Uittredingen
Beste Sten,
ik hoop dat deze brief aankomt. Ik zit nu nog op het werk en ben even pauzeren. Helaas lukt het niet altijd om vanaf mijn werkplek een formulier door te sturen.
Op mijn brief van 15 oktober heeft ook Reny een reactie gegeven waarvoor mijn dank. Ik moet zeggen dat ik ook dingen in haar reactie herken of denk te herkennen. Sommige dingen zijn moeilijk te verwoorden en ook ik heb dat met sommige dingen. Net als Reny en natuurlijk veel andere mensen, was ik me al op heel jonge leeftijd bewust van mezelf. Ik vroeg me al vroeg af waarom ik de dingen deed die ik deed. Ik vroeg me af waarom ik bepaalde dingen zei, waarom ik bepaalde dingen dacht, ik vroeg me af hoe andere mensen dachten. Waarom ik, ik was. Ik vroeg me af waarom ik me aantrok wat andere mensen dachten. Ik vroeg me af wat het uitmaakte hoe ik overkwam in de wereld. Het maakt allemaal niks uit toch? Want iedereen vraagt zich dit af, bewust of onbewust. Vrijwel iedereen vindt het belangrijk wat een ander van hem of haar vindt. En waarom eigenlijk? Ik laat me constant beïnvloeden door mijn omgeving. Vaak doe ik dingen niet, die ik wel gedaan zou hebben als ik me nergens iets van aan zou trekken. In mijn jeugd heb ik enkele intense momenten van bewustzijn / bewustwording beleefd. Het is een haast onbeschrijfelijk euforisch gevoel die ik niet kan omschrijven. Ik was me volledig bewust van mezelf en van mijn denken. Het gevoel was behoorlijk extatisch maar nogmaals, ik kan het niet omschrijven. Hebben meer mensen dit al eens meegemaakt?
Ook is er iemand geweest die een brief ingezonden waarvan ik de naam even helemaal kwijt ben, maar die het heeft gehad over grijze vormloze schimmen / wolkachtigen. Ik heb dat ook meegemaakt. Ik lag in bed (ik was toen heel jong, 4 of 5 denk ik). Ik keek naar het gordijn, het werd steeds donkerder en donkerder. Opeens hoorde en zag ik een grijze flits aan de bovenkant, rechts van het gordijn waar de speling tussen het gordijn en de muur zat. Ik zag een grijze vormloze wolk of schim. Eerst heel klein, beetje bij beetje schoof het dichterbij langs de muur in een rechte lijn. Elke keer dat die wolk langs de rechte lijn schoof, hoorde ik een soort van sis / schuivend geluid en werd de substantie groter. Ongeveer ter hoogte van mij, gleed die wolk naar beneden. Ik ben toen naar de kamer van mijn vader en moeder gegaan...Mijn vader kwam kijken en ik deed het licht aan. Natuurlijk was er niks te zien.... Ik heb dit vaker meegemaakt. 1 x dook ik onder mijn dekens weg... toen ik weer keek, was die schim/wolk weg.
Tijdens zo'n situatie probeerde ik uiterst rationeel te denken. Ik wreef in mijn ogen, kneep in mijn huid. Zo heb ik ook ooit iemand in een stoel gezien, naar mij kijkend. Dit soort ervaringen heb ik eigenlijk alleen in mijn jeugd gehad (of ik sta er nu gewoon minder voor open?) en draag ik met me mee als ervaringen die ik koester. Dit soort ervaringen hebben me ervan overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde... Ik vroeg me af wie zo'n soortgelijke grijze wolk of schim heeft meegemaakt en wie weet wat het zijn?
Alvast dank voor een reactie en veel liefs,
Arnold
© Alle rechten voor de schrijver
Hoi Sten.
Wat bizar zoals hij die dingen omschrijft,
maar wel heel herkenbaar moet ik zeggen. Ik heb in mijn vroege jeugd ook wel
van die ervaringen gehad die me een heel intens geluksgevoel gaven. Ik kan
me herinneren dat ik, toen ik een jaar of 5 was, een keer heel vroeg op een
lenteochtend wakker werd en uit het raam keek. Daar was een prachtige
zonsopgang, de hele hemel was vol met pastelkleuren en vlokkige wolken. Ik
zag daar allerlei mythische figuren in en spon daar met mijn eigen fantasie
(die was toen al rijkelijk aanwezig) een heel verhaal omheen. En in mijn
beleving kwamen die figuren tot leven. Het was een van de mooiste ervaringen
van toen. Ik kan me dat na al die jaren nog heel sterk herinneren en ik zou
er wat voor geven om het nog eens te mogen beleven.
Ook de opmerking van Arnold:
"vrijwel iedereen vindt het belangrijk wat een ander van hem of haar
vindt. En waarom eigenlijk? Ik laat me constant beïnvloeden door mijn
omgeving. Vaak doe ik dingen niet, die ik wel gedaan zou hebben als ik me
nergens iets van aan zou trekken."
komt me bekend voor. Ik heb me ook altijd wat teveel aangetrokken van
andermans meningen. Vaak merk je pas op latere leeftijd wat je echte eigen
mening is en wat door anderen is opgedrongen of aangepraat. In je jeugd word
je toch door je opvoeding door ouders/leraren/kerk etc een bepaalde kant op
gedwongen. Niet dat ik dat allemaal afkeur. Het zou een mooie soepzooi
worden als iedereen maar raak leefde, maar een heel aantal dingen die me
vroeger bijgebracht werden, heb ik later weer af moeten leren, puur om me
staande te houden in deze geëmancipeerde maatschappij! Ik kan er nu wel
beter mee uit de voeten moet ik zeggen. Ik ben wat mondiger geworden na mijn
scheiding. (is die toch ergens goed voor geweest!) [...]
xxxx
Reny
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Arnold.
Net heb ik nog een reactie van Reny onder jouw tweede bijdrage geplaatst (Arnold2.htm).
[...]
Over de schimmen: je kijkt dan recht in een dimensie van de astrale wereld,
kunnen zowel 'prettige' als minder prettige dimensies zien, maar alles hoort
erbij, het is allemaal leerzaam en kan positief omgebogen worden. Je hebt op
zulke momenten dus een astraal bewustzijn. (daar hoef je niet (volledig)
voor uitgetreden zijn)
Hartelijke groeten, nogmaals bedankt voor je bijdrage en veel suc6,
Sten
Hoi Sten,
Bedankt voor je mailtje. [...]
Wat ik zo raar vind aan die schimmen is, dat
het leek alsof ze op mij afkwamen. Ik zag en hoorde ze duidelijk. Ik denk
dat je inderdaad gelijk hebt. Ik zag die vormen wanneer ik volledig
ontspannen lag...wat ik wel deed was het focussen op het gordijn. Het was
een gordijn met vlakken die op rechthoeken leken. Naarmate ik er langer naar
staarde, leek het wel of de kleur en vorm veranderden. Dit is ongeveer te
vergelijken met de situatie waarin je je focust op iets en het beeld ietwat
onscherp wordt. Toch is dit anders. Op een gegeven moment hoorde ik
duidelijk een sis-geluid en ik zag duidelijk de vorm op de muur. Misschien
dat ik mezelf in een bepaalde staat van bewustzijn heb weten te brengen.
Maar goed...het is nu niet mijn bedoeling om je hiermee te vermoeien, maar ik
heb er eigenlijk mijn hele leven mee gezeten, niet wetende wat het nu
allemaal geweest is.
Nu ik dit weet, weet ik ook hoe ik weer in die staat kan komen (of het lukt
is natuurlijk een tweede ;-)) en sterker nog, dat ik die staat van
bewustzijn herken. Ik heb het gevoel dat ik in zekere zin ben dichtgeklapt
in de loop der tijd, waarschijnlijk vanwege angst voor het 'onbekende'. Ik
hoop weer wat meer open te worden. Ik houd me al bezig met spiritualiteit
vanaf mijn jeugd (n.a.v. enkele gebeurtenissen zoals die schimmen) maar heb
het idee dat ik nog maar slechts het topje van de ijsberg heb mogen ervaren.
Het gaat mij er niet zozeer om dat het tof en
spannend is om 'paranormale' ervaringen op te doen, maar dat ik op mijn
manier mensen kan helpen, ook al hebben ze het zelf niet in de gaten. Deze
drijfveer heb ik al gehad sinds ik kan denken volgens mij.
Maar goed, ik ga weer verder met mijn werk.
Nogmaals hartstikke bedankt voor je reactie!
Zonnige groetjes,
Arnold
