Uittredingen
Hoi Sten,
ik ben zo blij dat ik jouw boek heb gevonden in de bieb! Ik heb of beter gezegd had, regelmatig beginnende uittredingen en ik heb lange tijd gedacht dat ik het me allemaal verbeeldde. Het begint bij mij altijd met waanzinnige 'oorsuizingen' en het gevoel dat ik in een vliegtuig zit en vervolgens zou ik dan 'op moeten stijgen'.
Maar op het moment dat die oorsuizingen beginnen, ben ik verschrikkelijk bang. Ik heb namelijk een paar nare ervaringen achter de rug met het gevoel dat ik dwars door het bed heen geduwd werd, enzovoort. Dit heeft me zo bang gemaakt dat ik tegenwoordig alleen maar in mijn hoofd mijn overleden oma aanroep om me te helpen 'hier te blijven'. En ondertussen houd ik mij dan krampachtig vast aan mijn kussen om vooral niet te hoeven 'gaan'.
Wel heb ik een paar keer het aangename genoegen gehad om met de snelheid van het licht door de lucht te vliegen en loodrecht naar beneden te sjezen cq. loodrecht omhoog te klimmen. Dat gevoel vond ik fantastisch, maar ik heb niet de ervaring dat ik daar bij iets zie. Ik voel alleen de wind maar.
Is dit nou echt?? En waarom zie ik niets? Ik heb nog nooit mezelf zien liggen bijvoorbeeld en hoe kom ik op het juiste spoor? Hoe krijg ik het voor elkaar dat ik niet meer bang ben? Kortom een heleboel vragen, waarvan ik hoop dat je er een paar wilt beantwoorden.
Groetjes,
Annemieke (14-05-59)
© Alle rechten voor de schrijfster
Sten:
Hoi Annemieke,
dank voor je brief, het heeft even geduurd voor ik je antwoord gaf, sorry, maar voor de lezersbrieven moet ik altijd de rust vinden om ze te beantwoorden en er komt vaak iets anders tussendoor, maar hopelijk heb je er toch nog wat aan.
Ik vind het voor mezelf heel herkenbaar wat je schrijft, veel mensen en ook ik hadden en hebben de behoefte aan zekerheid en uit je lichaam glijden is altijd toch een beetje eng omdat je niet precies weet er gaat gebeuren. Maar je kunt het wel relativeren, want overdag weet je immers ook niet precies wat er op je af gaat komen: voor hetzelfde geld moet je op straat opeens ergens eerste hulp verlenen en wordt er ook wat van je gevraagd. Wij mensen moeten dus leren omgaan met de astrale wereld die zeker bij onze wereld hoort en zeker ook bij onze spirituele toekomst hier op aarde en elders.
Net als jij, heb ik vaak gehad, en nog steeds wel af en toe, dat ik mij door de ruimte heen beweeg zonder iets te zien. Uit mijn ervaring blijkt dat dit in ieder geval twee redenen kan hebben. De eerste reden is: angst. Je beschermengel, of jijzelf in je bovenbewustzijn, beschermt je tegen te grote schokken en zorgt dat je niets ziet terwijl je hoog als een vogel boven een landschap vliegt of zweeft. Een beschermengel kan bijvoorbeeld zijn hand voor je ogen houden zodat je niets ziet. De tweede reden kan zijn dat je astrale ogen in een wisselwerking met je aardse ogen geblokkeerd raken. Hier spreek ik in mijn boek 'Door het Raam' over als de 'bekende visuele handicap' tijdens uittredingen. Ook de bekende uittredingen pionier Robert Monroe schreef hier al over. Wat jij ervaart, klopt dus volkomen met de universele ervaringen van uittreders over de gehele wereld en in alle tijden.
Met je angst kun je leren omgaan, je kunt tegen je beschermengel zeggen dat je het wel aandurft te kijken. Met de visuele handicap tijdens uittredingen kun je ook om leren gaan, berust er aan de ene kant in, maar experimenteer aan de andere kant (in dit geval ook letterlijk :-)) ook, want je kunt welk degelijk je beeld terugkrijgen als je daar rustig naar toewerkt op zo'n moment.
Wat jij meemaakt is echt, controleer maar eens je eigen gevoelens, het gevoel van snelheid, de wind langs je astraallichaam. Dit gebeurt echt in een bepaalde, en wel in de astrale dimensie.
Liefs,
Sten
