, keken me ze aan met zo'n blik van: jaja het zal wel, en dat merkte ik ook aan hun antwoorden. Deze waren alleen bedoeld om me tevreden te houden en er zat helemaal niets van erkenning in.
Vanaf dat moment besloot ik, dit aan niemand meer te vertellen, en altijd voor me te houden.

De enige erkenning die ik wel eens had, was van mijn ouders zelf. 
Wanneer ik wel eens over gebeurtenissen thuis vertelde, terwijl ik al een poosje in het ziekenhuis lag, hoorde ik ze vaak genoeg tegen elkaar zeggen: Heb jij? dat hem verteld, ik in ieder geval niet!
Helaas besteedde mijn ouders er verder geen aandacht aan, en viel het hun dus verder niet op.

Zodra ik weer uit het ziekenhuis was, had ik deze manier van reizen en loskomen niet nodig. Ik had het veel te druk met het spelen met mijn vriendjes.
Doordat er op een gegeven moment een einde kwam aan de ziekenhuis-bezoeken, heb ik er ook verder geen gebruik meer van gemaakt, en is het bij mij in de vergetelheid geraakt.

Toen ik naar de LTS ging (ik was 12 jaar), kwam ik in een andere levensfase terecht. Ik was met diverse situaties en dergelijke niet tevreden, maar kon vanwege mijn jonge leeftijd er niets aan veranderen. Ik voelde me net weer als in het ziekenhuis, vastgebonden in een tuigje.
Hierdoor kwam ook weer het gevoel naar boven wat ik had in het ziekenhuis bij zulke situaties en herinnerde ik me wat ik dan deed.

Ik wilde, net als toen, me weer verplaatsen naar een plek waar ik me wel lekker voelde, maar wat ik ook deed, alle pogingen mislukte omdat ik steeds werd gestoord door andere personen of geluiden.
Op een gegeven moment heb ik dit opgelost, door me terug te trekken op mijn zolderkamertje, de deur op slot te doen, en muziek te draaien welke mij aanstond.
Door weer in de lengterichting mijn lichaam te bewegen op de bpm (bead per minute) van de muziek, kwam mijn lichaam in een soort cadans en lukte mij het tenslotte om los te komen.

Na een tijdje was ik er zo mee vertrouwd, dat ik op elk willekeurig moment van de dag!, op deze mannier los kon komen en duurde het niet lang eer ik voor het eerst contact had met een identiteit.
(deze ervaring zal ik beschrijven in een van de volgende mail)



Nu (jaren later) is dit voor mij nog steeds de makkelijkste manier om los te komen, maar lukt het me nu ook om zonder deze voorzorgsmaatregelen los te komen. [...]

Dimensies

De volgende dimensies, heb ik ervaren:

Onze dimensie; dit is de dimensie waarin wij nu voornamelijk leven, dus onze omgang op aarde!

Hogere dimensie, de dimensie waarin ik ben als ik los kom ofwel uittreed.

Hoogste dimensie?, is misschien niet helemaal juist, maar ikzelf heb voorlopig? geen nog hogere dimensie mee gemaakt.

Misverstand: hier zijn wij met onze lichamen, zonder eventuele hulpmiddelen, verbonden met de aarde. Daardoor zou je denken, dat de andere dimensies ook ergens een plekje hebben in het universum. Uit mijn ervaringen is dat niet zo. De hogere en hoogste dimensies zijn overal, dus hier op aarde, in ons zonnestelsel, maar ook daarbuiten. (en ook in onszelf) Echt overal, het heeft ook geen begin maar ook geen eind!

Vandaar dat twee of meer verschillende personen welke zich niet bij elkaar bevinden, dezelfde identiteit op exact dezelfde tijd! kunnen waarnemen. (zie het stukje over identiteiten)

In onze dimensie, hebben wij als voornaamste zintuigen: ons gevoel, wat bestaat uit fysiek contact, maar ook uit emoties, onze oren, ogen, smaak, e.d.

In de hogere dimensie, hebben we alleen als zintuig, ons innerlijke gevoel. Je zou die dimensie dus ook de gevoelsdimensie kunnen noemen. Aangezien onze identiteiten bestaan uit (specifieke) energieën, heb je zoals begrijpelijk geen ogen, oren, e.d. nodig.

Wat voor zintuigen we hebben in de hoogste dimensie, weet ik (nog?) niet.

Bij mij is het begrip hogere en hoogste ontstaan, doordat ik vroeger nog te veel in afstand dacht, en ik me liever op bepaalde plekken zag, zoals op zee of in een ander land. In ieder geval lekker ver weg uit mijn omgeving. Hierdoor kwam het geregeld voor dat wanneer ik weer terug kwam, ik als het ware met een behoorlijke smak in mijn lichaam terugkeerde. Soms zo hevig, dat ik er wel eens een tijdje een onaangenaam gevoel aan over hield. 

Ik kan kiezen tussen twee soorten plekken waar ik heen ga als ik los kom. 

De eerste soort houdt meestal in een plek hier voornamelijk op aarde, dus bijvoorbeeld in de duinen, op een berg, enz. Deze kies ik als ik licht los kom. (ik kan dan ook mezelf aanschouwen)

De tweede soort houdt een plek in, direct in de hogere dimensie. Ik kan dit niet verder verduidelijken dan een plek in de parallelle wereld. (ik zal proberen, dit ooit een keer uit te leggen) In dit stadium kan ik mezelf niet aanschouwen. Ik voel dan ook de drie soorten identiteiten vermeld in een eerder mail. (ook hier is de naamkeuze van mij, niet helemaal in overeenstemming met het gevoel ervan) 

Identiteiten

Wat ik heb ervaren is: identiteiten zijn niet mannelijk of vrouwelijk. Laat ik het anders zeggen: ze zijn mannelijk en! vrouwelijk tegelijkertijd.

Dit kan al een beetje worden begrepen uit het stukje over dimensies. In de hogere dimensie zijn we specifieke energieën. Dus geen personen zoals wij elkaar hier zien. Al onze specifieke kenmerken welke er voor zorgen dat we mens zijn, hebben we daar niet nodig. (maar zijn wel aanwezig in het geheel als specifieke energie)

Waarmee ik het ook een beetje kan verduidelijken is het feit dat ik wel eens heb gehoord, dat mensen gereïncarneerd zijn en dat bijvoorbeeld een vrouw in haar vorige leven een mannenrol vervulde. (zelfs ook als dier!) Dit zou niet kunnen als ook de identiteiten mannelijk of vrouwelijk zijn. Ikzelf ben trouwens nog niet bij mezelf achter het vraagstuk aangegaan, of ik wel of niet ben gereïncarneerd en wat ik dan zo al geweest ben.

Nog een punt waarmee ik het kan verduidelijken is: Er zijn personen welke beweren dat ze in het verkeerde lichaam zitten. Een man voelt zich bewust vrouw en andersom.

Omdat ik zo vertrouwd ben geraakt met het los komen, kies ik altijd voor een plek, direct in de hogere dimensie. Nu ik zo alles wat ik heb ervaren aan het opschrijven ben, kan ik me ook weer beter de lichte keren van los komen herinneren, waarbij ik inderdaad een persoon of gedaante zag. De persoon of gedaante van de identiteit zoals hij in onze dimensie is/was.

Het volgende wil of kan ik niet onderbouwen, maar ik vermoed (ervaar) dat de uittredingen welke gepaard gaan met personen of gedaanten, een voorstadium zijn van uittredingen naar identiteiten welke worden ervaren als een specifieke energie.

Op een gegeven moment heb je de persoon of gedaante niet meer nodig om de identiteit te herkennen en zijn je zintuigen zover ontwikkeld (herontwikkeld!), dat je de identiteit herkent aan zijn energie.

Als laatste wat ik voorlopig over dit onderwerp kan meedelen, is: identiteiten kunnen zich niet vermenigvuldigen. Zoals men dit al snel zou willen vergelijken met de mensheid op aarde. Er zijn een oneindig aantal identiteiten. Ook zijn ze nooit een keer ergens uit ontstaan, maar waren ze er!

(ik hoop dit ooit nog eens een keertje op een begrijpelijke manier uit te leggen)

Identiteiten hebben ook geen gewicht en afmeting. En omdat er geen eenheid tijd! is in de hogere dimensie, zijn ze overal tegelijkertijd. Daarom kan ik contact maken met een identiteit, zonder naar de identiteit te moeten zoeken!

Een hele simpele opmerking: met een identiteit kan alleen contact worden gelegd, als de identiteit dat zelf ook wil. En het contact leggen bedoeld is ter ondersteuning van het dagelijks leven of ter verhoging van de waarde van het leven zelf.

(Verduidelijking uit eerste mail.)

In mijn tweede mail, had ik de volgende uitspraak: “Alle informatie, heb ik persoonlijk opgedaan tijdens eigen ervaringen en zijn gevrijwaard van allerlei invloeden van buitenaf. (dit leg ik nog wel uit)”

Met invloeden van buitenaf bedoel ik: ik heb op dit gebied, nooit informatie ingewonnen op wat voor manier dan ook. Dus geen boeken, tijdschriften, kranten, televisie, internet, noem maar op. Ook ben ik niet op wat voor manier dan ook wel eens in aanraking geweest met waarzeggers, kaartlezers, helderzienden, enz. Niet omdat ik dat niet vertrouwde of zo, maar ik had het niet nodig. En verder, uit ik me ook aan niemand hierover. Behalve heel af en toe aan mijn vriendin of aan haar zus, en een enkele keer aan mijn zaalvoetbalvrienden.

Maar waarom dan wel aan mij, kunt u zich afvragen. Ik zal dat met het volgende voorbeeld proberen uit te leggen. Voorbeeld: ik ben mijn hobbykamertje aan het opruimen, en kom boeken tegen met daarin bepaalde informatie. De informatie is me helemaal eigen, dus heb ik niets meer aan die boeken. De boeken weggooien vind ik zonde, maar weet ook zo snel niemand die ze zou kunnen gebruiken. Dus laat ik ze maar even liggen, tot ik er iemand voor weet. Mijn eigen ervaringen, kunt u vergelijken met die boeken, welke bij mij hun dienst hebben bewezen, en u bent toevallig? de persoon waarvan ik denk, die heeft er wel wat aan.

Dat het een beetje wetenschappelijk overkomt, komt waarschijnlijk omdat ik er zo nuchter mee om gaat. (en ik moet om en nabij 27 jaar aan ervaringen in een aantal a4-tjes zien over te brengen) Juist de informatie uit de hogere en hoogste dimensie zijn niet wetenschappelijk te verklaren. Ook is overigens, geen enkel punt uit die dimensies te bewijzen.

Mijn instelling hierover is: (en waarschijnlijk kan ik die met u delen!) Dit zijn mijn ervaringen, en staan jullie er voor open, dan zal ik jullie alles vertellen wat ik weet. Ik dring jullie niets op, en geloven jullie het niet, dan is dat ook goed. Ik vind het ook niet jammer als andere het niet geloven, iedereen is anders.

Ik ben op het ogenblik bezig om de ervaringen welke ik had met identiteiten, uit te werken. Maar omdat ik mijn gevoel volg, gebeurt het wel eens, dat andere ervaringen zich op de voorgrond duwen.

Ik heb een ervaring welke te maken heeft met de sterrenbeelden voor u uitgewerkt. (zie bijlage) Ook nu denk ik, iets te wetenschappelijk, maar op een andere manier lukt me niet. In ieder geval niet binnen 1 a4-tje. Om het voor andere niet te langdradig te maken, ook nu alleen weer in grote lijnen de hoofdpunten. 

Een ander punt (eerste mail) dat ik kan verduidelijken is: “Ik heb nog geen enkele negatieve ervaring.” [...] Het gaat hierin namelijk over het feit, dat ik (zo ervaar ik het) ben doorgestegen! dieper de hogere dimensie in, en ik hierdoor bepaalde zaken zoals o.a. voodoo e.d. ben overstegen en hierdoor kan elimineren en zelfs uit negativiteit het positieve ben leren inzien. Dus hierdoor niet (meer) beïnvloedbaar bent door negativiteit.

Ervaringen met betrekking tot de sterrenbeelden 

Bij meerder lichte keren van los komen, waande ik me een weg door het heelal. Voornamelijk tussen onze bekende planeten. (Zoals de zon, maan, aarde, Mars, Jupiter enz.)

Van mij altijd opvalt, is dat ik bij elke planeet een ander inwendig gevoel had. Elke planeet zorgde bij mij voor een specifiek gevoel welke bij die planeet hoorde. Naarmate ik in de beurt kwam van de volgende planeet, werd ook het gevoel dat bij die planeet hoort sterker en nam het andere gevoel dat bij die andere planeet hoort af.

Wat ik merkte, is dat ik in elk willekeurig punt van het universum in een resultante zit van de velden van alle planeten, sterren, noem maar op, samen, afhankelijk van afstand en grootte.

Gelijk na de bevruchting gaan zich allerlei organen ontwikkelen. Dus ook ons gevoel.

Het typische is, dat alle zintuigen en organen te volgen zijn via medische weg op hun ontwikkeling, maar op geen enkele manier is ons gevoel te volgen op ontwikkeling.

Net zoals de gewone organen deels beïnvloedbaar zijn door externe factoren, is ook ons gevoel voor een deel beïnvloedbaar door externe factoren, namelijk: de stand op dat moment van alle hemellichamen samen, ofwel het ‘Sterrenbeeld’

Dit gevoel is afhankelijk van primaire en secundaire krachten uit het universum en zullen ervoor zorgen dat bepaalde gevoelens aan de hand van het ‘beeld’ van de sterren op dat moment zich minder of meer sterk gaan ontwikkelen.

Elk specifieke gevoel is afhankelijk van een specifiek beeld.

Aangezien we in een vrij vast punten zitten in het heelal, naar verhouding van het universum zelf, zitten we in een bepaalde groep resultanten. De aarde oefent met de zon samen de grootste kracht op ons uit. Aan de hand van de afstand aarde-zon, is dit te verdelen in bepaalde zones. Deze primaire kracht is de grootste invloed op ons en zorg voor het sterrenbeeld. Deze zones herhalen zich in 365 dagen. Dit is namelijk de rondetijd van de aarde om de zon.

Niet alleen de aarde en de zon oefenen krachten op ons uit, maar ook de maan, en de planeten.

Deze invloed is naar verhouding minder groot, en zal secundaire invloeden op ons uitoefenen. Ook deze krachten zullen bepaalde gevoelens bij ons minder of meer sterk ontwikkelen. Aangezien de rondetijden groter en kleiner zijn dan de rondetijd van de aarde, zullen deze krachten in een andere tijdsduur onze gevoelens ontwikkelen.

Daarom zal een maagd van 1963 veel overeenkomsten hebben met een maagd van 1980, de primaire eigenschappen zijn hetzelfde, maar de secundaire eigenschappen van dat sterrenbeeld zullen anders zijn.

Dus: allebei maagd, maar toch niet helemaal hetzelfde!

Identiteiten hebben overigens geen sterrenbeeld, omdat ze (zie eerdere mail) overal tegelijkertijd zijn en de eventuele invloed op elke identiteit afzonderlijk, altijd hetzelfde is.

 

----------
[...] Opmerking: nu ik zo alles een beetje aan het verwoorden ben, bestaat er de kans, dat wanneer dit door andere gelezen wordt, ze mij als een uitzondering gaan zien. Wat de meeste waarschijnlijk niet beseffen, is dat iedereen dit kan. Alleen onze moderne maatschappij zorgt er voor, dat we steeds meer van zulk soort zaken vervreemden.

Lijkt het u niet zinvol dat ik ook dit een keertje op een uitgebreidere manier zal proberen uit te leggen. Alle punten welke ik u heb gemaild en nog ga mailen, zijn voortvloeisels van dit verschijnsel. Het hoofdpunt is namelijk uittreden!!! De rest volgt dan vanzelf.

Na het lezen van wat brieven op uw brievensite, heb ik het idee dat de meeste er van uitgaan dat vanaf het moment dat ze in aanraking zijn met de hogere dimensie, alles vanaf dan vanzelf gaat. Wat ze niet weten of beseffen, is dat ze zelf de meeste (alle) invloed hierop hebben en ze er zelf verantwoordelijk voor zijn van het wel of niet doorstijgen in die dimensie.

Nog een opmerking: wanneer iemand me ooit zou vragen wat uitredingen doen met het leven zelf, dan zou ik antwoorden met:

Uittredingen hebben dezelfde uitwerking op het leven, als een vernislaag over een schilderij.

De eerste ervaring met een identiteit

Na het weer eigen gemaakt hebben wat uittredingen betreft, duurde het niet lang eer ik in contact kwam met een identiteit. Aangezien het m’n eerste ervaring was op dit gebied, wist ik nog niet dat deze identiteit uit een nog hogere/diepere (andere?) dimensie kwam. Hier kwam ik pas achter na 20 jaar, toen ik weer met dezelfde identiteit in contact kwam.

Ik had namelijk in die 20 jaar, de nodige ervaring met identiteiten opgedaan en wist ze precies te herkennen. (niet 20 jaar lang, want er is een tijd geweest, dat ik niet meer naar mijn innerlijke gevoel luisterde, en me afhankelijk stelde ten aanzien van andermans mening, en hierdoor een materialistische en kapitalistische instelling had. Met als gevolg totaal geen uittredingen meer)

Dat ik wist dat het dezelfde identiteit was, kan ik op de volgende manier uitleggen:

Een persoon kan je herkennen aan zijn uiterlijk maar ook aan zijn stem. En dit geldt ook voor het gevoel dat je hebt bij identiteitcontact. Het gevoel dat je hebt bij identiteitcontact is hetzelfde als een stem bij een persoon.

Alleen bij deze identiteit had ik wel het gevoel zoals ‘de stem’, maar kon geen ‘persoon’ herkennen en andersom. Dit geldt overigens nog steeds, tot nu toe. Op de een of andere manier, zijn we (nog?) niet in harmonie.

Met deze identiteit had ik een gevoelsuitwisseling. Dit kan ook niet anders, zie het stukje over identiteiten. Tijdens deze uitwisseling werden mij een paar punten duidelijk.

Als ik weer in contact kwam met een identiteit, wil dat niet zeggen dat dit gelijk doorwerkt naar onze dimensie. De meeste mensen zullen het niet herkennen, als ze overigens al toegelaten! zouden hebben, dat je contact met ze mag maken. En de personen welke er wel voor openstaan, zullen dit herkennen, maar dat kan op verschillende manieren.

De een kan een warm gevoel aanschouwd hebben, de ander weer het gevoel dat er iemand vlak in de buurt is, en weer een ander kan direct na het contact overgaan in dromen, waarbij de persoon in de droom een bepaalde rol vervult, of daadwerkelijk wederzijds identiteitcontact!

Een voorwaarde was wel, dat ik grensloos moest worden, een begrip dat te veel details bevat om dat nu even uit te leggen. (ook dit zal ik als er behoefte voor bestaat, uitwerken)

Ik ervaarde ook een soort levensloop van mij, en zou als enige hier invloed op hebben.

De bekende punten zoals bijvoorbeeld: hoe oud je wordt, zaten hier niet in. Wat er wel in zat, was als ik er voor open bleef staan, o.a. identiteitcontact met m’n eventuele toekomstige vriendin, en daar weer uit voortvloeiend identiteitcontact met mijn kinderen, en nog meer van dat soort zaken. [...]

Maar wanneer ik hier te bewust mee om zou gaan, dus er blind op zou vertrouwen, dan zou het juist niet zo lopen!!!

Ik moet de levensloop gewoon accepteren, het is de meest ideale. Elke bewuste uitgeoefende invloed van mij, zal dit negatief beïnvloeden.

Met deze identiteit heb ik door de jaren heen diverse malen getracht, weer contact te krijgen. Elke keer weer zonder resultaat. Ik heb ook wel eens getwijfeld aan mijn eerste ervaring, maar door de punten welke inderdaad genoemd zijn en wat zo gelopen is, is deze twijfel weer weggenomen.

Op een bepaald punt, merkte ik, dat ik onder bepaalde omstandigheden grensloos kon zijn en merkte dat deze eigenschap het uittreden aanzienlijk makkelijker maakte. Door deze eigenschap, was ik vanaf nu in staat de meeste (misschien wel alle?) levensvragen van mezelf te beantwoorden.

Op het moment dat deze eigenschap een gewoonte begon te worden bij mijn uittredingen, bood de identiteit zich opnieuw aan.

In grote lijnen kan ik vertellen dat mijn eerste levensreis! voltooid was, en ik voor de deur stond van de volgende levensreis. Begrijpelijk is, zie het bovenstaande, dat ik hierover nu nog verder geen mededelingen doe. (Voor diegene welke voor een groot deel afhankelijk zijn van bewijzen, zal dit een moeilijke uitspraak zijn)

Dit lijkt een vrij korte uitleg, maar wanneer ik alle punten heb verteld, dan zal men zien dat het als het ware een behoorlijke legpuzzel is geworden en waarvan ineens alle stukjes op hun plaats vallen.

(Bij alles wat ik vertel, geldt dat iedereen dit in zich heeft, en ik geen uitzondering ben!)

Identiteitcontact met m’n vriendin

Nadat ik weer een aantal uittredingen achter de rug had, vond ik het nu wel eens tijd worden, dat zoals gezegd, ik een identiteitcontact zou krijgen met m’n (toekomstige!) vriendin. Dit was gelijk al de eerste fout die ik maakte. Zodra je een identiteitcontact gaat forceren, merkte ik (later) dat dát dan juist niet zal lukken.

Precies op het moment, dat ik de hoop op zo’n contact liet varen, had ik een uittreding welke gepaard ging met een identiteitcontact. Tijdens deze ervaring, wist ik gelijk al, dat dit de identiteit was van mijn vriendin te zijner tijd. Ook nu maakte ik weer een fout. Ik beschouwde haar gelijk als van mij (als bezit) en op dat moment was ik weer terug. Wat ik daarna ook deed, ik kreeg geen identiteitcontact meer met haar.

Op deze wereld, zijn we nogal geneigd, allerlei dingen en zelfs mensen als ons bezit te zien. De juiste omgang op aarde is, voor elkaar kiezen, samen door het leven gaan, maar niet elkaars bezit zijn. Iedereen mag doen en laten wat hij of zij wilt, zolang een ander hiervan geen schade van ondervindt. Door haar als bezit te beschouwen, zou ik haar schaden in haar vrijheid.

Op de een of andere manier, kwam ik zelf achter mijn gemaakte fout, en inderdaad, niet veel later had ik het lang verwachte identiteitcontact. Dit identiteitcontact had bij mij een gevoel achter gelaten, wat weer de kop op zou steken wanneer ik met de persoon in contact kwam, horende bij deze identiteit. En ook nu kreeg ik weer een soort van levensloop door, maar wat nu gold als een levensloop voor ons beide.

Hoe lang het erna was, weet ik niet precies, maar ik maakte kennis met een stel jongens en meisjes. Ik maakte ook kennis met een meisje, en direct herkende ik het gevoel wat ik had, bij de uittreding hiervan. (Het was niet het bekende liefde op het eerste gezicht, maar wel gelijk ontzettend vertrouwd) Het enige wat ik voelde en dacht, was: ………dit is haar! Om niet de eerder gemaakte fouten te laten herhalen, liet ik alles rustig op z’n beloop gaan. En raakten we door allerlei omstandigheden meer en meer met elkaar in contact.

Toen ik merkte dat het precies zo ging als de levensloop welke ik bij haar identiteitcontact aanvaarde, en ik er dus vanuit ging, dat dan de rest ook zo zou gaan, ging het weer fout! We leken als het ware ineens een stel vreemden voor elkaar en ons contact werd verbroken. Na lang denken, wist ik wat ik fout had gedaan.Ik was blind wezen varen op de informatie welke ik met haar identiteitcontact had gekregen. (zie het stukje over ‘de eerste ervaring met een identiteit’) Niet lang na het beseffen van wat ik fout had gedaan, raakten we op wonderlijke wijze weer in contact met elkaar en binnen nog geen half jaar hadden we een relatie.

Deze relatie is begonnen op mijn 17e en duurt nog steeds voort. Ook het krijgen van kinderen met haar, was precies volgens de verkregen levensloop.  Een identiteitcontact, heb ik met haar hierna nooit meer gehad. Oorzaak: we zien elkaar niet als bezit, en beschouwen elkaar als twee individuen welke er voor gekozen hebben, onze reis hier, samen te volbrengen. In een relatie waarin alles bespreekbaar is.

Een typische bijkomstigheid is wel: wanneer ik wel eens ’s avonds met m’n gedachte langs de gezinsleden ga met als vraag, waar zullen ze nu aan denken of dromen, en ik kom tenslotte bij haar, ze, op het moment dat ik ook weer terug denk aan ons identiteitscontact, vaak genoeg haar hoofd ietsjes beweegt!

 
Arthur

 
© Alle rechten voor de schrijver

Powered by
StarFix