Uittredingen
Hallo Sten,
Ik heb vannacht weer iets meegemaakt wat ik sinds mijn kindertijd niet meer heb beleefd. Ik was vannacht wakker, maar kon mijn ogen niet open doen. Ook kon ik me niet bewegen. Pas met al mijn concentratie kon ik heel zachtjes de naam van mijn vrouw zeggen. (Ze heet Connie, maar meer dan Co-ie kreeg ik er niet uit). Dit deed ik dan ook heel vaak na elkaar. Ook heb ik haar 1 keer zachtjes aan kunnen stoten. Ik dacht dat ze wakker was, en hoopte dat ze me aan zou spreken of "wakker" zou schudden. Ik was wakker maar je begrijpt denk ik wel wat ik bedoel.
Toen ik dit vroeger als kind had, raakte ik helemaal in paniek. Ook kon ik toen geen adem halen. Pas op het moment dat ik dacht:"nu ga ik dood", kreeg ik weer zuurstof. Zeer beangstigend allemaal. Daarna kon ik me dan ook weer bewegen. Ik was daarna dan heel bang om weer in slaap te vallen, maar dat was onvermijdelijk. Prompt had ik het dan weer... Soms nachten achter elkaar.
Vannacht raakte ik niet in paniek, maar bleef juist heel kalm. Op een gegeven moment deed ik een affirmatie. (ik heb een cursus alfa-training gedaan). Deze luidde:"Negatieve krachten hebben geen enkele invloed op mij." Geloof het of niet maar mijn hele borstkas begon 'te bruisen' van binnen. Anders kan ik het niet omschrijven! Daarna voelde ik een lichte 'stomp' net boven mijn navel, en was ik weer helemaal terug.
Ik heb me toen omgedraaid en ben weer rustig - zonder angst - in slaap gevallen.
Zou het kunnen dat mijn geest even moeite had om weer terug in mijn lichaam te komen? Dat dit dan de reden is van mijn tijdelijke 'verlamming'? Maar dat gaat dan niet helemaal op want ik zweef niet boven mijn lichaam, maar ben er duidelijk in...
Wel had ik even het schommelgevoel. Dit moet ik misschien even uitleggen. Als kind had ik geregeld - als ik in bed lag - het gevoel dat ik aan het schommelen was. Ik ging dan flink hard heen en weer. Dit was een prettig gevoel! Ik kan me nog herinneren dat ik een keer tegen mijn zus zei: "Ik ga nu heel hard!" Ik kon dan namelijk gewoon praten. Ik wist wel dat als ik mijn ogen open zou doen, dat het dan meteen over zou zijn. Dat wou ik niet, dus bleef ik maar door 'schommelen'. Op een gegeven moment stond ik als het ware 'recht overeind'!
Vannacht had ik dat gevoel ook even, maar nu heb ik het afgekapt. Niet door mijn ogen open te doen - want dat kon ik niet - maar meer door gewoon "NEE" te denken. Dat deed ik eigenlijk meer automatisch.
Ik stop nu maar met deze mail, want ik kan nog wel meer vertellen, maar ik typ niet zo snel. Dat duurt dan eeuwen. Heb jij misschien een verklaring over dit alles?
Vriendelijke groeten van Arie
© Alle rechten voor de schrijver
Hoi Arie.
[...] Verklaren... je hoeft niet alles te verklaren. Veel dingen zijn gewoon, zoals uittredingen, 'duister' en licht. Makkelijk en moeilijk. Beproeving en beloning...
Uittredingen kunnen best tot wat rare of moeilijke toestanden leiden zoals even je lichaam niet meer in kunnen.
Al je beschreven ervaringen zijn herkenbaar voor iemand die vaak, regelmatig of een (paar) keer uittredingen en verwante geestestoestanden meemaakt.
Je hoeft niet persé uit je lichaam getreden te zijn om sensaties die rond een uittreding spelen te voelen, zoals dat bruisen zoals jij beschrijft. Ik noem het dan: 'met uittredingen verwante geestestoestanden', wat ik dan definieer als het hebben van een astraal bewustzijn terwijl je nog in je lichaam bent.
En zoals je schrijft in je tweede mailtje:
"Ik heb toch nog een vraagje. Ik geloof niet dat ik uitgetreden was. Ik weet namelijk zeker dat ik IN mijn lichaam was. Ik weet zeker dat ik er niet boven zweefde of iets dergelijks. Heb je wel eens vaker gehoord van mensen dat ze dat overweldigende bruisende gevoel in hun bovenlichaam hadden? Het was of ik helemaal 'gereinigd' werd van binnen." (Arie)
Ja, ook ik voel meestal dat ik helemaal opgeladen (en vaak ook gereinigd ben) door de uittreding (of verwant). Misschien niet helemaal hetzelfde als het 'bruisen' zoals het bij jou zich voordeed, maar toch vergelijkbaar.
Groetjes,
Sten
