Het was op een zaterdagavond dat ik heb ontdekt dat wonderen echt bestaan. Ik zou die avond gaan stappen met een paar vrienden en ik had me daar al de hele week op verheugd. Ik was een jaar of 15 en de kleren waren al uitgekozen en make-up al gedaan. Ik zou naar het centrum lopen en mijn vrienden daar zien en van daar uit zouden we ook vertrekken.
Maar ik had een vreemd gevoel die avond en toen ik wilde vertrekken, leek het net alsof ik door een soort van magneet werd tegengehouden. Dus als ik wilde lopen, leek het net alsof 2 magneten tegen elkaar werden gehouden en dat geeft een gevoel alsof je tegen een harde wind moet lopen. Hoe dichter ik bij de plek van afspraak was aangekomen, hoe erger het werd. Ik ben uiteindelijk dus niet meegegaan omdat ik me echt heel vreemd begon te voelen. Ik ben terug naar huis gelopen en de volgende ochtend hoorde ik dat mijn vrienden een ernstig auto ongeluk hadden gehad...
Als ik was meegegaan, dan had ik op een plek gezeten in de auto die hoogstwaarschijnlijk dodelijk was geweest. Een vriendin van me heeft 9 maanden in coma gelegen en zij zat dus feitelijk achter me, als ik toch mee was gegaan.
Door dit voorval ben ik in wonderen gaan geloven , of hoe je het ook noemen wilt.
|
