Verdubbeling: nogal 'dubbel'.

[Sincere]

Dag allemaal,

Ik ben een vrouw van middelbare leeftijd en heb mijn arbeidsleven afgerond.

Uittreden, oftewel zoals Sten in haar boek ‘Door het Raam’ schrijft: ‘verdubbeling’ van jezelf in een fysiek lichaam en in een astraal lichaam, is voor mij een nogal ‘dubbele’ ervaring.
 
Sinds een aantal jaren heb ik uittredingen, die ik in het begin leuk en spannend vond. Toen er negatieve ervaringen kwamen, was het plezier volkomen weg. Wel heb ik er veel van geleerd. Nu heb ik, door hard aan mezelf te werken en daardoor zuiver te zijn geworden, momenteel geen last meer van negatieve ervaringen.

Die slechte ervaringen hebben mij echter zeer terughoudend gemaakt om überhaupt uittredingen te willen beleven. Wanneer je bijvoorbeeld meemaakt dat er in je diepste slaap een enorme steen op je ligt of het gevoel hebt dat je gewurgd wordt, dan ben je daar op zijn minst niet blij mee. Daar tegen vechten en uit je diepste slaap proberen te ontwaken om die negatieve entiteit(en) kwijt te raken, kost enorm veel energie. Als de wekker dan ’s-morgens om zeven uur afgaat omdat je naar je werk moet, ben je enorm moe want al je energie is weg(gezogen).

Wat absoluut positief is dat we door uittredingen zeker weten dat we een fijnstoffelijk oftewel astraallichaam hebben en dat we na ons lichamelijke sterven verder gaan. Voor mezelf is het tevens een zeker weten geworden dat reïncarnatie bestaat, zodat ik er tevens voor kan waken om zo weinig mogelijk karma/oorzaak en gevolg te veroorzaken.

Ik heb nog een vraag aan Sten/Constantia naar aanleiding van het boek Door het Raam.
Waar baseer je het op te schrijven dat het enorme geluid wat aan uittredingen voorafgaat veroorzaakt wordt doordat er verbindingen gelegd worden tussen je linker- en je rechter hersenhelft?

Vriendelijke groet,

Sincere

[Koen]

Dag Sincere,

welkom. je mag je altijd voorstellen in 'stel je voor' als je daar zin in hebt, maar voor een stuk heb jij je al hier voorgesteld.
Het klopt inderdaad dat je negatieve ervaringen kan hebben, om velerlei redenen. We mogen in dit verband ook niet vergeten dat ook bijnadoodervaringen negatief kunnen zijn. Vaak komt dit omdat de gemoedstoestand waarin we ons bevinden, bewust of onderbewust, een rol speelt bij de ervaring.
Toch ben ik van mening dat het 'goede' altijd het laatste woord heeft, of zal hebben.

Wat betreft de verbindingen tussen de hersenhelften, dit zal ik aan Sten overlaten. Door haar emigratie naar de VS heeft zij het momenteel erg druk, maar doet haar best om nu en dan te reageren op de posts hier. Houd er dus rekening mee dat je wat geduld zal moeten oefenen, misschien (niet ?)
Liefs - Koen

[Frank]

Hallo en welkom Sincere!

Heel herkenbaar hoe jij beschrijft dat je 's morgens doodop was en eigenlijk niet meer in staat om te gaan werken na een nacht vol worsteling tegen negatief bezoek.

Na veel vijven en zessen ben ik er echter op tijd achtergekomen (vóórdat ik me gek liet verklaren) dat wijzelf degenen zijn die ten alle tijde de touwtjes in handen hebben. Dit in de zin van 'Als ik niet wil dat het gebeurt dan gebeurt het ook niet". Door tijdig op te merken dat er weer iets vervelends gaat gebeuren (er zijn meestal voortekenen) kun je de kwelgeesten of wat het ook zijn gewoon wegsturen. Nou ja, gewoon... ik moet het meestal op een autoritaire bozige manier brengen voor ik het beoogde effect bereik.

Soms mis ik de voortekenen nog wel eens of laat ik me door nieuwsgierigheid om de tuin leiden en prompt slaan de ongewenste bezoekers dan weer hun slag. Ik accepteer dat 't erbij is gaan horen en het weerhoudt me zeker niet om verder te gaan met experimenteren.
Al was het alleen al maar omdat wat jij ook schrijft, het o zo veel rust geeft om te weten en te ervaren dat we straks nog een ander soort lichaam hebben na onze lichamelijke dood hier op aarde.
Deze wetenschap zorgt er voor dat we de minder prettige zaken er maar op de koop toe bij moeten nemen enzoals ik hierboven al zeg, je kunt je er tegen wapenen. Dus... gewoon doorgaan en concentreer je vooral op de positieve aspecten Sincere. 

Frank

[Sincere]

Dag Koen,

Bedankt voor het welkom.
Zeker is het zo dat onze (on-)bewuste gemoedstoestand bij alle uittredingen evenals bij BDE’s een rol speelt. Hierbij geldt eigenlijk: zo je bent, zo je ontmoet.
Derhalve is het inderdaad zaak om in het dagdagelijkse leven continue naar een goede ‘afstemming’ zoals ik het noem, te streven.

Vriendelijke groet,

Sincere

[Sincere]

Dag Frank,

Ook jij bedankt voor het welkom.

Momenteel ben ik eigenlijk even klaar met uittreden.
Zoals je zegt is het inderdaad zo dat we zelf uiteindelijk de touwtjes in handen krijgen. Maar voor het zover is….

Het is misschien een beetje een gekke vergelijking, maar het begint bij wijze van spreken met ‘loverboys’.
Alles is goed, mooi en aardig, maar als je eenmaal ingepalmd en op een bepaald moment weerloos bent, word je de prooi die niets meer in te brengen heeft.
Uiteraard verzet je je daar tegen, maar ‘de wolf in schaapskleren’ houdt de touwtjes stevig in handen. Je blijft (in eerste instantie) het goede in de ander zien, terwijl men meer en meer kwaad gaat doen.

Als het tegen je wil gebeurt, wordt er feitelijk bij je ingebroken: de lichamelijke integriteit wordt geschonden. Er moet zoals jij zegt dan ook flink wat autoritaire boosheid bij komen om duidelijk te maken dat je het niet meer pikt. De ander geeft zich echter niet gemakkelijk gewonnen, zodat nachtelijke worstelingen het gevolg zijn waar je geradbraakt van wakker wordt.

Natuurlijk is niet alles negatief. Na een laatste negatieve ervaring, kwam de gedachte: ‘Ik geef het op’. Pal daarna meldde zich weer iemand, waar ik me noodgedwongen, want moegestreden, aan overgaf. Dat werd echter een positieve ervaring.

Al met al vind ik het een harde leerschool, wetend dat ik zelf de oorzaak ben en de gevolgen er dan ook zelf van moet dragen.

Zuiver voelen, zuiver denken en goed handelen in het dagelijkse leven is dan ook hetgeen waar ik mij op concentreer. Zodat er in de toekomst wellicht mooie en naar ik hoop ook nog eens nuttige ervaringen volgen.

Vriendelijke groet,

Sincere

[Frank]

Als het tegen je wil gebeurt, wordt er feitelijk bij je ingebroken: de lichamelijke integriteit wordt geschonden.

Nagel op de kop met deze stelling van je Sincere.

Het bleef immers niet alleen bij louter astrale ervaringen maar ik werd een keer letterlijk fysiek half mijn bed uitgetrokken. Niet dat ik per ongeluk op de rand van het bed was komen te liggen en er toen uitrolde, ik werd echt bij mijn benen vastgepakt en half over het voeteneinde heengetrokken. Tijdens slaapverlammingen kwam het voor dat ik gemeen geknepen werd door personen die achter mijn rug stonden, eigenlijk altijd zodanig dat ik ze niet kon zien.

Mijn eerste boosheid kwam echter gek genoeg toen ik constant gekriebel aan mijn voeten voelde terwijl ik in bed lag. Het bleek dat ik toen wel kon kijken naar wat de oorzaak was en tot mijn verbazing bleken er twee dikke kindertjes met hun vingertjes aan mijn voetzolen te zitten kriebelen. Ze hadden er de dolste pret om merkte ik aan hun gegiechel en ik word me opeens toch boos... "WEGWEZEN!" luidde het commando en toen ze daarop meteen verdwenen wist ik dat ik de methode gevonden had om me te wapenen.
Elke keer als er weer iets vervelends gebeurde of dreigde te gebeuren stuurde ik het weg, tot op heden toe lukt dit echter alleen door ferme taal te gebruiken. Met vriendelijk verzoek bereik ik niets, helaas.

Wat nu volgt zal menigeen misschien tot lachen of ongeloof brengen maar als ik het hier niet kan delen dan kan ik het nergens. Nadat ik de pesters gezegd heb om hun biezen te pakken en te zeggen dat ze weten waar de deur is hoor ik vaak gemopper gevolgd door het harde dichtslaan van mijn voordeur. Mijn voordeur is 's nachts gewoon op slot maar ik hoor dat ze mijn huis verlaten en om uiting te geven aan hun onvrede de deur met een rotknal dichtsmijten.

Toch weerhoudt dit alles me er nu niet meer van om door te gaan met de hele materie van uittreden en alles wat er mee samenhangt. De positieve ervaringen hebben de overhand gekregen en ik zie het nu als een boeiende ontdekkingstocht.

Sincere, je bent niet weerloos ook al voel je je soms zo. Bedenk dat niets of niemand het recht heeft om je lichamelijke integriteit aan te tasten.
JIJ bent de baas, ongeacht de situatie. Mochten "zij" toch weer een keer de regie bepalen, bedenk dan dat je dit niet meer wilt en stop ze de volgende keer op tijd. Er zijn altijd voortekenen die je kunnen waarschuwen heb ik ervaren, ik hoop dat dat bij jou ook zo is. En vooral: haal je gemoed op aan de positieve ervaringen om zo een soort van evenwichtige balans te creëeren.

Laat ons weten hoe het je vergaat, O.K.? Niet opgeven hoor!

Frank

[Constantia]

Wat absoluut positief is dat we door uittredingen zeker weten dat we een fijnstoffelijk oftewel astraallichaam hebben en dat we na ons lichamelijke sterven verder gaan. Voor mezelf is het tevens een zeker weten geworden dat reïncarnatie bestaat, zodat ik er tevens voor kan waken om zo weinig mogelijk karma/oorzaak en gevolg te veroorzaken.

Ik heb nog een vraag aan Sten/Constantia naar aanleiding van het boek Door het Raam.
Waar baseer je het op te schrijven dat het enorme geluid wat aan uittredingen voorafgaat veroorzaakt wordt doordat er verbindingen gelegd worden tussen je linker- en je rechter hersenhelft?

Hallo Sincere,

over karma: misschien kun je het boek van Alfred Ballabene, "De dood en zijn leerling",  eens lezen dat ik in (het) Nederland(s) heb vertaald en uitgebracht; het is nog steeds te koop, hoewel ik wegens de emigratie alle rechten van deze oplage aan Solarus heb gegeven. Het is een heel mooi boekje over 'Karma' en uittredingen. Eerlijk gezegd denk ik dat je het karma mogelijk te simpel voorstelt; althans: ik ervaar dat als te simpel. Ik denk niet dat je je karma geheel in de hand hebt, en je kunt niet bepalen wat grote of kleine gevolgen heeft. Je kunt zo zuiver mogelijk zijn, maar dingen die je 'onzuiver' deed, kunnen juist goed uitwerken en dingen die je 'zuiver' deed hebben misschien soms weinig effect.
Of laat ik het anders stellen: juist als je ontploft of je laat gaan, kan dat goed zijn, net zoals 'beheerst en harmonieus' goed kan zijn. Natuurlijk is de oprechte intentie zeer belangrijk. Alfred Ballabene doet in het boek de suggestie dat karma mogelijk niet zo statisch is als men het zich over het algemeen voorstelt, en ik kan me daar goed in vinden. Ik wil niet te veel weggeven van zijn inhoud, dus ik zou zeggen: laat je verrassen.

Over je vraag: de suizingen en verwante geluiden voor en eventueel na een uittreding kunnen inderdaad enorm zijn, maar ook heel zachtjes (dat beschrijf ik in Door het Raam). Ze verbinden de hersenen in die zin, dat ze door je hersenen heen gaan en sowieso naar links en/of rechts, dan wel links naar achter etc.. Ze gaan door je hele hoofd heen (qua breedte). Soms komen ze zelfs van meerdere kanten. Altijd als de uittredingen naderen, (bij mij althans) worden ze dringender, opvallender dan wel harder, frequenter en razen ze door mijn hersenen. Ik heb hieruit de conclusie getrokken dat de hersenen vereend worden, en er een poort ontstaat waardoor de geest naar buiten schiet. Als je goed hebt gelezen in Door het Raam, ben ik daarover echter niet zeer stellig geweest en doe ik niet alsof ik het 100 % zeker weet. Toch kan ik na al die jaren zeggen dat ik nog steeds achter de inhoud van Door het Raam sta en dat vrijwel niets herzien hoeft te worden, omdat ik het nu anders zou zien (want dat is niet zo). Ik heb in Door het Raam op een aantal plaatsen voorzichtig theorieën opgesteld, bijvoorbeeld ook over de 'visuele handicap' trijdens uittredingen. Van die theorie heb ik nog steeds niet hoeven afstappen, omdat die aantoonbaar niet zou kloppen. So far so good, wie weet, zit ik er dichtbij (bij de 'echte' verklaringen).

Mijn 'overgangsjaar' (2007) dat ik eens in een uittreding zag, bleek echter niet te kloppen; althans: ik stierf niet in dat jaar. Het was wel het jaar dat ik stopte met lesgeven in Nederland en het jaar dat ik begon met de cursus Uittredingen en het schrijven van resterende boeken. Je zou kunnen zeggen dat dit tot nu toe het enige aantoonbare was wat niet klopte, als je het sterven letterlijk zag; wat ik deed. Waarom ik toch dat jaar in die uittreding zag, heeft misschien de reden gehad mij een flink lesje te leren, want ik moest zonodig weten wanneer ik zou sterven. En ik kreeg antwoord, maar dat antwoord heeft mij behoorlijk parten gespeeld. Mijn beschermengel zei toen dus niet voor niets: "Dat moet je niet vragen." Maar het zou eveneens kunnen dat ik mijn lot gewijzigd heb; dat 2007 inderdaad mijn stervensjaar was, maar dat ik, door dit zo bewust jaren van te voren te weten, heb veranderd. Juist omdat ik het zo verwachtte, kwam het niet (zo iets?). Dat is dus verklaring 2. Verklaring 1 en verklaring 2 sluiten elkaar echter niet uit, ze zouden naast elkaar kunnen bestaan. Zoiets heb je met karma denk ik eveneens: dat is niet iets wat je 100 % kunt controleren, hoewel je het een beetje kunt sturen (doe ik ook, maar met de oprechte wil goed te zijn, omdat ik een 'zonneziel' ben). Meer kun je niet doen, dan je best. In de kwantum mechanica is er sprake van, dat de waarnemer de gang van de deeltjes beïnvloedt enkel door waar te nemen Het zou mij niet verbazen als ons lot en ons karma elke dag wijzigt, dus zeker geen droog, 'plat', statisch geheel is van een 'dagelijkse optelsom', maar veel speelser, flexibler en magischer dan dat.

Door het Raam is tot nu toe behoorlijk tijdloos, en daar ben ik toch best een beetje trots op. Dat komt waarschijnlijk omdat ik geheel eigen ben en niet veel impulsen uit de maatschappij heb verwerkt, maar mijn eigen lijn, ik was en ben niet trendgebonden en schrijf echt vanuit mijzelf.

Je stelt een heel goede vraag en die suizingen zijn meer dan absoluut de moeite waard om te onderzoeken, omdat ze zeer structureel zijn en vrijwel altijd een uittreding of verwant aankondigen of afkondigen.

[Sincere]

Dag Frank,

Nou, ik ben niet het type dat het zo gauw opgeeft hoor!
Toen ik eenmaal A had gezegd, zei ik ook B. Maar daar bleef het toen de deur eenmaal openstond niet bij. Gelukkig sta ik nogal stevig in mijn schoenen en met beide benen op de grond, anders zou ik het onderspit gedolven hebben en in een psychiatrisch ziekenhuis beland zijn. 

Zoals ik inmiddels hier op het forum heb gelezen, heb jij heel wat ‘avonturen’ meegemaakt, zowel in positieve (leuk om te lezen die Luchtshow!) als in negatieve zin.
Inderdaad heb jij het eerste openstaande middel gevonden tegen negatieve entiteiten die je het leven zo zuur maken: luid en duidelijk maken dat je niet van ze gediend bent en dat ze  moeten WEGWEZEN!  Laat ze maar mopperen en van hun ongenoegen blijk geven: ze hebben eenvoudigweg niet het recht om je zo te teisteren. Soms is het hoe jij het elders ook al noemde: gespuis. En dat moeten we, net zoals in de gewone maatschappij, geen ruimte geven.

Momenteel heb ik dan ook een meer pragmatische opstelling: als er nog dingen zijn die negatief zijn maar die ik noodzakelijkerwijs moet leren: OK, dan moet het maar.
Maar feitelijk wil ik alleen nog maar positieve zaken toelaten.

Vriendelijke groet,

Sincere

[Sincere]

Dag Constantia,

Zelf heb ik e.e.a. voor wat betreft het geluid in samenhang met ‘het creëren van de poort’ in de hersenen nog niet objectief genoeg kunnen vaststellen omdat ik veelal bezig ben geweest met mezelf te verzetten tegen de negativiteit. Het lijkt me inderdaad een goed onderwerp voor verdere studie.

In elk geval kan ik door je boek (wat ik overigens nog maar 1 keer gelezen heb) wat meer ontspannen met alles omgaan, waarvoor mijn dank.

In mijn (arbeidzame) leven heb ik, in tegenstelling tot jou, al veel impulsen uit de maatschappij te verwerken gekregen en als zodanig aardig wat gevolgen van in eerder door mezelf in vorige levens geschapen oorzaken ondervonden. Daar wil ik hier verder niet over uitweiden, maar ik probeer in elk geval geen nieuw oorzaak en gevolg, althans zeker niet in negatieve zin, te scheppen. Want je krijgt het allemaal terug op je bordje en daar heb ik geen trek meer in.

Door dit alles heb ik mezelf overigens wel goed leren kennen. Ik probeer nu verder  te leven volgens de Gulden Regel: ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’.

Vriendelijke groet,

Sincere

[Frank]

Alleen nog maar positieve zaken toelaten... als we die sleutel toch eens te pakken kregen Sincere...

N.a.v. je reactie: het risico om destijds in het psychiatrische circuit terecht te komen was ook bij mij wel degelijk aanwezig. Als ik me overgegeven had aan de angst voor alle nachtelijke negatieve ervaringen dan was ik nu als psychiatrisch patiënt door het leven gegaan. Gelukkig realiseerde ik me dat ik dat niet wilde en vond toen in mijn wanhoop en boosheid de methode om me te verzetten: wegsturen! Ik blijf het echter jammer vinden dat dat alleen kan als het met boosheid gepaard gaat, ik had het liever op een normalere of zeg maar waardigere manier gehad willen hebben.

In mijn vriendenkring zijn een paar mensen die in hun jeugd ook geplaagd werden door allerlei vervelende zaken, door de artsen bestempeld als waanideeën in het kader van een psychose. Zij stonden niet zo stevig in hun schoenen als wij en zijn hopeloos en waarschijnlijk voor de rest van hun leven vastgelopen in het psychiatrische circuit.
Na jaren onderzoek kregen zij een diagnose toegewezen die hen plaatste in het spectrum van alles wat met schizofrenie te maken heeft. Door veel en zware medicijnen te gebruiken en met veel hulp van buitenaf weten zij zich staande te houden in deze maatschappij maar ik betrap me er vaak op dat ik denk dat zij in het verleden ongewild door de poort van het andere heen gegaan zijn en daar weerloos ten prooi gevallen zijn aan alles wat hen daar overkwam.

Zowel zijzelf als hun omgeving dachten dat ze gek aan het worden waren, ze kwamen in het reguliere stramien van psychiaters en hun onderzoeken terecht en voilà... de diagnose werd onomstotelijk vastgesteld en alle vervelende verschijnselen werden verder onderdrukt met medicatie en therapie. Jammer, want ik denk dus dat er heel wat anders met deze personen aan de hand is dan wat de dokters beweren, maar wie ben ik om dat hardop te gaan roepen?

Ben benieuwd naar wat jij en anderen van deze stelling vinden.

Nog een fijne zondag,

Frank

[Sincere]

Angst is inderdaad de slechtste raadgever die er is. Gelukkig heb ik daar vrij weinig last van gehad. Liever zou ook ik niet met boosheid gereageerd hebben en als zodanig (w)aardiger zijn geweest. Ik ben echter tot de conclusie gekomen dat je ze moet toespreken naar hun eigen aard en dus tevens in de taal die ze verstaan.   
We zijn als we naar de andere zijde overgaan namelijk precies hetzelfde als we aan deze kant zijn. Als we dan bedenken dat ook pestkoppen, sexverslaafden, verkrachters, moordenaars en andere criminelen dezelfden blijven, weet je waar je soms mee te maken kunt hebben. En dus moet je als zodanig reageren.

Ik ben het eens met je stelling dat er met psychiatrische patienten vaak heel iets anders aan de hand is als de doktoren beweren. Zolang de wetenschap echter niet bewezen heeft dat er een onzichtbare geestenwereld bestaat en daardoor de psychiatrie zou kunnen aanvaarden dat mensen die daar gevoelig voor zijn en er onbewust geheel voor open staan daardoor beïnvloed worden/zijn, beginnen wij als eenvoudige ervaringsdeskundigen niets.

Voor de wetenschap bestaat vooralsnog alleen maar de zichtbare materiële wereld, waardoor mensen in deze situatie vast zitten aan sterke medicijnen met allerlei akelige bijwerkingen  Het is goed dat die medicijnen er zijn, maar tegelijkertijd vervelend dat er niet aan de oorzaken van de problemen gewerkt wordt omdat die kennis ontbreekt.

Ook jij nog een fijne zondag toegewenst.

Sincere

[Frank]

Dank voor je reactie op mijn stelling Sincere, ik kan me geheel en al in je schrijven vinden.

Helaas heb ik wel veel last van angst gehad in tijden dat ik frequent geplaagd werd. Het was dan ook té heftig wat er op een gegeven moment 's nachts allemaal gebeurde. Niet zomaar een keertje, nee, IEDERE nacht. Het leek hier wel een open huis geworden te zijn voor kwelgeesten van gene zijde of zoiets.

Overdag realiseerde ik me echter dat er te veel dingen waren waar ik van kon genieten. Bovendien waren er mensen om me heen die op me rekenden en me nodig hadden en ik vertikte het om dat allemaal op te geven voor al het gesodemieter wat me 's nachts ten deel viel.
Soms heb ik nog last van een soort van ongezonde nieuwsgierigheid en laat daardoor de deur naar het negatieve open... om vervolgens weer te moeten constateren dat ik dit eigenlijk helemaal niet wil. Achteraf heb ik dan ook zoiets van "Eigen schuld, dikke bult", snap je?

[Sincere]

Ja, zeker begrijp ik het, Frank.

Ik heb het onderwerp ‘Nachtelijke escapades’ wat jij hierover gestart hebt (nogmaals) doorgelezen en vind het een wonder dat je nog zo vrolijk rondloopt.
Als je zo heftig gekweld wordt door duistere figuren, is het niet meer dan logisch dat je panische angst krijgt. Vooral als je (nog) niets in handen hebt om aan die situatie te doen.

Je stipt een belangrijk punt aan: nieuwsgierigheid. Samen met onze onervarenheid en niet te vergeten onze verlangens, opent het deuren die we soms beter gesloten hadden kunnen houden.
Sommigen krijgen ‘de geest niet meer in de fles’, zoals de mensen in je vriendenkring die nu in de psychiatrie beland zijn.

Daarom pleit ik voor voorzichtigheid, niet uit betutteling maar omdat het situaties kan opleveren die je leven kunnen ruïneren.
En, inderdaad, we veroorzaken het, deels ook uit onwetendheid, zelf en zullen dan ook zelf op de blaren moeten zitten.

[Frank]

Je stipt een belangrijk punt aan: nieuwsgierigheid. Samen met onze onervarenheid en niet te vergeten onze verlangens, opent het deuren die we soms beter gesloten hadden kunnen houden.

Tja Sincere, je zou er toch van uit gaan dat ieder weldenkend mens de nodige voorzichtigheid in acht zou nemen en elke vorm van nieuwsgierigheid zou laten varen na nachtelijke terreur zoals mij (en jou?) ten deel viel. Echter, het zal vele mensen eigen zijn, nieuwsgierigheid steekt van tijd tot tijd toch de kop op, deels voortvloeiend uit het feit dat ik weet dat ik de boel toch wel weer onder controle kan krijgen.

De overtuiging dat ik zelf de touwtjes in handen heb maakt me sterk, alleen moet ik daarbij onmiddellijk toegeven dat de touwtjes soms van me afgepakt worden. Nooit voor lang en meestal in een onbewaakt moment, maar het gebeurt wel.

Aangezien ik nu eenmaal een onverbeterlijke optimist ben zie ik dit maar als een signaal wat me weer op het goede spoor zet en me aldus aanspoort om alert te blijven. Een positieve instelling is m.i. onontbeerlijk in deze hele kwestie maar gelukkig ben ik met een dergelijke kijk op het leven geboren. Heb een hoop zgn. tegenslag gehad in mijn leven maar ik pleeg te geloven dat alles gebeurde met een reden en dat overal van te leren viel, hoe vervelend of naar de situatie soms ook kon zijn.
Ik ben zelfs geneigd om te zeggen dat negatieve ervaringen, zowel hier op aarde als op spiritueel gebied, vaak betere lessen oplevert dan wanneer we het gewoon naar de zin hebben en het ons voor de wind gaat.

Sincere, je pleit voor voorzichtigheid en daar zie ik absoluut geen betutteling in. Je hebt gewoon gelijk, volkomen gelijk.
En desondanks het feit dat ik het zo met je eens ben blijft er toch altijd die drang naar onderzoeken/experimenteren. Tegen beter weten in, snappen doe ik het niet...

[Sincere]

Als we als mensheid niet nieuwsgierig zouden zijn geweest zou de wetenschap nog in de kinderschoenen staan. Door grenzen te verleggen zijn er prachtige ontdekkingen gedaan op velerlei gebieden. O.a. op het medische en op technische vlak, zodat wij hier bijvoorbeeld nu met elkaar kunnen communiceren.
Nieuwsgierigheid op zich is dus geen verkeerde eigenschap, Frank.

Nu komt echter het ‘maar’. Als je met deze materie bezig bent is het inderdaad zo dat je in (een) onbewaakt(e) moment(en) de controle kwijt kunt raken. Wanneer je dan niet in staat bent om de touwtjes weer in handen te krijgen, dan kan het zijn dat ‘de hel losbreekt’. Dan heb je te maken met terreur van lui die ‘God noch gebod’ kennen. Zij leven zich dan volledig uit, waarbij het ze niets interesseert als jij daar aan te gronde gaat: je bent op een bepaald moment niets meer of minder dan een voorwerp. Een voorwerp dat getreiterd wordt, waar de agressie op uitgeleefd en de lusten op bot gevierd worden.

Ik ben mij ervan bewust dat ik hiermee een heel negatief beeld schets; wat dat betreft doen zich daarnaast natuurlijk zeker ook mooie zaken voor.
Net als jij sta ik positief in het leven, ben de nodige problemen tegen gekomen en heb daar veel van geleerd.

Zoals ik mijn keuze’s maak, maken anderen die eveneens. Het is echter in het kader van ‘een gewaarschuwd mens telt voor twee’ dat ik dit hier neerschrijf. Indien iemand ervoor kiest om over zijn/haar grenzen heen te gaan: prima. Maar laat een ieder zich goed bewust zijn van de risico’s die er aan kleven.