Beste webmaster,

Toen ik 17 was (inmiddels alweer 16 jaar geleden) keek ik met mijn vader en vrienden een voetbalwedstrijd van Oranje. Het was een leuke avond en er vloeide nogal wat bier en oranjebitter. Redelijk beschonken belandde ik in mijn bed.

De volgende morgen werd ik wakker, dacht ik...

Ik zag de wekker, volgens mij was het kwart voor 7, maar nogmaals... het is alweer enige tijd geleden. Ik kon door mijn deur, die op een kier stond, de kamer van mijn oudere zus inkijken. Haar deur stond ook op een kier.

Ik had even nodig om te ontdekken dat er iets anders was dan normaal. Ik voelde namelijk helemaal niet dat ik ademde. Althans, als ik inademde en mijn borst uitzette dan "voelde" ik die beweging wel, maar ik voelde niet dat ik lucht inademde. Verder merkte ik dat ik mijn armen wilde liften, maar dat deze niet zichtbaar omhoog gingen.

Ik schrok er enorm van. Ik dacht echt dat ik een herseninfarct had gehad of zo door de avond ervoor en dat ik verlamd was geraakt. Omdat ik ook niet voelbaar ademhaalde, raakte ik nog meer in paniek. Ik was bang dat ik dood zou gaan. Ik wilde mijn zus om hulp roepen, maar er kwam geen woord uit mijn mond, ook al voelde ik wel dat ik riep.

Het was heel raar, maar al snel werd ik rustig. Ik realiseerde mij namelijk dat ik niet in ademnood kwam, ook al kon ik de afgelopen minuten geen ademhalen. Ik zou dus niet doodgaan. En toen begon ik te vermoeden dat ik een spontane uittredingservaring had (ik had daar destijds weleens over gelezen). Op dat moment - helaas - "viel" ik min of meer terug in mijn lichaam. Dat was niet een heel helder moment, althans een fractie van een seconde niet. Net of ik even ontwaakte uit een slaap, maar...

- de tijd op de wekker klopte
- mijn zus lag precies zo in haar bed als enkele seconden daarvoor
- de deuren stonden precies zo open als in mijn ervaring, en tenslotte
- de hele ervaring was een heel heldere geweest en had niets te maken met de dromen die ik normaal gesproken heb/ had;

Ik heb sinds die ervaring gelezen over van alles: Monroe, maar ook Kenneth Ring, Phyllis Atwater, Raymond Moody, etc. etc. etc. Ik heb ook lang geprobeerd om bewust een uittredingservaring te krijgen, echter zonder resultaat.

Ik ben in de jaren erna heen en weer geslingerd tussen allerlei emoties, het waren heftige jaren en ik heb ook veel drugs gebruikt. Ik was erg in de war...

Tegenwoordig heb ik mijn leven helemaal op orde. Ik ben gelukkig met mijn gezin en houd enorm en intens van het leven. 's-Nachts word ik echter vaak in paniek wakker. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik bij de doden ben. Ik kan het niet verklaren. Ik droom ook veel en vaak over dierbare overledenen, die mij dan vertellen dat het goed met ze gaat. Die paniek echter vind ik zeker niet fijn, maar het blijft. Het is een heel raar gevoel en ik heb er geen enkele verklaring voor.

Ik heb een aantal vragen en hoop dat iemand hier een antwoord op heeft:

- was mijn ervaring op mijn 17e een uittredingservaring? Kent iemand de verschijnselen die ik beschreef, over het wel ademhalen, maar geen adem voelen etc.?
- mijn huidige, nachtelijke 'bezoekjes' aan een gebied waarin ik dierbare overledenen tegenkom --> heeft iemand anders dit weleens gehad? Is hier een verklaring voor? Of droom ik gewoon heel heftig en vaak hierover? Het is niet zo helder als de ervaring die ik had op mijn 17e - kan ik mijn paniek loslaten, m.a.w. kan ik mijn 'bezoekjes' of dromen meer sturen?

Tenslotte nog dit: ik ben verkikkerd op het leven, wil het liefst honderd worden, maar verlang ook naar de dood. Ik vind dit heel raar, schaam mij er zelfs voor en praat er daarom met niemand over. Komt iemand dit bekend voor? Ik ben helemaal niet suïcidaal of zo, dat is het niet...

Ik hoop van harte wat van iemand te horen,

hartelijke groeten,

Carel

Hoi Carel.

Dank voor je lange brief, ik heb het geboeid gelezen. Je hebt destijds een pracht van een heldere uittreding gehad, zonder meer.

Een antwoord op de rest van je vragen":

je kunt het ook gewoon accepteren dat je aan twee kanten tegelijk leeft en bent, daar is niets mis mee, in tegendeel, het vormt wie je nu bent, wees er eerder dankbaar voor. Het overgaan komt vanzelf wel, vergeet niet 'tot op de bodem' te gaan in dit leven, want anders krijg je daar misschien spijt van aan de andere kant, je bent nu eenmaal stoffelijk hier en je lichaam en je geest zijn je werktuigen hier op de aarde.

Hartelijke groeten,

Sten