Geachte Mevr. Sten Oomen,
ik ben J. en ik woon in België.
Wat ik allemaal al meegemaakt heb op spiritueel gebied (eigenlijk vind ik het een foute term), is een heel lang verhaal. Ik ben 24 jaar, heb een moeilijke jeugd gehad, maar ook dat is een heel lang en complex verhaal.
Toen ik nog een klein jongetje was, ik kan me ten vroegste met zekerheid herinneren van toen ik nog een kruipertje was, had ik dat wat ze in de psychologie "dissociatie" noemen. Maar het gebeurde automatisch, alsof het een bescherming / vlucht was tegen de druk die thuis aanwezig was. Het gebeurde zeer dikwijls, tot ik ongeveer 11 jaar was, hebben ze in het ziekenhuis een 24-uren EEG genomen (observatie van de hersengolven) omdat men vermoedde dat ik een of andere vorm van ........had.
Toen ik met mijn moeder van het ziekenhuis naar huis reed, was het alsof ik pas dan echt bewust ben beginnen denken, en in de auto was het alsof ik wakker werd, het was de eerste keer, dat wanneer mijn moeder me aankeek, ze in mijn ogen "mij zag" in mijn ogen, mijn aanwezigheid. Je zou kunnen zeggen 'het eerste oog-contact'. Mijn moeder begon toen te schreeuwen achter het stuur.
Niet lang ervoor waren mijn ouders begonnen aan een echtscheiding, die niet proper verliep, ik moet wel zeggen dat mijn moeder een heel sterke, en oprechte, en zuivere vrouw was, die hielp waar ze kon, zonder dingen terug te willen, puur uit het hart. En neen, ze heeft nooit iemand verdiend als mijn biologische vader. In de jaren die volgden, ging niet alles gemakkelijk vermits mijn broer aan de drugs was, en met mijn zus ging ook niet alles op wieltjes. Vooral op mentaal gebied, maar ze is wel sterk.
Nu, ik kan me herinneren dat ik altijd met iemand praatte tijdens die "disociatieve" momenten. Ik was niet alleen, ik was in gedachte niet alleen maar in contact met mijn gids.
Veel later, toen we op vakantie waren in Oostenrijk ergens in de bergen op een camping, was er een onweer op komst net op het moment dat mijn zus, broer en ik op een speeltuig zaten dat op het strand stond aan het meer tussen de bergen. Het speeltuig bestond er gewoon uit dat er een ijzeren as in de grond stak, waarop een houten platvorm was waar je op moest staan, en de bedoeling is dat je aan een schijf draait die zich boven op de as bevindt, gevolg is dat het platvorm waarop je staat begint te draaien.
Nog voor ik op het platvorm stond, 'hoorde' ik in mijn hoofd: "pas op want er gaat een bliksem boven op die paal komen", dikwijls na elkaar, maar ja, ik was nog zo jong en wist ik veel van gidsen etc., dus ik sprong erop en draaien maar. Ik zag ook in gedachten die bliksem uit de wolken barsten en naar beneden flitsen, meerdere keren heeft dat filmpje zich afgespeeld. Maar ik draaide samen met mijn broer en zus lekker door aan de as, sneller en sneller, want dat is ook leuker. En of je het gelooft of niet,, ik was wel attent voor die bliksem en hield iedere keer vanaf ik die wolk zag (ik draaide rond) goed in het oog of er niets kwam, en ja, niet lang erna was het zover, op een honderdste van een seconde flitste die dikke en felle bliksem in het midden van die as.
Ik heb hem van voor mij in de verte zien komen, en herinner het me zeer goed. Het filmpje was realiteit geworden. Het vreemde waar ik nog steeds niet aan uit kan, is dat het speeltuig stil stond op de plaats waar het stond op het moment van inslag. 2 dagen zag ik alles blauw, ik zie nog steeds mijn handen op slechts een enkele centimeter van die schijf.
Later, nu 3, 4 jaar geleden, had ik vele dromen die achteraf ook uitkwamen. Toen ik dit eerst opmerkte, geloofde ik het niet en ging meer details proberen te onthouden van die dromen. Vooral hoe ik me voelde op het moment van de dromen.
En meerdere keren gebeurde er alledaagse dingen die ik gedroomd had, maar ik wou het niet geloven omdat deze dingen dus ook veel gebeuren en dus niet persé uit die dromen kwamen. Tot op een keer, toen ik gedroomd had dat ikzelf in een ziekenhuis op de vlucht was voor een verpleegster die me een injectie wou geven, ik vluchtte een verdiep hoger, om me te verstoppen omdat ik wist dat aan alle in- en uitgangen politie stond. Ik voelde de angst echt en ben wakker geworden met een hart dat tekeerging...... en, slechts 2 weken later belde mijn moeder me op dat ik vlug naar het ziekenhuis moest komen omdat mijn broer die er in de psychiatrische afdeling was opgenomen, met één hand een verpleegster tegen de muur omhoog hield, nadat ze in de gang poogde hem een injectie te geven. Een andere verpleegster sloeg alarm, en zo is hij op de vlucht gegaan, de politie was erbij gehaald..... en toen ik arriveerde aan het ziekenhuis stond er dus politie aan iedere deur,........ etc. Toen wist ik dat mijn dromen wel echt waren en het woord "droom" hier eigenlijk niet past.
Toen mijn grootvader op sterven lag, hebben mijn moeder en stiefvader hem zien staan aan de raam, hij lachte en zwaaide , maar toen ze binnenkwamen in de kamer, lag hij nog net als de dag voorheen.
Nu, ik wil je toch eens iets vragen. Ik heb een droom gehad enkele dagen geleden, het was alsof ik in Nederland was, ergens op een weggetje in een bos, er waren meerdere mensen. Er was wel één dame, die ons van uitleg voorzag, ik herinner me niet alles, maar ik herinner me wel dat ze zei "de heel oude kerken wisten van deze stralingen, en wisten dus ook waar ze de kerken moesten bouwen. Tot ze het op een gegeven moment niet meer mochten."
Een ander stukje herinner ik me, omdat het zo prachtig was, maar ze zei op een gegeven moment "Kijk maar naar de wolken, want ...." en terwijl we keken vormden zich de letters A, B, C, D, ...... niet dat heel het alfabet daar stond, ze vervormden naar een andere letter.
Nu heb ik eigenlijk 3 vragen:
1) Denk je dat het een onbewuste uittreding was?
2) Dat stukje van die kerken, staat dat niet ergens op jouw site?
en 3) Kan het dat ik meerdere mensen heb ontmoet als het een onbewuste uittreding was, want ik kende geen van hen, enkel de begeleidster voelde als 'bekend' aan.
Tot zover het laatste dat ik ervaren heb.
Nog een andere ervaring was toen ik voor de spiegel stond, mijn vriendin was ook thuis maar niet in dezelfde kamer. Alhoewel ze het gehoord kon hebben denk ik. Maar ik heb het haar gevraagd en ze had niets gehoord.
Dus, ik stond voor de spiegel, en ineens hoorde ik "johan!" links van mij. De stem klonk alsof ze uit een visbokaal kwam, en was links van mij op ongeveer 1m afstand. Ik heb het sindsdien niet meer gehoord. Dit gebeurde ongeveer 2 jaar geleden, en enkele maanden geleden kwam ik op internet een site tegen ivm EVP-voices etc... .
Waarom gebeurt er van alles met mij, en waarom maken andere mensen dingen mee die repeterend zijn, en altijd in dezelfde richting? Want de ene keer je gids horen, de andere keer dromen die uitkomen, en dan een stem naast je horen, ik weet niet, maar volgens mij zijn dat toch dingen die niet direct iets met elkaar te maken hebben. Ze gebeuren op een heel andere manier telkens.
Ik hoop jouw visie hierop te mogen horen (lezen) van jou, alvast bedankt voor je tijd die je nodig had om dit te lezen,
Met vriendelijke groeten uit België,
J.
|
