Beste Sten,

in het verleden heb ik je al eens eerder om advies/uitleg gevraagd. Daar heb ik veel aan gehad, het betrof toen mijn uittredingservaringen.

Ik lees hier en daar dat het fijngevoelige lichaam verdwijnt bij iemand die gecremeerd is en dat hij/zij aan gene zijde dat blijvend als pijnlijk ervaart totdat zich een nieuwe geboorte voordoet.....

Hoe denk jij daarover? Kun je me goede boeken hierover aanraden?

Vriendelijke groet,

Charlotte

Hoi Charlotte.

Je stelt een vraag die ik nog niet eerder op Door het Raam kreeg. Ik zal je een eerlijk en persoonlijk antwoord geven.

Zelf wil ik niet gecremeerd worden. Ik krijg er een naar gevoel bij dat mijn lichaam zomaar weg zou zijn, verbrand. In mijn gevoel, mijn gevoel van nu dus, zou dat te snel gaan. Ofschoon je geest zich dan allang heeft losgekoppeld en je mijns inziens daar heus niets van voelt, ben ik toch nog wat gehecht aan mijn lichaam, om het in een half uur ofzo (?) weg te laten gaan. Mijn gevoel zegt me dat dit voor mij (!) niet juist is. Misschien komt het inderdaad omdat er toch nog een afdruk van je geest in je lichaam zit, en ik wil die 'afdruk' de kans geven op een vreedzame wijze weg te trekken.

Ik denk dat dit persoonlijk is, ik durf daar geen uitspraken over te doen die voor iedereen gelden. Zelf wil ik dus dat mijn lichaam begraven wordt. Mijn geest is dan 'hoog en droog' ergens in de hemel, en mijn lichaam kan weer langzaam tot stof vergaan. In deze kwestie volg ik dus mijn gevoel.

Natuurlijk heb ik in het verleden theorieën gelezen dat het slecht is jezelf te laten cremeren. Hierdoor heb ik mij (zoals altijd) niet laten beïnvloeden. Het is zoals ik aangeef: puur een gevoelskwestie.

Of ik je hiermee help, weet ik niet, maar succes met je zoektocht naar de antwoorden.

Liefs,

Sten