Nachtelijke escapades

[Frank]

Helaas heb ik nooit een dagboek bijgehouden van mijn nachtelijke avonturen. De gekste dingen kwamen voorbij en ik ben er zelfs mee naar de dokter gestapt jaren geleden omdat ik niet eens meer mijn slaapkamer in durfde, dacht werkelijk dat ik gek aan het worden was. De dokter wist me niet veel meer te vertellen dan dat ik last had van hallucinaties omdat ik destijds een streng eiwitarm dieet volgde. Nachten lang sliep ik op de bank in mijn woonkamer omdat daar kennelijk niets gebeurde.

Het ene na het ander wezen diende zich nl. aan terwijl ik in bed lag, het ene nog grimmiger dan het andere. Één van de engste dingen was toen een zwarte schim die aan het voeteneinde van mijn bed stond me net boven mijn voeten beetpakte en me een stuk uit mijn bed trok. Je weet van gekkigheid niet hoe gauw je je slaapkamer uit moet vluchten nadat zoiets gebeurt.
Een andere keer kroop er een enorm grote slang mijn bed in die zich om me heen kronkelde en me dreigde te verstikken... pure paniek veroorzakend en goed voor vervolgens weer een slapeloze nacht. Ook de wezens die boven op me gingen zitten en me diep in de matras drukten, ik denk dat het hele scala hier zowat voorbij is gekomen.

Ik dacht "Ik moet naar een gesticht, ik kan nooit meer gaan werken, ik kan niet meer op mezelf blijven wonen"... tot er een omslagpunt kwam. Telkens als ik weer bezocht werd door vijandig gezinde gasten vroeg ik hen of ze wilden vertrekken. Het was MIJN slaapkamer en ik wilde alleen maar slapen dus of ze alsjeblief weg wilden gaan. Helaas blijkt in de praktijk dat dit niet werkt als ik het ze vriendelijk vraag. Het moet echt op een manier van "Eruit! Allemaal! NU!". Ik heb nu dus wel controle over de situatie maar vind het jammer dat ik me steeds eerst boos moet maken om de kamer weer rustig en voor mezelf te krijgen. Adviezen zijn dan ook meer dan welkom!!!!!

Heel graag zou ik dergelijk bezoek willen krijgen van wezens/geesten die me wel gunstig gezind zijn. Ik vraag hier wel eens om voor ik ga slapen maar krijg dan tot op heden alleen maar te maken met het verschijnsel dat er iemand bij me in bed kruipt of in een hoekje van de kamer gaat zitten kijken zonder iets te zeggen. Maar goed, misschien is dit ook een kwestie van tijd en in ieder geval ben ik de panische angst voor het ongewenste nachtelijke bezoek kwijt. Vertel hier nog wel meer over maar ik hou nu op omdat het anders zo'n grote lappen tekst worden.

Frank

[dorien]

Hey hey

waaaw seg, wat dingen ervaar jij. Ik euu ik zou echt niet weten hoe hiermee te moeten omgaan.

Zo eng .. Ik vind het enorm hoe jij zelfs nog in die slaapkamer durft komen 

als ik dit lees dan denk ik zo van er moet toch een reden zijn waarom dat allemaal gebeurd bij u? Wil er iemand u iets vertellen? een of andere boodschap die je moet uitpluizen.

Oke ik kijk misschien beetje veel filmen  maar ik blijf zeker lezen! Dit boeit mij enorm hard!

[Frank]

Ik euu ik zou echt niet weten hoe hiermee te moeten omgaan.

Hoi Dorien, die periode heb ik ook gehad een aantal jaren geleden, dat ik echt niet meer wist wat ik er mee aan moest.
Ik was een volwassen man die elke nacht zijn slaapkamer uit vluchtte om vervolgens de rest van de nacht doodsbenauwd in de woonkamer door te brengen met alle lichten aan. Ik zat dan als een klein kind te trillen van angst en durfde uiteindelijk voor geen goud meer de slaapkamer in. Uiteindelijk was het zover gekomen dat ik nooit meer de slaapkamer in ging maar stelselmatig op de bank in de woonkamer ging slapen omdat er dan niets gebeurde.

Als vrienden of mijn collega's vroegen of er iets met me aan de hand was vertelde ik hun mijn verhaal maar ik geloof dat ze toen allemaal dachten dat ik een slag van de molen had gekregen. Op één collega na dan, die zei dat ik bewust weer in mijn eigen bed moest gaan slapen. Bewust in die zin van dat vóór ik me zou overgeven aan de slaap ik mezelf eerst duidelijk moest realiseren en eventueel hardop zeggen dat ik nu ging slapen en dat er verder niemand welkom was die me lastig zou komen vallen.
Ja, het lijkt simpel en ik had er ook wel lef voor nodig om weer in mijn eigen bed te gaan slapen, maar... het werkte!!! Later en tot op de dag van vandaag kwam het gespuis weer terug maar zoals ik al eerder ergens vertelde kan ik ze wegsturen door (in mijn slaap) heel boos te worden en ze de deur te wijzen.

Ik heb wel eens geprobeerd om te vragen wat "ze" eigenlijk van me moesten maar heb daar nog geen antwoord op gekregen. De bezoeken spelen zich altijd af terwijl ik in een staat van slaapverlamming ben en de bezoeker gaat meestal achter mijn rug staan of liggen zodat ik geen gezicht kan zien. Heel vervelend want ik probeer me vaak uit alle macht om te draaien om de figuur aan te kunnen kijken maar dat lukt dus meestal niet.
De keren dat ik wel iemands gezicht kan zien wordt er niks teruggezegd tegen me als ik wat vraag of komt het gezicht zo dicht bij het mijne dat ik er van schrik en met een schok opeens klaarwakker wordt.

O ja, nog even dit: áls het gespook zich aandient dan voel ik mezelf altijd helemaal trillen alsof mijn hele lichaam onder stroom staat. Ik kan het niet beter omschrijven als een soort harnas van energie wat me  helemaal omspoelt en wat me een ongelooflijk gevoel van bescherming geeft waardoor ik sterk genoeg ben om me tegen ongewenste gebeurtenissen te verzetten. Een enkele keer gaat het nog wel eens fout en levert het weer een scenario op wat inderdaad niet in een horrorfilm zou misstaan, hahaha...

Misschien moest ik maar eens bij een filmmaatschappij gaan solliciteren als scriptschrijver.  Je ziet, ik ben er gelukkig nog altijd een nuchter mens onder gebleven.

[dorien]

Ben benieuwd naar die andere keren waarop het dan mis gaat .. Wat gebeurd er dan?

Wel nu ik jou verhaal lees dat ik een van de redenen waroom ik in heel dat gebeuren niet te diep op wil in gaan.. Ik denk dan ( misschien heel dom van me of onwetendheid) dat die anderen in de astrale wereld weten dat jij ervoor open staat en ze u dan kunnen komen 'lastig vallen' , ..

En heb er niet echt behoefte aan om die extra deur open te zetten.. Hier thuis gebeuren al rare dingen genoeg en zou graag men kids ervan willen besparen.. Ik voel dat ze er nu al mee te maken hebben gehad. Mijn oudste zoontje 3 jaar spreekt over een spookje dat bij hem in bed komt liggen en hij heeft dat niet graag, hij heeft er ook al mee gevochten maar hij is gewonnen vertelde hij  hij vertelt ook dat het een klein meisje is met grote ogen. Mijn dochtertje van twee zit soms snachts rechtop in haar bed te praten tegen iemand.. Ook gebeurd het al eens als we der schoentjes aandoen dat 'kala' ook moet haar schoentjes aandoen.. Zo noemt ze die 'aanwezigheid' is het toeval dat ze beide iets zien, hebben ze alletwee een rijke fantasie.. Geen idee..

Ook wij , mijn vriend en ik, hebben beiden al schimmen gezien en ik vooral ook de aanwezigheid van iemand, mij bekeken voelen en koude wind in mijn gezicht voelen..

Wel dat zijn eigenlijk allemaal dingen die me beetje tegen houden om echt die stap van uittredingen te gaan maken.

En na jouw verhaal te lezen lijkt mij dat nog het beste denk ik..

Groetjes en fijn dat je er ondertussen zo goed mee om kan gaan

[Frank]

Groetjes en fijn dat je er ondertussen zo goed mee om kan gaan

Goed mee om gaan, ik weet het niet... in ieder geval het gevoel hebben de boel grotendeels onder controle te hebben waardoor ik weer in m'n eigen bed kan slapen.

Typisch dat twee van je kinderen ook al dingen waarnemen die niet zo gewoon geacht worden. Kinderen zijn veel onbevangener dan volwassenen. Ze proberen niet overal een logische verklaring voor te vinden en doen er dan ook "normaal" over terwijl mama en papa het al gauw aan een teveel aan fantasie wijten.

Je vraag over wat er hier 's nachts allemaal gebeurt, ik zou er een boek over kunnen schrijven. Enerzijds denk ik "Had ik het allemaal maar in een dagboek bijgehouden", anderzijds waren sommige dingen zo beangstigend en absurd dat ik me er overdag totaal voor afsloot en mezelf maar wijsmaakte dat ik eng gedroomd had.

Om je nog een idee te geven hier een gedeeltelijke mail die ik aan mijn begrijpende collega (ondertussen vriendin) stuurde afgelopen december:

Momenteel is het 6.00 u zondagochtend, je vraagt je af wat een mens dan achter zijn computer uit zit te voeren i.p.v. uit te slapen.
Nou, je raadt het misschien al, ik had vannacht weer last van aan- en afloop. Het begon er allemaal al mee dat ik een paar keer wakker werd omdat iemand keihard zijn neus stond te snuiten in een hoek van de slaapkamer. Natuurlijk weer net die hoek waar ik met mijn rug naar toe lag zodat ik niets kon zien. Ik vroeg vriendelijk of ik met rust gelaten kon worden, maar later hoorde ik flarden van gesprekken waar ik niets van verstond, het leek wel of er een soort van overleg gaande was. Weer vroeg ik rustig en kalm om met rust gelaten te worden zodat ik verder kon slapen.
 
Het hielp allemaal niet veel want ik voelde ook dat ik op mijn rug betast werd en dat ging zo maar door. Ik was nog steeds niet boos maar zei toen op besliste toon dat iedereen de weg naar de deur wist te vinden en dat het nu afgelopen moest zijn. Vervolgens viel ik in een diepe slaap om na een poos wakker te worden van pijn in mijn rechterarm. Ik was klaarwakker maar kon me niet bewegen, zag wel zoals altijd mijn kamer zoals die is om me heen. Ik vroeg me af waar de pijn vandaan kwam en er bleek een levensgrote kat in mijn arm te zitten bijten, zo'n langharig beest weet je wel.

Ik wilde bewegen om het dier mijn bed uit te slaan maar kreeg het in eerste instantie niet voor mekaar doordat ik als verlamd was. Integendeel, en het bleef niet bij die ene kat want opeens voelde ik dat er meerdere katten onder mijn dekbed en tegen me aan kropen. Dit was zeer beangstigend en ik deed onnoemelijk mijn best om te kunnen bewegen.
Opeens zag ik dat mijn dekbed rechtop overeind kwam te staan waarop de poezebeesten snel verdwenen. Toch was ook dit weer erg eng want ik dacht "Als dat dekbed nu weer naar beneden valt lig ik er met mijn gezicht onder en omdat ik me niet kan bewegen stik ik dan misschien wel".
En ja hoor, dat dekbed kwam naar beneden en op dat moment kon ik me godzijdank uit de slaapverlamming losrukken en zat ik rechtop in bed.
 
Op dat moment was mijn lust om te slapen helemaal over, ik begon enorm te transpireren en ben weer even erg boos geworden op alles en iedereen wat zich ongevraagd aangediend had. Ik heb de hele club weer resoluut weggejaagd en toen ben ik maar een kopje thee gaan zetten nadat ik opeens in huilen uitbarstte zonder dat ik eigenlijk wist waarom. Het zal de spanning van het gebeuren wel geweest zijn, 't was ook zo weer over.

Ondanks al die vreselijke gebeurtenissen en ervaringen had ik toch telkens weer één houvast: de cocon van energie die vrijelijk om me heen stroomde en een gevoel van bescherming geeft. Zelfs nu terwijl ik zit te typen voel ik het nog royaal om me heen vloeien, weet niet zo goed hoe ik dit in woorden moet uitdrukken maar het geeft me in ieder geval het gevoel dat er iets/iemand bij me is en zich over me ontfermt.

Nou Dorien, laat je nergens door afschrikken want dat is het laatste van mijn bedoelingen. Hou zelf zoveel mogelijk de touwtjes in handen tijdens astrale uitstapjes en de balans komt dan vanzelf.