Ervaringen als kind

[Frank]

Ook al ben ik nu 50 (voel me absoluut niet zo  ), ik herinner me veel momenten van uit mijn kindertijd nog heel erg goed. Als kind was ik een buitenbeentje. Spelen met andere kinderen vond ik vaak niks, veel en veel liever zat ik met mijn neus in de boeken.
Mijn familie maakte zich zorgen en zei dan vaak "Ga toch eens een keer buiten spelen"... vervolgens nam ik dan mijn boek mee naar buiten en ging daar verder zitten lezen, wat voor mij betekende dat ik buiten aan het spelen was, haha...

Iets wat ik me in het bijzonder herinner was dat ik het ontzettend fijn vond om op mijn rug in bv. het gras te gaan liggen om vervolgens naar de lucht boven mij te gaan kijken. Wolken in allerlei vormen gaven vaak aanleiding tot allerlei fantasieën maar het mooiste was een strak blauwe lucht. Met mijn handen vormde ik dan een soort van koker voor mijn ogen zodat ik alleen maar het blauw van die lucht zag, zonder enige afleiding van welk ander voorwerp dan ook.

Als ik maar lang genoeg naar alleen dat blauw keek (maar soms kwam het ook meteen) dan kreeg ik een heel bijzonder gevoel over me, niet beter te omschrijven dan één met alles te zijn. Onderdeel zijn van de kosmos maar tegelijkertijd met alles en iedereen die kosmos zijn.
Waarom ik dat hier vertel? Omdat op die momenten ik toch ook altijd voelde dat mijn fysieke lichaam en ikzelf 1+ 1 = 2 betekende. Zeg maar twee lichamen dus.

Compleet los van mijn aardse lijf voelde ik een eenheid met een iets dat oneindig veel groter is dan ikzelf ben. Het gevoel was zo overweldigend  dat ik het probeerde op te zoeken, soms met succes en soms niet. Maar ik wilde het zo graag keer op keer herbeleven en het begon me op de vreemdste momenten te overvallen.

Zoals op een schoolreisje, we hadden 's middags een pauze om te lunchen en ik ging in het gras liggen nadat we uit de bus gestapt waren. Ik kan je verzekeren dat ik op die dag met hemelsblauwe hemel totaal weg was bij mijn uitstapje en mijn klasgenoten. Ik kwam pas weer tot mijn positieven toen iemand mij begon te porren met de mededeling dat de bus weer ging vertrekken. Voor sceptici: NEE, ik lag niet te slapen!!!!!!!!!

Nou, er is nog wel meer te vertellen maar ik ben eigenlijk benieuwd naar hoe en wanneer leden van dit forum voor het eerst ontdekten dat ze iets ervoeren m.b.t. uittredingen.

Frank

[Acceptamiracle]

Hoi frank,

Ik geef je de link van mijn ervaringen als kind, sommige althans wat op dit forum al een beetje besproken is.

http://www.doorhetraam.nl/forum/index.php/topic,563.0.html

Groetjes

[Koen]

Hallo Frank,

als kind was ik altijd bang voor mogelijke monstertjes en geesten/spoken. Toen ik alleen boven was brak het angstzweet me uit !
Verder, toen ik een jaar of zeven was, op vakantie in Zwitzerland, lag ik op bed wat na te denken en te turen. Ik kwam plots tot het besef dat wij eindig(sterfelijk)  waren en werd panisch van de gedachte dat het daarna zou eindigen ... ik kon me de leegte van het niet-zijn niet voorstellen - niet bevatten.
Toen ik in mijn puberteit was begonnen de eerste slaapverlammingen, wat ik verschrikkelijk vond ... ik zag en hoorde toen allerlei beelden/geluiden en wachtte tot het overging. Ik weet nu dat ik toen via die slaapverlammingen kon uittreden, heb dit pas later ondervonden.
Zo te zien niets dat mij erg blij maakte in mijn jeugd, maar ja, het ging ook voorbij en achteraf gezien bevatte het veel potentieel voor mijn ervaringen later ! 
Liefs - Koen

[Frank]

Dank voor de link Acceptamiracle en groetjes terug.

Frank

[Frank]

Net als jij was ik in een bepaalde periode doodsbang om alleen in mijn slaapkamer te zijn Koen, ik was toen nog maar een kind van pak 'm beet 7 of 8 jaar. Honderd keer dwangmatig onder het bed kijken voor ik eindelijk kon gaan slapen, je kent dat wel.

Soms werd ik wakker en kon me dan niet bewegen (slaapverlamming dus) en zag dan dat de deur van mijn slaapkamer als een gek open en dicht ging. Op de overloop buiten de slaapkamer waaide dan een enorme stormachtige wind maar het meest spectaculaire was de aanblik van grote steigerende paarden met vleugels. Een imposante aanblik maar doodeng voor een jochie van die leeftijd.

De paarden hadden vleugels en hinnikten en gingen bijzonder flink tekeer, tot ik met een schreeuw wakker werd en mijn ouders geschrokken kwamen kijken wat er aan de hand was. Constant vertelden ze me dat ik 'gewoon' een nare droom had gehad en dat ik maar weer moest gaan slapen. Soms lukte dat maar evengoed soms ook niet en begon het hele schouwspel weer opnieuw. Ik werd door mijn ouders ook wel eens meegenomen naar de overloop om te laten zien dat er daar echt niets vreemds was en inderdaad, op die momenten zag alles er rustig en vertrouwd uit. Maar eenmaal terug alleen in bed kon de hele paardenscène zich weer met gemak herhalen.

Het gekke is dat ik tot op de dag van vandaag nog regelmatig van paarden droom, ook in dromen met een lucide karakter waarbij ik de touwtjes in handen heb over wat ik ga doen. Deze dromen zijn zo bedrieglijk echt dat ik me vaak achteraf afvraag of dit geen uittredingen in een andere wereld geweest zijn.

Als kind was ik zoals eerder gezegd vaak in de natuur te vinden, vaak zat ik dan uren maar wat te zitten zonder een ander mens in de buurt. Op die momenten overviel me dan het gevoel los te komen van mezelf en één te worden met alles om me heen. Door te schrijven dat dat alleen maar prettig was zou het gevoel tekort doen, ik zou het eerder willen omschrijven als een verheven gevoel van openbaring. Niet-stoffelijk zijn en verbonden met alles wat leeft en het bewustzijn krijgen van onderdeel te zijn van de kosmos.

Volgens mij waren deze momenten altijd maar kort van duur maar eerlijk gezegd heb ik geen idee omdat ik àls het gebeurde geen besef van tijd had. Eenmaal terug bij mijn aardse bewustzijn was ik altijd op de een of andere manier verheugd omdat ik een soort van wetenschap had gekregen dat het allemaal niet op zou houden bij dit aardse bestaan.

Maar ja, als kind laat je je toch vaak leiden door de manier waarop je omgeving met sterven en doodgaan omgaat en dat vertroebelde mijn geruststellende gedachten dan weer. Naar aanleiding hiervan ging ik dan wel eens twijfelen of ik me e.e.a. niet verbeeld had, maar dat werd dan toch weer teniet gedaan door een volgende wonderlijke ervaring.
Zo ging eens het loskomen van mijn lichaam gepaard met het overdonderende besef dat de aarbol minder dan een speldeprikje in het heelal was en prompt bevond ik me sneller dan het licht in een positie waar ik een uithoek van het heelal kon zien!

Ja Koen, menigeen zal misschien denken dat ik over een rijke fantasie beschik of een klap van de molen heb gekregen. Dat mag, ik ben echter de fase voorbij dat ik de behoefte heb om me te verdedigen, is nergens voor nodig. Ik ben alleen maar blij dat gebeurtenissen zoals ik hierboven beschrijf mij ten deel vallen. Het levert verhalen op die ik praktisch nergens kwijt kan... behalve hier dan!

Frank

[ginger]

Hoi Frank,

Ik herinner mij niets concreets van voor mijn vijfentwintigste, als het gaat om een echte uittreding (uittredingen spelen bij mij pas de laatste paar jaar een rol).
Wel had ik als kind regelmatig dromen waarin ik kon vliegen. De dromen vonden altijd in heel erg realistisch decor plaats. Plekken die ik kende uit mijn dagelijkse leven, zoals het schoolplein of een speelplaats in de buurt van mijn ouderlijke huis..
Soms speelde zo'n 'vliegdroom' zelfs 's nachts af. Achteraf vraag ik mij af of het dromen waren of niet toch al buitenlichamelijke ervaringen.
Wat ik mij nog heel goed kan herinneren, was hoe heerlijk het voelde om te vliegen. Het riep altijd buitengewoon gelukzalige gevoelens bij mij op.
De dromen waren zo helder en zo realistisch dat ik zelfs na het ontwaken nog dacht dat ik het echt had meegemaakt.
Negen jaar geleden heb ik voor het laatst zo'n droom gehad.

Verder stond ik als kind een paar keer op het randje van uittreden, terwijl ik ziek was. Ik schat dat ik zo'n vier, vijf keer in mijn jeugd zo ontzettend ziek ben geweest, dat ik koorts kreeg. Als de koorts heel hevig was, kreeg ik daar een ijl gevoel van. Zo ijl, dat ik mijn fysieke lichaam nauwelijks meer voelde.
Ik kan mij nog herinneren dat ik mij dan moest bewegen om mijzelf weer 'terug te vinden'. Ik was mijzelf dan letterlijk even kwijt.
Dit vond ik een heel onprettig en angstaanjagend gevoel. Ik kreeg dan het gevoel dat ik stervende was ofzo.
Ik denk dat je lichaam en geest wijd open staan voor de astrale wereld, als je ziek, gestrest of moe bent.

Verder was ik als kind heel erg bang in het donker. Eigenlijk voelde ik van jongs af aan al, dat er meer was dan wij kunnen zien.
Ik heb nog steeds af en toe dat ik mij niet helemaal op mijn gemak voel 's nachts, doordat ik bepaalde energieen voel. Op zo'n moment doe ik een nachtlampje aan, om mijzelf gerust te stellen.

Liefs,

Ginger

[Frank]

Ik denk dat je lichaam en geest wijd open staan voor de astrale wereld, als je ziek, gestrest of moe bent.

Helemaal met je eens wat ziek en moe zijn betreft, alsof je je dan gemakkelijker laat gaan of zo. Stress? Mmmmh... misschien wel, weet ik niet zeker. Ik ben nl. geneigd te denken dat ik alle kopzorgen van me af moet zetten wil ik sneller tot een ervaring met het astrale komen. M.a.w. er moeten geen aardse banaliteiten een hindernis vormen om me volledig open te kunnen stellen.

Aan de andere kant heb ik wel gemerkt dat ik in acute stressvolle situaties mezelf helemaal buiten mijn stoffelijke lichaam weet te plaatsen. Voorbeeld: ik ben bang van grote dieren. Kom ik ongewild in een situatie terecht waarbij ik me in de buurt van een paard, een grote hond, of wat voor dier dan ook bevind dan is het alsof ik buiten mijn lichaam naar mezelf kijk. Ik verlaat als het ware mijn stoffelijke lichaam omdat ik vrees dat er allerlei vreselijke dingen mee kunnen gaan gebeuren (denk aan bijten of trappen of i.d.) maar blijf wel in de buurt om te kijken wát er gebeurt.
Het is me opgevallen dat veel mensen toegeven over een dergelijk overlevingsmechanisme te beschikken zonder dat ze nu eigenlijk werkelijk in de gaten hebben wat er met ze gebeurt.

Vliegdromen en een gevoel van euforie... héél herkenbaar! En inderdaad altijd superrealistisch, alsof je de hoofdrol speelt in je eigen 3D-film. 
Ik vraag me na zo'n droom ook regelmatig af of het nu een lucide droom of een buitenlichamelijke ervaring was.

Dank voor je reacite Ginger en ik zou willen dat je spoedig weer eens een vliegdroom zou krijgen. Na negen jaar kan het wel weer, toch?

Frank

[Koen]

Frank en Ginger,

deze vliegdromen heb ik nog steeds. Ik had ze lang voordat ik echt uittrad. Het geeft mij een immens gevoel van euforie en zelfvertrouwen. Ik heb ze vaker seder ik uittreed. Er is zeker een relatie tussen beide. Mogelijk zijn vliegdromen uittredingen op een onbewuster niveau.

Frank, je relaas over de angst voor grote dieren interesseerde me. De angst ervoor leek jou uit je lichaam te drijven zoals jezelf echt zag vanuit een ander gezichtspunt. Frank : dit zijn uittredingen zoals weinigen ze meemaken :

het gebeurt dat mensen, als zij in een levensbedreigende of hachelijke situatie bevinden, spontaan uittreden : er is het voorbeeld van die jongeman die met zijn hand gekneld in een verlaten afgelegen kloof, na dagen uit zijn lichaam trad en zich daar staan in de situatie zoals deze zich bevond. (nadien heeft hij zijn arm zelf afgesneden om zichzelf te bevrijden notabene). Er zijn de verslagen van vrouwen die aangevallen en verkracht worden, en zich tijdens het gebeuren van bovenaf konden zien. Sommige mensen hebben het voor tijdens het dagelijkse leven. Een ex-collega van mij zag zichzelf wandelen vanop een afstand.  Straaljagerpiloten hebben getuigd dat zij zich buiten het vliegtuig bevonden dat zij zelf bestuurden. Ernest Hemingway stond in de buurt van een granaatinslag. Hoewel niet dodelijk gewond, zag hij zich van bovenaf. Een leraar zag zichzelf les geven terwijl hij dit bekeek vanuit een hoek ter hoogte van het plafond.
Ik bedoel enkel dat wat je meemaakte tijdens je angst voor de dieren niet ongewoon is. Zelf heb ik dit nooit meegemaakt maar het moet bijzonder zijn jezelf op twee plaatsen te bevinden midden in een activiteit.

[Frank]

het gebeurt dat mensen, als zij in een levensbedreigende of hachelijke situatie bevinden, spontaan uittreden

Koen, ik kan hierover nog het volgende aan mijn verhaal toevoegen. Als kind werd ik gepest op school, gewoon omdat ik 'anders' was. Bij deze pesterijen was het niet ongewoon dat er ook fysiek geweld aan te pas kwam. Vreselijk zul je misschien denken maar ik had dé techniek om me hier tegen te wapenen. Het spontane uittreden was niet meer of minder dan een soort van overlevingsmechanisme in dit soort van gevallen.

Er ging een soort van knop om waardoor ik gewoon niet meer in mijn stoffelijke lichaam zat als ik weer eens het slachtoffer was. Ik wist nog wel heel goed wat me allemaal overkwam omdat ik van buitenaf zag wat er  gebeurde maar ik voelde er geen lichamelike pijn of zo bij.

Op zulke momenten verwonderde het me ook wel dat het zo werkte al wist ik niet precies wat ik nu eigenlijk deed, ik was al lang blij dat ik een methode had om de pesterijen/mishandelingen te doorstaan. Het besef van "Als ik het allemaal niet hoef te voelen is het ook zo erg niet" overheerste en eigenlijk stond ik gewoon te wachten tot het geweld voorbij was om vervolgens weer in mijn stoffelijke lichaam terug te keren en op te meten of er schade was. Voordat iemand het zich afvraagt: nee, ik heb er nooit iets permanents aan overgehouden op fysiek gebied.

Natuurlijk zit ik al sinds tijden niet meer op school maar het vermogen om à la minute uit te treden heb ik dus nog steeds zodra ik bij een loslopend groot beest in de buurt kom.
Zelf moet ik een beetje lachen om één van de allereerste herinneringen aan een dergelijke confrontatie. Mijn oma had dure eersterangskaarten voor een circusvoorstelling gekocht en het moet gezegd, we zaten nog nét niet in de piste. Volop genieten voor mij als kind, totdat het olifantennummer begint. Een olifant, hoe groot kun je je een beest voorstellen, hahaha... En die dieren gingen rondjes lopen in de piste en liepen daarbij rakelings langs me heen, ik kon ze ruiken omdat ze zo dichtbij me kwamen. Ze keken me ook aan met hun relatief kleine ogen en ik werd bevangen door een grenzeloze paniek.

Gevolg: ik trad uit. Hier wilde ik niet bij zijn. Ik kwam echter weer te snel terug in mijn stoffelijke lichaam en zag dat de olifanten nog steeds rondjes in de ring aan het lopen waren. Ik liep gewoon naar boven de tribunes op omdat ik voor geen goud meer op die eerste rij wilde zitten en mijn oma, die me eerst nog probeerde te overreden om weer terug naar beneden te komen, gaf uiteindelijk ook de moed op met de mededeling "Heb ik hier nou zoveel voor betaald?". 

Frank

[Tim]

Wat gebeurd er dan met je lichaam als je zo spontaan uittreed? Valt dat dan een soort van in slaap of blijft het gewoon doorgaan waar het mee bezig was?

[Frank]

Wat gebeurd er dan met je lichaam als je zo spontaan uittreed? Valt dat dan een soort van in slaap of blijft het gewoon doorgaan waar het mee bezig was?

Hallo Tim! Om je vraag te beantwoorden: het is dus zo dat je met je bewustzijn buiten je lichaam bent, waar je je veiliger voelt op dat moment dan in je lichaam omdat dat blootgesteld wordt aan bedreiging, paniek, of wat voor vervelends dan ook.
Je kijkt als het ware naar je eigen lichaam van buitenaf alsof het iemand anders zijn lichaam is.

Dat lichaam valt zeker niet in slaap maar functioneert verder op een manier die ik niet anders kan omschrijven dan als een soort automatische piloot.
Een soort van willoze pop die de omstandigheden ondergaat, lastig om in woorden weer te geven maar ik hoop dat je je er iets bij voor kunt stellen.

Eigenlijk vindt er een tweedeling plaats tussen lichaam en geest maar tot een ontleding van die analyse komt het nooit omdat, het klinkt misschien vreemd, het er op dat moment helemaal niet toe doet. Het gebeurt gewoon, je bent blij dat het gebeurt en achteraf ben je blij dat het allemaal weer in orde is gekomen. Bovendien ben je met je volledige bewustzijn buiten je lichaam en om eerlijk te zijn heb ik geen idee wat het dan wel zou kunnen zijn wat je stoffelijke omhulsel aan de gang houdt. De wil om te overleven die in ieder mens zit?

Ben benieuwd of jij of iemand anders hier nog een mening over heeft dus aarzel niet om die hier te delen. We kunnen alleen maar van mekaar leren, toch?

Frank

[Frank]

Ik heb net mijn vorige bericht gepost en realiseer me opeens dat ik wèl een keer in een soort van slaaptoestand terechtkwam tijdens een uittreding. Alleen was er toen geen sprake van een angstige of bedreigende situatie. Het was tijdens de verjaardag van mijn beste vriend en ik herinner het me nu als de dag van gisteren.

Mijn vriend was gehandicapt en zat in een rolstoel, inmiddels is hij al negen jaar geleden overleden. Het was zijn verjaardag en omdat hij nogal populair was kwam er veel visite over de vloer. Door zijn handicap kon hij al dat bezoek niet bedienen van koffie en gebak zoals gebruikelijk is tijdens zo'n dag dus dat deed ik voor hem.

Het kwam er op neer dat ik de hele dag bezig was met zorgen en onderhouden van de gasten, leuk maar vermoeiend. Nadat de laatste gast weg was, laat in de middag, bleef ik over met mijn vriend en zijn moeder.
Plotseling ging de voordeurbel. Nóg een gast, maar dan iemand die ik liever niet had gezien die dag om persoonlijke redenen. Hij liep me gewoon voorbij aan de deur en ging bij mijn vriend en zijn moeder zitten. Balorig als ik was om zijn aanwezigheid en na alle drukte van die dag vertikte ik het om mezelf sociaal op te stellen. Ik had zoiets van "Ga zelf maar koffie zetten en volgens mij is al het gebak op", erg hè...

Ik ging maar een beetje uit het raam zitten turen en merkte dat de conversatie in de kamer compleet stilviel. Je kent dat wel, die ongemakkelijke stilte als mensen bij mekaar zitten maar elkaar niets meer te melden hebben. Ik viel zowat in slaap door alle vermoeidheid maar opeens dacht ik "Wat een raar licht buiten": de hemel had een soort van vreemde gloed gekregen (wel mooi). Vervolgens keek ik vanuit een hoek van het plafond van de kamer naar het groepje mensen wat daar zo ongemakkelijk bij mekaar zat. Ik zag ze dus van bovenaf, inclusief mezelf, en dacht alleen maar "Wat een raar ongezellig clubje".

Daarna kreeg ik opeens een ander besef, ik realiseerde me opeens waar ik me bevond (hoek van het plafond) en constateerde dat ik het daar eigenlijk wel naar mijn zin had. Eindelijk rust op een veel te drukke dag! Heerlijk, het voelde als een zalige toestand. Ik herinner me ook nog dat ik de gedachte kreeg van "Zó is het dus als je dood bent, helemaal niet erg".

Wat een fijne ervaring, het enige waar ik me na een poos druk om ging maken was dat de rest van het gezelschap zou kunnen zien dat ik zowat zat te slapen in hun bijzijn. Het liefst had ik in die toestand van rust willen blijven maar ik kwam toch weer met een lichte schok terug in mijn eigen lichaam. Verwonderd keek ik om me heen naar de gezichten van mijn vriend, zijn moeder en de ongewenste gast om te bespeuren of ze iets aan me gemerkt hadden maar nee hoor... iedereen zat nog steeds verveeld en ongemakkelijk voor zich uit te kijken.

Goed, mocht het je nog interesseren: ik heb de ongenode bezoeker de deur uit weten te werken en ik bleef over met het gevoel van " 't Was een rare dag".

Frank

[Tim]

Ben benieuwd of jij of iemand anders hier nog een mening over heeft dus aarzel niet om die hier te delen. We kunnen alleen maar van mekaar leren, toch?

Misschien dat het je instinct is dat op dat moment gewoon in je lichaam blijft om dat te besturen? Misschien dat je instinct ook een soort bewustzijn is dat de belangrijkste taken van de ziel overneemt wanneer die weg is?

[Frank]

Tja, ik zou instinct niet zozeer een vorm van bewustzijn noemen als wel van on-bewustzijn. M.a.w. automatisch handelen naar wat nodig is zonder er bij na te hoeven denken. Zoals ik al eerder zei, een soort van automatische piloot die de besturing overneemt als de echte piloot even uitvalt.

[Koen]

Hoi Frank,

ik heb hier de posts verder gevolgd. Uiteraard is er hier veel interesse hoe het moet zijn om enerzijds als wakend persoon overdag er te zijn, maar anderzijds zichzelf van op een afstand te observeren. Jij bent voor zover ik mij  herinner de eerste die hier met zo'n eerstehandsgetuigenis komt. Zoals ik zei konden de lezers hier enkel ervaringen uit tweede hand over lezen. Man ! Dit soort van uittreding is omzeggens de heilige graal voor mij ! ik bedoel, je bent hier wel uniek met deze getuigenissen. Voor jou lijkt het heel natuurlijk (wegens spontaan), deze vorm van uittreden, de meeste lezers onder ons kennen enkel het uittreden vanuit een lichaam dat zich in een slaaptoestand of een relaxatietoestand bevindt.
Vandaar vind ik het enorm 'tof' dat je hier je beschouwingen rond dit soort ervaring brengt ! Dus vanuit een bepaald gezichtspunt : 'dankuwel ' 

Liefs-Koen