Uittredingen
Hallo Sten,
Allereerst wil ik je zeggen dat je een geweldige pagina hebt.
Verder wil ik het volgende met je delen, in de hoop dat jij me verder kan helpen.
Ik ben 26 en heb een zoontje van 6 jaar, Yassir. Ik maak me "zorgen" om hem, ik zal bij het begin beginnen....
Yassir is op zaterdag geboren. Ik heb altijd al geweten, gevoeld dat er iets aan de hand was. Hij wilde vanaf dag 1 niet slapen. En was vanaf dag 1 al een heel gevoelig kind. Hij voelde spanningen etc. feilloos aan. Toen hij iets ouder was, zwaaide hij naar mensen die ik niet kon zien. (hoewel ik in het huis waar we toen woonden vaak wel de "aanwezigheid van iemand" kon voelen.) Hij zei dat het een vriendelijke meneer was.
Ik kreeg er geen rotgevoel bij en omdat hij zei dat die meneer vriendelijk was, maakte ik me ook absoluut geen zorgen. Ik weet dat kinderen gevoelig zijn op dat gebied en vertrouwde op zijn beoordeling.
Nog steeds had hij moeite met slapen, vertelde vaak dat hij last had van slechte dromen.
Tot hij op een keer, hij was 4, vertelde dat zijn bed schudde. Ik deed dit af als verbeelding of een smoesje om niet te hoeven slapen, diep in mezelf was ik bang omdat ik hem wel wilde geloven maar er niet mee geconfronteerd wilde worden, ik brandde wierrook op zijn kamer maar dit hielp niet.
We verhuisden, ik dacht dat de problemen
hier over zouden zijn. Integendeel. Een paar maanden geleden kwam hij naar me
toe 's ochtends en vertelde me het volgende: "Mamma, ik begon vannacht
heel erg te trillen. Ik wilde me bewegen maar dat kon ik niet,ik kon ook
niet praten. Het was alsof ik een geest was, en het leek alsof ik dood
ging. Het was geen droom want het was heel echt. Ik heb je geroepen maar je
hoorde me niet."
Hij deed me voor hoe hij op bed lag toen hij zich niet kon bewegen. Ik heb er
met hem over gesproken. Hij vertelde me dat hij het vaker had..... Ik werd
ongerust, maar heb hem dat niet verteld. Ik had mijn vermoedens dat hij
uittrad.
Toevallig kreeg ik 2 weken later het boek
van Robert Monroe van iemand. Ik begon te lezen en verbaasde me over de
gelijkenissen. Dat wat hij beschreef, had Yassir mij ook verteld. Ik wist het
zeker: hij trad uit. Mijn vriend vertelde me dat ik me geen zorgen moest
maken. Ik hoefde er niet bang voor te zijn dat hij niet meer in zijn lichaam
terug kon keren. Dat gebeurde tenslotte maar zelden.
Vorige week begon hij er weer over. Hij vertelde me hij 's nachts kon vliegen.
We hebben er met zijn drieën over gesproken alsof het de normaalste zaak van
de wereld was.(en dat is het eigenlijk ook maar als het over je eigen kind
gaat voelt het toch anders.)
Hij gaf aan dat hij het helemaal niet leuk vond. Hij heeft daar een "baas" die soms zegt dat hij "dood moet". Hij heeft de persoon daar gevraagd of hij gedragen kan worden omdat hij bang is en niet goed weet hoe het moet, maar dat wilde die persoon niet doen. Het is heel moeilijk om alles naar boven te krijgen. Maar zoals ik het begrijp treedt hij uit. Hij voelt zich op dat moment alleen staan, eenzaam. En hij is bang omdat zijn ervaringen daar niet vredelievend zijn maar beangstigend. Ik ben bang dat het door deze angsten het een keer niet lukt om terug te keren in zijn lichaam.
Hij vertelde me trouwens ook dat hij dit al
heeft vanaf het moment dat hij geboren werd. Dit verklaart voor mij gelijk
waarom hij vanaf de eerste dag niet heeft willen slapen, en waarom hij vaak
met grote, wazige maar een verwilderde blik in zijn ogen mijn kamer binnen
kwam als hij midden in de nacht wakker werd.
Mijn vriend heeft als grootste wens om een keer uit te treden en ook ik heb
het altijd heel graag gewild, maar nu nog meer dan ooit. Ik zou hem zo
graag bij willen staan als hij deze reizen maakt. Om hem gerust te stellen.
Ik heb voor hem gehuild en stilletjes aan mijn opa gevraagd, die is
overleden (en waarvan ik soms slechts het gevoel heb dat hij bij me is als ik
het moeilijk heb), hem bij te staan op het moment dat hij uittreedt.
Ik vind het niet erg dat hij uittreedt, maar als hij bang is dat vindt ik het
een stuk minder leuk natuurlijk.
Ik weet niet wat ik moet en kan doen. Zou jij me hierbij kunnen helpen?
Ik maak me echt zorgen. Ik wil hem niet bang maken, omdat ik denk dat het iets
is waarmee hij misschien uiteindelijk zijn leven kan verrijken. Maar ik kan
hem hierbij niet verder helpen en dat maakt dat je je als moeder zijnde,
machteloos voelt.
[...]
In ieder geval alvast bedankt.
Liefs,
Agnes
© Alle rechten voor de schrijfster
Sten:
[...] Je hebt kennelijk een spiritueel zeer wakker kind dat al veel heeft meegemaakt (in vorige levens ook) en nu open staat voor de astrale wereld. Ik vind dat je er heel goed mee om gaat en alles wat je zegt over je eigen reacties kan ik alleen maar volop ondersteunen. Het is inderdaad een verrijking van zijn leven, ook al is het moeilijk. Ik herken dat van mezelf: ook ik heb het soms niet makkelijk (gehad) hoor, je krijgt niet alleen de 'gemakkelijke kant te zien. Maar ik zou het nooit meer willen missen, het is zo'n enorme verrijking van je leven.
Dat heeft je zoon dus ook, het verschil met mij is dat hij toch nog een stuk jonger was dan ik. Ik was ook altijd een spiritueel gevoelig kind, maar de echte regelmatige uittredingen begonnen toen ik 18 was, ook nodig steeds heel jong nu.
Vanuit de kosmos is er kennelijk de bedoeling en het 'lot' voor je zoon dat hij er nog jonger mee geconfronteerd wordt. Ik raad je aan, wat je geloof ik ook helemaal niet wilt, dit proces zeker niet te willen uitbannen.
Je moet gewoon heel goed naar je zoon luisteren en vragen: hoe wil je dat ik er voor je ben? Wat kan ik voor je doen? Probeer te luisteren of je iets concreet voor hem kan doen. Verder kun je zo jong als hij is zijn zelfvertrouwen versterken door te zeggen dat hij een bijzonder kind is en dat de kosmos hem heel veel toevertrouwt, dingen die andere mensen misschien maar eens meemaken. Je kunt hem zeggen dat hij een heel sterk mens mag worden van de kosmos die daardoor ook veel andere mensen nu en later kan helpen omdat hij veel weet.Versterk hem ook in zijn eigen kunnen, benadruk dat hij heel sterk is en dat hij altijd kan terugkomen van uittredingen. Door aan zijn lichaam te denken of zijn teen te bewegen, wat kan omdat je gelijktijdig daar en hier kunt voelen.
Versterk (zijn?) angst zeker niet, want angst is altijd een slechte raadgever.
Zeg hem dat als hij meneren of dames ontmoet die hem onzeker maken, hij getest wordt of hij wel een 'dappere jongen' is. Zeg hem maar dat ridders ook allerlei vuurproeven moeten doorstaan, dat dat in het leven er een beetje bij hoort.
Maak hem ook duidelijk dat er 'goede geesten' zijn en ook wel duistere geesten, maar dat ze er allemaal bijhoren en dat uiteindelijk alles bij elkaar hoort, dat hij het 'slechte' kan ombuigen in het goede, door zelf sterker te zijn.
Ik weet dat dit misschien wat moeilijk klinkt voor een jongen van 6/7 maar ik denk zeker dat hij het begrijpt, zeker gezien zijn spirituele intelligentie. Zeg hem maar gewoon dat de kosmos, 'daar boven' hem heel veel toevertrouwt en dat dat een groot compliment is, ieder krijgt wat hij aan kan, en jouw zoon moet wel heel ver zijn als hij nu al met uittredingen en dergelijke begint.
Zoek in zijn verhaal naar de positieve ervaringen en benadruk die. Zeg bij de minder leuke ervaringen: dan word je weer getest hè Yassir.?, maar jij bent de sterke Yassir. hè.
Ik hoop dat ik je wat heb kunnen helpen, maar volgens mij doe je het zelf ook al heel goed.
Liefs,Sten
Agnes (2):
Hoi Sten,
Bedankt voor je antwoord. Ik heb er inderdaad wat aan. De bezorgdheid is bij
mij toch wel iets weggenomen. Uit jouw antwoord blijkt dat hij het op de een
of andere manier toch aan zou moeten kunnen anders zou het niet gebeuren.
(toch?)
Het probleem is alleen dat hij het niet vaak over zijn uittredingen heeft.
Hij noemt het ook geen uittredingen, maar vliegen. Geesten noemt hij
meneren. Het woord kosmos heb ik hem nog nooit horen noemen.
Het is voor mij dus heel moeilijk om, zonder dat hij er zelf over begint, er
over te praten en dan ook nog woorden te gebruiken die hij zelf ook niet
gebruikt. Ik ben bang dat hij schrikt als ik uitleg wat er precies met hem
gebeurt, dat het geesten zijn die hij ziet.
Ik weet niet in hoeverre hij deze dingen begrijpt. ik besef me overigens wel
degelijk dat het ook kan zijn dat hij opzettelijk andere benamingen geeft om
het voor zichzelf dragelijker te maken, misschien weet hij het wel en
begrijpt het beter dan ik. Ik wil alleen niet het risico nemen hem onnodig
bang te maken, door met termen te gooien die in deze maatschappij nog steeds
de stempel "eng" hebben. Ik zal ze in een gesprek eens laten
vallen en kijken hoe hij hierop reageert.........
(en toch...... is er geen mogelijkheid om hem daar bij te laten staan???
Het idee dat hij deze
beproevingen alleen moet ondergaan.........ik zie hem nog steeds als een
klein kind, ook al is hij van geest misschien verder dan ik ben. Ik zou het
liefst zelf mee gaan, of mijn opa willen vragen een oogje in het zeil te
houden als hij daar is. Ik weet diep in mijn hart dat ik het onmogelijke
wil, maar toch......)
[...]
liefs,
Agnes
© Alle rechten voor de schrijfster
Hoi Agnes.
Weer bedankt voor je
brief.
Als je hem nog meer wilt
bijstaan, kun je het volgende proberen. Zodra hij in zijn bed ligt, kun je
er een moment tijd voor nemen om je voor te stellen dat je samen met hem
uittreedt/vliegt. Probeer je dit gewoon zo levendig mogelijk voor te
stellen. Probeer vooral in beelden te denken, dwing bij wijze van spreken
'illustraties' in je hoofd. Tijdens deze reizen die je je voorstelt, zie dan
voor je hoe je hem goed kan ondersteunen en beschermen.
Het zal je misschien
verbazen, maar misschien zijn de rollen in je 'illustraties' opeens omgekeerd
en is het je zoon die jou toelichtingen en dergelijke geeft. Kinderen zijn
'daar' tijdloos, net als jijzelf.
Bedenk wat je allemaal kunt
zien en meemaken. Gewoon in de termen van landschappen, mensen, 'avonturen'.
Het is ook goed mogelijk dat deze visualisaties jouw astraallichaam
daadwerkelijk aanzetten tot uittreden. Dus bereid je alvast voor op die
mogelijkheid.
Ook kun je als je zelf in je
bed ligt hier tijd voor nemen. Ik weet zeker dat je zoon het onbewust of
bewust zal voelen.
Succes,
Sten
