Uittredingen
Hallo Sten,
Ik heb je eerder een brief geschreven over mijn zoontje Yassir. Hij was toen heel erg bang voor zijn uittredingen, ervaarde het in ieder geval niet als fijn. Ik wil je even laten weten hoe het nu gaat.
Het is me niet gelukt om "met hem mee te gaan", helaas. We praten er nog wel over. Laatst vertelde hij mij dat hij het uittreden zelf nog steeds niet leuk vindt, een beetje beangstigend. Ik heb begrepen (o.a. uit jouw boek) dat dit soms best wel gepaard kan gaan met een flinke ruk en dat het niet altijd geheel pijnloos is, dus ik kan me wel voorstellen dat hij daar wat moeite mee heeft. Maar op de vraag of het nog steeds erg is als hij daadwerkelijk vliegt (hij noemt het vliegen en niet uittreden), geeft hij als antwoord dat het dan niet erg meer is. "Nee hoor mam, dan is het helemaaaaaal niet erg meer, want ik doe dan alleen maar hele leuke dingen!!" zei hij tegen mij. Ik ben blij dat hij sterk genoeg is geweest om zijn angsten te overwinnen, zoals jij al zei.
Zo zie je maar, uiteindelijk komt het allemaal weer goed. En ook al heb ik zelf geen (bewuste) uittredingen gehad, van mijn zoon heb ik wel geleerd dat dingen heel eng kunnen lijken, maar na een tijdje best wel mee vallen of zelfs 'heel leuk' kunnen zijn.
Mijn zoon is 6 (bijna 7) maar heeft de kracht gehad om er alleen doorheen te gaan en ziet uiteindelijk de positieve kanten. Ik hoop dat het feit dat een kind de angsten van het uittreden kan overwinnen, een steun is voor anderen die net hun eerste beangstigende reis achter de rug hebben.
Groetjes,
Agnes
© Alle rechten voor de schrijfster
