Mijn kortste dierenvriend
De dag was als gewoon maar met een tynt van een nare schroom
geen idee hoe ik dat gevoel kon beschrijven, maar later deze dag zou ik het meemaken in levende lijfe
Op bezoek bij mijn geliefde om me heen, een babbel liefde en niet alleen
het einde was in zicht, en niet lang meer tot het onbekende bericht
de snelweg op naar huis, mijn starende blik met alleen het wind geruis
Plots na een lange donkere blik twee sprankelende ogen tot mijn schrik
Mijn remmen gilden op de weg, wat lag daar met al die angst en pech?
Zie ik daar weer die prachtige ogen gevuld met angst en pijn, hopende
dat ik haar redding zou zijn.
Verpulverd als ze was, haar ogen vroegen om hulp dat was wat ik daar uit las.
Een warme deken, en hulp onderweg, het zou toch niet te lang duren ze had al zo een pech.
Eindelijk de hulp gekomen, haar levens lust kon ik al bijna dromen, nog eventjes te gaan
over de lange asfalt baan, dan zou ze weer genezen en met liefde bij haar baasje wezen.
Ik voelde al een band met dit kleine liefdes wezen,
en hoopte met heel mijn hart dat het snel mocht genezen.
Helaas de levens kracht leek te doven, zij begon in haar eeuwige rust te geloven.
Al snel maar toch die verdriet en pijn, ik hoop voor mijn onbekende vriendje
dat nu alles mooi mag zijn.
Vind je rust, bij zeus.
|
